ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΕΡΩΤΑ | RADIOEXODOS.GR

Υπάρχει κανείς που να μην πιστεύει στον πραγματικό έρωτα; Ακόμη κι οι πιο κυνικοί στο θέμα, κατέληξαν να μην πιστεύουν σ’ αυτόν, επειδή ακριβώς έζησαν κάτι και στο τέλος έχασαν έναν τέτοιο μεγάλο έρωτα, απ’ αυτούς που διαβάζουμε στις νουβέλες και βλέπουμε στις ταινίες. Και λανθασμένα απογοητεύτηκαν.

Όλοι γνωρίσαμε ή θα γνωρίσουμε τον λεγόμενο «έρωτα της ζωής μας». Κάποιοι, όμως, από μας δε θα είναι τόσο τυχεροί, έτσι ώστε να τον κρατήσουν. Ναι, η ζωή δεν καταλήγει πάντα όπως τα παραμύθια με το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Κάποιες φορές η μεγαλύτερη ερωτική μας ιστορία τελειώνει με το «έζησαν αυτοί καλά και χωριστά…».

Λίγοι τυχεροί γνωρίζουν τον έρωτα της ζωής τους και μένουν μαζί του. Νιώθουν μέσα τους αυτή τη δυνατή σπίθα έλξης, μαθαίνουν απ’ αυτόν, δίνουν και παίρνουν ολοκληρωτικά, γίνονται καλύτεροι άνθρωποι, ζουν την απόλυτη αγάπη κι ευτυχία στο πλευρό του. Οι περισσότεροι, όμως, δεν παντρεύονται ποτέ ή χωρίζουν στην πορεία. Δε μένουν μαζί μέχρι τα γεράματα να περπατάνε χέρι-χέρι στις βόλτες, γιατί η πραγματική ζωή σε σχέση με τα παραμύθια είναι πολύ πιο περίπλοκη. Σ’ αυτή δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί και μαγικές συμπτώσεις.

Στην πραγματικότητα η αγάπη δεν κατακτάει τα πάντα, δε χτίζει πάντα γέφυρες στις διαφορές, δε νικάει πάντα την αρρώστια και τις ανθρώπινες αδυναμίες. Κάποιες φορές οι άνθρωποι επιζητούν άλλα πράγματα, αντί ενός μεγάλου, θυελλώδη έρωτα. Ζητούν σιγουριά, ασφάλεια, ένα σπίτι και λεφτά στην τσέπη τους, μία τρανταχτή καριέρα και ίσως δύο παιδιά.

Τα όνειρα κάποτε ξεπερνούν τα όρια του έρωτα και η μεγαλύτερη έκφραση αγάπης θα είναι ν’ αφήσεις τον άλλο να τα ζήσει. Να μην τον κρατάς από εγωισμό και μόνο ή για τη δική σου, προσωπική ολοκλήρωση. Οι σχέσεις είναι δύσκολες, θέλουν δουλειά για να έχουν διάρκεια και τα αισθήματα δεν είναι πάντα αρκετά.

Κάποιες φορές ο χωρισμός είναι η μόνη επιλογή. Δε σημαίνει, όμως, ότι παύεις ν’ αγαπάς. Τον πραγματικό έρωτα τον κουβαλάς πάντα μαζί σου. Γίνεται κομμάτι του εαυτού σου, όπως και όλα όσα ζήσατε, μάθατε και πήρατε ο ένας από τον άλλο. Και γι’ αυτό είναι εντάξει που δε μείνατε μαζί μέχρι τα γεράματα. Είναι εντάξει που πια κοιμάστε σε ξεχωριστά κρεβάτια, γιατί βρήκατε όσα δεν μπορούσατε ο ένας στον άλλο να βρείτε. Είναι εντάξει που δεν καταφέρατε να μείνετε για πάντα μ’ αυτόν που θεωρείτε το μεγάλο σας έρωτα, γιατί έτσι είναι η ζωή.

Δείτε τα πράγματα από την καλή τους πλευρά. Μην κλαίτε γι’ αυτό που χάσατε, γιορτάστε γι’ αυτό που ζήσατε. Να σκέφτεστε ότι είστε τυχεροί που τουλάχιστον γνωρίσατε ο ένας τον άλλο και μοιραστήκατε αυτές τις πολύτιμες στιγμές. Κάποιοι δε θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να ζήσουν κάτι τόσο δυνατό και θα συνεχίσουν να το βλέπουν μόνο μέσα από την οθόνη και να το διαβάζουν στα βιβλία.

Συντάκτης: Πράξια Αρέστη
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΣΟΥ | RADIOEXODOS.GR

Ωραία, πήγε έντεκα, τι να γράψω; Ότι μου λείπεις; Ότι ήσουν δηλαδή τόσο καιρό παρών και ότι τώρα απουσιάζεις; Αφού ποτέ δεν ήσουν εδώ, εγώ ήθελα να είσαι. Και αυτό που καταφέρνω είναι να σε  βρίσκω για λίγο και να σε χάνω μετά από λίγο. Και όμως εγώ από αυτό το λίγο είχα δημιουργήσει προσδοκίες για περισσότερο από το λίγο σου. Το λίγο κατάφερε να γίνει καθόλου. Και κατάλληλο για να σε περιγράψει. Τι να κάνεις άραγε τώρα; Πού είσαι; Με ποιους κάνεις παρέα; Μένεις στο ίδιο σπίτι; Ή άλλαξες;

Νυστάζω. Όμως, δε θα κοιμηθώ. Η αλήθεια είναι ότι την κρύβω μια διαστροφή στο κεφαλάκι μου. Πάντα επιλέγω να τεντώνω τα σκοινιά και να ακροβατώ πάνω τους, δείχνοντας  αδιαφορία για τις συνέπειες. Δεν ξέρω αν θα αποδειχθεί καλό ή τελικά θανάσιμα καταστροφικό. Η πτώση δε με τρομάζει.

Έρχονται στιγμές που δεν αντέχω τον εαυτό μου, εκείνες τις στιγμές επιλέγω να σε δω. Βλέπω πως είσαι online. Παρατηρώ το πράσινο φως στη δεξιά στήλη. Καλώς ήρθα στον μικρόκοσμο σου. Έχει και τα καλά της η τεχνολογία. Μπαίνω λοιπόν στο προφίλ σου. Την προσωπική σου ζωή με μια πρόχειρη ματιά την προσδιορίζω γύρω στο μηδέν. Δε θα καταπιέσω το χαμόγελο που ετοιμάζεται να πεταχτεί από μέσα μου.

Τρομοκρατία πλέον έχω ονομάσει το ζουμ της κάμερας στο πρόσωπό σου. Και βλέποντάς σε σκέφτομαι πως κάποτε ήσουν περισσότερα, έχασες την «περισσοτερότητα» σου. Παρατηρώ πως η προκλητικότητα κάνει πάρτι σε αυτό το προφίλ. Έχεις ομολογουμένως αρχίσει να κάνεις σοβαρά βήματα προόδου προσπαθώντας να δείξεις την ανυπαρξία σου. Και να φανταστείς πως είσαι το ίδιο άτομο που κάποτε θαύμαζα.

Επιστρέφοντας στο προφίλ σου διαπιστώνω πως δε νιώθω τίποτα. Είχε εξαφανιστεί ο θυμός από την πρώτη κιόλας φορά που πληκτρολόγησα το  όνομά σου χωρίς να τρέμει το χέρι μου. Έχει εξαφανιστεί ο πόνος που με έπιανε στο στομάχι μόλις έλεγα το όνομά σου. Και τώρα σκέφτομαι τις φορές που έβλεπα τον εαυτό μου να πέφτει στο κενό για χάρη σου. Επισκέπτεται συχνά αυτή η εικόνα το μυαλό μου.

Δεν μπορώ να αγνοήσω πως υπάρχουν και χειρότερα. Εσύ για παράδειγμα βλέποντάς σε να κλαίγεσαι. Εσύ για μένα είσαι το χειρότερο. Πολύ θόρυβος για το τίποτα. Άλλωστε οι άδειοι τενεκέδες είναι αυτοί που κάνουν τον περισσότερο θόρυβο. Συγνώμη. Το λιγότερο που θα έπρεπε να είχες μάθει για μένα είναι πως, αν υπάρχει ένα πράγμα που δεν αντέχω, αυτό είναι οι κλαψιάρηδες άνθρωποι. Δεν τους αντέχω. Δεν τους θέλω γύρω μου. Δεν πιστεύω στους μονολόγους γκρίνιας και δράματος που αραδιάζουν, ζητιανεύοντας λίγη προσοχή.

Ίσως φταίει που έχω μάθει τα προβλήματα να τα αντιμετωπίζω ακριβώς όπως έρχονται. Με αξιοπρέπεια. Εγώ και ο εαυτός μου. Έχω ξεμπερδέψει με τις ψευδαισθήσεις σου. Μη βιαστείς να βάλεις μπροστά κανένα σατανικό σχέδιο. Αν και θα γελούσα πολύ. Δε θα δουλέψει τίποτα αγάπη μου. Χάσαμε εδώ και καιρό. Απλώς δεν το ήξερε κανένας από τους δυο μας. Όταν έπαψαν τα τραγούδια να θυμίζουν εσένα, δε μου προκάλεσε την παραμικρή αντίδραση. Φαντάσου!

Έπαψα να έχω ανάγκη τα χάδια σου. Δεν τα θυμάμαι καν. Δε θέλω την προσοχή σου. Δε μου λείπουν οι βόλτες μας. Τα φιλιά σου, τα αστεία σου. Το  ζευγάρι που κάναμε. Πλέον αηδιάζω με τα γλοιώδη κοπλιμέντα σου. Η γκάμα των πρώην σχέσεων έχει μεγάλη ποικιλία. Άλλες προσπαθείς να τις  καταπιέσεις σε ένα σεντούκι στα βάθη του μυαλού σου. Άλλες σε μια ντουλάπα επιλέγοντας να αφήσεις μια μικρή χαραμάδα ώστε να μπαίνει αέρας γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή.

Στη δικιά μας όμως περίπτωση κάποιος αρνείται να χωθεί μέσα στο σεντούκι. Έχεις καταλήξει σε φάντασμα παλιάς αγάπης. Όμως μάθε πως δε με αγριεύεις πλέον. Σε κλείδωσα σε ένα συρτάρι της συνείδησης που δε χρησιμοποιώ ποτέ. Κράτησα ανοιχτό μόνο το ένστικτο της αυτοπροστασίας. Και μάθε πως το κέντρο ελέγχου ανήκει αποκλειστικά σε μένα. Και είναι καινούριο. Μυρίζει «καινουργίλα». Αγαπώ αυτή την αίσθηση που μου προκαλεί. Αυτή η μυρωδιά μου υπόσχεται νέα πράγματα, καινούργια. Μπορεί να είσαι ο άνθρωπος που πάντα θα ψάχνω στο πλήθος, αλλά πλέον να ξέρεις πως θα ελπίζω να μη σε δω.

Και αυτό γιατί κάποτε μόνο εγώ ενδιαφερόμουν αν είσαι καλά ή όχι. Μόνο εγώ σε περίμενα να έρθεις να σε δω. Μόνο εγώ έβλεπα φωτογραφίες μας και έκλαιγα. Εσύ τίποτα. Και αυτό το τίποτα έγινες τώρα για μένα. Όταν μάθεις τι πραγματικά είσαι θα απογοητευτείς. Να ξέρεις πως πλέον βλέπω φωτογραφίες σου και νιώθω καλύτερα, βλέποντας πως υπάρχουν και χειρότερα.

Σκέφτηκα πως ο χρόνος δε γυρίζει πίσω, αλλά εμείς σε εκείνον. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε. Που έμεινα πίσω και έβλεπα το παρελθόν πίσω από μια οθόνη. Και αδιαφορούσα για το παρόν μου. Δε σ’ αγαπώ. Και νιώθω καλά. Δε χρωστάω την ευτυχία μου σε κανέναν. Ούτε καν στην ίδια τη ζωή. Δεν κοιτάω πίσω. Μισώ τα πισωγυρίσματα γιατί κοιτάζοντας πίσω δεν μπορώ ταυτόχρονα να κοιτάξω και μπροστά. Και δεν έχω καμία όρεξη να σκοντάφτω και να φάω τα μούτρα μου.

Υ.Σ  Δεν αξίζεις να μάθεις ούτε ότι σε ξεπέρασα.

Συντάκτης: Κατερίνα Καριοφύλλη
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΧΩΡΙΣΤΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ | RADIOEXODOS.GR

Απόγευμα στην παραλιακή. Κάθομαι και παρακολουθώ τον κόσμο που περνάει. Πολύς κόσμος. Πολλά ζευγάρια, πολλοί μόνοι. Το βλέμμα μου πέφτει σ’ ένα ζευγάρι που στέκεται αγκαλιασμένο ώρα. Παρατηρώ τα χέρια τους και το πόσο αγαπημένα τα ‘χουν μπλέξει. Παρατηρώ τα μάτια τους και το πόσο σφιχτά τα ‘χουν κλείσει. Λες κι άμα τ’ ανοίξουν, ο άνθρωπός τους θα ‘χει φύγει.

Κάνουν μισό βήμα πίσω, να ξεφύγουν απ’ την αγκαλιά. Κοιτιούνται για λίγο, σκάνε δυο άχαρα χαμόγελα και στο τέλος μένει ο ένας, να κοιτάζει την πλάτη του άλλου έτσι όπως φεύγει. Θα γυρίσει, σκέφτομαι. Θα γυρίσει, δεν μπορεί.

Κι όση ώρα κι αν έκατσα να περιμένω, δεν είδα γυρισμό. Δε γυρίζουν οι άνθρωποι, σκέφτομαι. Δείχνουν τις πλάτες τους και δεν κοιτάνε πίσω. Χωριστά συνεχίζουν. Έστω κι αν το χώρια πονάει πιο πολύ απ’ το μαζί. Είναι εγωιστές οι άνθρωποι, δεν τους αρέσει να θίγονται. Τα «θέλω» τους δεν μπαίνουν σε καλούπια. Κι αν τύχει και μπουν, τους πιάνει φόβος κι απομακρύνονται.

Δε θα μείνουν πίσω για δυο ωραία μάτια, έστω κι αν κρύβουν υποσχέσεις. Δε θα μείνουν εκεί που το αβέβαιο είναι καθημερινότητα, έστω κι αν επένδυαν σ’ αυτό τόσο καιρό. Στην ασφάλεια θα τρέξουν. Στην ασφάλεια και στη βολή τους. Κι εκεί θα πειστούν ότι είναι ευτυχισμένοι. Εκεί θα πειστούν ότι αγαπάνε. Εκεί θα πειστούν ότι δεν τους λείπει τίποτα. Θα μάθουν οι άνθρωποι. Θα μάθουν στη σιγουριά, θα μάθουν στη συνήθεια. Κι είναι δύσκολο να ξεφύγουν, αλήθεια. Πώς να ξεφύγουν; Δεν μπορούν.

Κι εγώ που δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω απ’ το να χαζεύω αγνώστους, σκέφτομαι αυτό το «χωριστά» και σφίγγεται το μέσα μου. Είναι άδικο, λέω. Να υπάρχουν άνθρωποι που χώρια δεν μπορούσαν και που τώρα μόνο οι πλάτες τους κοιτιούνται. Που το «λείπω» του ενός έχει γίνει καθημερινότητα του άλλου. Που η απουσία και των δυο είναι το μόνο τους κοινό. Και που περνάνε οι ζωές τους σαν τεμνόμενες ευθείες. Συναντήθηκαν για μια φορά, σταμάτησαν για λίγο και όταν οι πορείες τους ξαναξεκίνησαν, σχημάτισαν ένα «χ» τεράστιο.

Και πλέον συνεχίζουν σε διαφορετικές μεριές. Ποτέ να μην ξαναβρεθούν, ποτέ να μην ταυτίσουν πάλι τις ζωές τους. Να ‘ναι δύο άγνωστοι με ιστορία. Ν’ ακούνε εκείνο τ’ όνομα το παρελθοντικό σε μια κοινή παρέα και να κάνουν ότι δεν ένιωσαν τίποτα. Να κρυφτούν πίσω από μια καμουφλαρισμένη τυπικότητα και να βολευτούν ακόμη περισσότερο στη σιγουριά τους.

Να κάνουν πως δε νοιάζονται. Να πειστούν πως δε νοιάζονται. Να φτάσουν σε σημείο να αναρωτιούνται αν όντως νοιάστηκαν ποτέ τους. Αλήθεια, θέλω να ξέρω αν όντως νοιάστηκαν. Θέλω να ξέρω αν όλα εκείνα τα βλέμματα πήγαν στράφι.

Αν άξιζε ο χρόνος που σπαταλήθηκε, αν άξιζε ο άνθρωπος που αναλώθηκε. Αν μου ‘πρεπε να αναλωθώ, στην τελική. Αν εκτιμήθηκα. Αν η ευθεία μου είναι ίση με την τεμνόμενή της. Αν οι αποστάσεις απ’ την τομή μας είναι ίδιες. Αν κι οι δυο κάναμε την ίδια προσπάθεια να φτάσουμε στην αρχή και στο τέλος μας, συγχρόνως. Κι αν άξιζε να επικεντρωθούμε σ’ αυτά που μας χωρίζουν παρά σ’ αυτά που μας ενώνουν. Ή μάλλον σ’ αυτά που μας ένωναν τόσο καιρό.

Που δεν ήταν λίγα. Που ήταν πολλά. Κι αυτά τα πολλά θα ‘ναι εδώ, δε θα φύγουν. Όχι σαν εκείνον τον άνθρωπο στην παραλιακή, όχι σαν όλους τους περαστικούς. Σαν εμένα είναι αυτά τα πολλά. Σαν εμένα, που είμαι εδώ και περιμένω, αυτήν την πλάτη που βλέπω, να γυρίσει.

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΙΑΛΥΟΥΜΕ ΟΛΑ | RADIOEXODOS.GR

Ένιωθες ότι θα σκάσεις από ευτυχία, πετούσες στα σύννεφα κι είχες όλα όσα ήθελες. Η τύχη σου χαμογέλασε για πρώτη, ίσως, φορά κι ευχαριστούσες θεούς και συγκυρίες που βρέθηκε ο άνθρωπός σου στο δρόμο σου. Και κάπου εκεί, αποφασίζεις μόνος σου να σκάσεις αυτή την υπέροχη, ροζ σαπουνόφουσκα μέσα στην οποία ζείτε οι δυο σας. Όχι κανείς άλλος, εσύ. Όλο αυτό σου φαίνεται ουτοπικό κι υπερβολικά τέλειο κι αρχίζεις να ψάχνεις από πού μπάζει.

Γίνεσαι ο εχθρός της σχέσης σου και τη διαλύεις από μέσα. Εξαπολύεις όλα σου τα μίση και τα άγχη στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου και τον προκαλείς να εκδηλώσει τον χειρότερό του εαυτό, απλώς και μόνο για να δικαιωθείς.

Η απόλυτη ευτυχία κι ικανοποίηση έρχεται με την απόλυτη καχυποψία και την υπέρτατη μαλακία. Όσο πιο πολύ θες τον άλλο, τόσο πιο σκατά θα τα κάνεις και τόσο πιο φαντασμαγορικά θα καταστρέφεις τη μεταξύ σας σχέση. Η μια γκάφα θα διαδέχεται την άλλη και θα μετράς βόμβες μεγατόνων απέναντί του.

Οι πράξεις σου θα είναι αντίθετες των συναισθημάτων και των λόγων σου κι άντε μετά να αποδείξεις ότι όντως τους αγαπάς και τους νοιάζεσαι κι ότι χώρια τους η ζωή σου καταρρέει. Μόνο κάτι μάτια δακρυσμένα έχεις ως τεκμήριο, αλλά ακόμη κι αυτό κάποια στιγμή παύει να τους πείθει και το θεωρούν άψογη θεατρική εκτέλεση από μεριάς σου.

Κι εσύ κάθεσαι κι απορείς. Αυτός ο έξυπνος, εφευρετικός και γλυκός άνθρωπος που κρύβεις μέσα σου, πού πήγε; Γιατί με φίλους και γνωστούς, ακόμη και με προηγούμενες σχέσεις είσαι η ψυχή της παρέας κι εκπέμπεις θετικότητα και ζωντάνια, αλλά με τον άνθρωπο αυτό, που σου έχει πάρει τα μυαλά, συμπεριφέρεσαι σαν υστερικό, εγωιστικό καθίκι;

Λογική εξήγηση σαφώς δεν υπάρχει. Το σύμπαν γαμιέται πάλι κι αφού το ξεγέλασες κι απέκτησες αυτό που ήθελες, σε σπρώχνει τώρα να το διαλύσεις. Εμ, είπες ένα αθώο ψέμα, εμ, μια πράξη που δεν έκανες και κάνεις το ταίρι σου από ονειρικό παρτενέρ να σε βλέπει σαν τιποτένιο ανθρωπάκι.

Θες και προσπαθείς να τους εξηγήσεις όλα όσα νιώθεις και σκέφτεσαι και πάνω που φτιάχνει το πράγμα, θα έρθει μια νέα στραβή να το διαλύσει μέχρι που η σχέση σας δεν μπορεί να βαδίσει ούτε καν με δεκανίκια -παραπληγική την καταντήσατε, με το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης να βαραίνει εσένα.

Ίσως τελικά η ευτυχία να μην είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου, ίσως δεν ήσουν έτοιμος να τη δεχτείς, ίσως και να τη φοβήθηκες. Υποσυνείδητα, προτίμησες να γυρίσεις πίσω στα παλιά και να κάθεσαι να κυνηγάς το όνειρο αντί να το ζεις. Θες να έχεις κάτι να κυνηγάς κι όταν μπει στο δρόμο σου όλο αυτό που θες και κάτι παραπάνω, παραλύεις.

Τώρα που απέκτησες όλα όσα ήθελες δεν έχεις κάτι να περιμένεις, ούτε και να ελπίζεις. Λες κι η ζωή σταματά εκεί και δε θα σε βοηθήσει να φτιάξεις καινούρια όνειρα με τον άνθρωπο αυτό που επέλεξες να έχεις δίπλα σου. Για σένα είναι το μεγαλύτερο δώρο, θεόσταλτο κι αναπάντεχο και για εκείνον είσαι πλέον κατάρα που δε θα έβαζε ούτε στον χειρότερο εχθρό του.

Από κάποια μαγική συγκυρία ή επειδή ευθυγραμμίστηκαν οι πλανήτες πάνω απ’ το ζώδιό σου, είτε επειδή η Αφροδίτη σε ευνοεί, μπήκε η ζωή σου σε μια τάξη όπως τη φανταζόσουν. Και μετά σε βάρεσε η ηλιθιότητα κι η απελπισία, ίσως να ήταν κι έπαρση. Αφού το απέκτησες δε γίνεται να το χάσεις.

Κι έρχεται η στιγμή που όλα καταρρέουν μπροστά στα μάτια σου και σε λούζει κρύος ιδρώτας. Όχι, μπορεί ο άλλος να σε νοιάζεται και να σε αγαπά, μπορεί να είσαι τα πάντα για τον ίδιο, αλλά έχουν και μια αξιοπρέπεια να κρατήσουν κι έτσι αποχωρούν. Πηγαίνουν να ψάξουν το δικό τους ιδανικό με την ελπίδα ότι η νέα τους αγάπη δε θα μετατραπεί σε ψυχωτικό εραστή όπως τους βγήκες εσύ.

Αν είσαι τυχερός κι έχουν αφήσει μια χαραμάδα στην πόρτα να τους ξαναπλησιάσεις, ίσως ανοίξεις τα μάτια και προσπαθήσεις να φτιάξεις την κατάσταση μεταξύ σας. Εάν, όμως, μέσα τους σε έχουν ήδη σκοτώσει και σε θεωρούν τελειωμένη υπόθεση, έχεις χάσει το παιχνίδι σε ένα αγώνα στον οποίο σου είχαν δώσει καθαρό προβάδισμα.

Κάθισε, λοιπόν, τώρα εσύ και μίσησε τον εαυτό σου για τον τρόπο που τους φέρθηκες, ενώ τους βλέπεις να προχωράνε τη ζωή τους και να απογειώνονται και χωρίς εσένα. Πονάει η αγάπη, ειδικά όταν τη χάνεις μέσα από τα χέρια σου και μόνος υπαίτιος είναι ο εαυτός σου.

Συντάκτης: Γεωργία Ευστρατίου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΑΝ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

Η ζωή είναι ένα ταξίδι εμπειριών, συναισθημάτων, ωρίμανσης κι ολοκλήρωσης. Ό,τι γεννιέται είναι γραφτό και να πεθαίνει.  Συχνά οι άνθρωποι αφορίζουν τον κακό συγχρονισμό –bad timing το αποκαλούν– για πράγματα που είναι πιο απλά και συγχρόνως περίπλοκα.

Αν στο δρόμο σου βρεθεί το άτομο που κουμπώνει μ’ εσένα κι εσύ το αφήσεις, τρία τινά υπάρχουν. Ή δεν είναι όντως αυτό το άτομο ή είσαι τόσο ηλίθιος ή τόσο αισιόδοξος ότι θα σου ξανασυμβεί. Θα καταλήξω στο ότι είσαι ηλίθιος γιατί κι οι πιθανότητες για το Τζόκερ είναι οι ίδιες με το να σου ξανασυμβεί. Γιατί θα το δεις και στην πορεία ότι «το να αγαπάς είναι κάτι, να σε αγαπούν δεν είναι τίποτα, αλλά να αγαπάς και να σε αγαπούν ταυτόχρονα είναι τα πάντα».

Θα μου πεις δε θα ζήσω άλλα πράγματα, άλλες περιπλανήσεις; Άλλωστε σημαντικό είναι το ταξίδι κι όχι η Ιθάκη αναφέρει ο ποιητής. Σωστά, αλλά εσύ βρήκες τον ένα και σημαντικό συνοδοιπόρο, σύντροφο, συμπαραστάτη, εραστή για όλα τα ταξίδια του κόσμου.

Αλλά επειδή ήρθε γρήγορα θα τον αφήσεις; Για άλλες θάλασσες κι ωκεανούς ανεξερεύνητους;  Τα δοκίμασες και πριν αλλά κατάλαβες ότι το άτομο που βρήκες τώρα έχει αυτό το κάτι μαγικό. Τη χαρά την κάνει διπλάσια και τη λύπη τη μοιράζει. Αυτά νιώθεις εσύ, αλλά το νεαρό της ηλικίας σε τρομάζει.

Ε άντε,  τι με κοιτάς, πήγαινε βρες τον επόμενο. Ξύσε κι άλλα λαχεία με την ελπίδα να είναι αυτό το ένα που κάποτε χάρισες. Δε θα είναι όμως ποτέ. Τον άφησες να φύγει κι έγινες κάποιος άλλος με τις εμπειρίες που απέκτησες. Οπότε δεν ταιριάζεις πια με αυτό που άφησες.

Έγινες σοφότερος, εμπειρότερος αλλά έχασες τον άνθρωπο, γιατί δεν ήταν για σένα σωστός ο χρόνος. Αλλά τώρα που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, δεν υπάρχει ο ιδανικός άνθρωπος. Θα βρεθεί κάτι άλλο που θα του λείπει αυτό το κλικ που τον έκανε ιδανικό για σένα.

Σε περίπτωση που ακόμα τον ψάχνεις, αν τον βρεις μην τον αφήσεις για κάτι ασήμαντο όπως ο χρόνος. Τουλάχιστον έχε ο θάρρος να το ζήσεις μέχρι το τέλος και μην το τερματίσεις εσύ. Άσε τη σχέση να κάνει τον κύκλο της για να μην έχεις απωθημένα. Αλλά στο χέρι σου είναι να μην αφήσεις τον άλλο άνθρωπο να σε «καταπιεί». Μπορείς να εξελιχθείς και μέσα σε μια σχέση. Φτάνει εσύ να ξέρεις τα όριά σου.

Μα αν είσαι μικρός σε ηλικία, πού ξέρεις τα όρια; Γι’ αυτό θες να ζήσεις μόνος χωρίς παρατρεχάμενους για να βρεις εσένα και μετά να κατασταλάξεις, έτσι λες. Έχεις δίκιο, αλλά είναι ρίσκο και μάλιστα μεγάλο. Πάρ’ το μόνο αν είσαι σίγουρος ότι κάτι λείπει. Πήγαινε να το βρεις κι ο χρόνος θα σε δικαιώσει αργά ή γρήγορα.

Ο ιδανικός άνθρωπος είναι αυτός που μπορείς μαζί του να είσαι και φίλος κι εραστής και σύντροφος ζωής. Να έχετε αρκετά κοινά και να μπορείτε να επικοινωνείτε σε ένα επίπεδο δικό σας. Μη χάσεις κάτι τέτοιο για κάτι πιο εύκολο, είναι κρίμα.

Σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις και το χάνεις όταν πάψεις να ασχολείσαι. Κανείς δεν ερωτεύτηκε από επιλογή αλλά δεν έμεινε ερωτευμένος κιόλας τυχαία. Κάπου μπορούν να σε καθοδηγούν, άκουσέ τα.

 

Επιμέλεια Κειμένου Μέλανης Ανθίμου: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Μέλανη Ανθίμου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ | RADIOEXODOS.GR

Το πιο επικίνδυνο και μάλλον πιο βάναυσο συναίσθημα απ’ όλα, είναι το ίδιο το συναίσθημα. Η αίσθηση πως είτε η παρουσία είτε η απουσία αυτού μπορεί να σε συνθλίψει. Βέβαια, υπάρχουν πολλών ειδών συναισθήματα, γι’ αυτό και μπορείς και να διαλέξεις. Τι θέλεις να κρατάς, τι επιθυμείς να έχεις.

Κανείς, παρ’ όλα αυτά, δε σου υπόσχεται πως θα σου βγουν κι έτσι. Ας πούμε, κανένας δεν πρόκειται να σου εγγυηθεί πως τη στιγμή εκείνη, της επιθυμίας σου, θα είναι σε θέση να σου την πραγματώσει. Με άλλα λόγια, δε γνωρίζεις ποτέ αν οι επιθυμίες σου θα υπάρξουν ταυτόχρονες μ’ εκείνου που είναι κάθε φορά να τις ταιριάξεις.

Γι’ αυτό και παρά τις επιλογές σου, πάντα το συμπέρασμα καταλήγει στο εξής· τα καλύτερα συναισθήματα είναι τα ταυτόχρονα. Αυτά που ταυτόχρονα γεννιούνται κι ούτε χρειάζεται να τ’ αφήσεις πολύ για να σε φτάσουν. Ούτε, βέβαια, πολύ για να τα φτάσεις. Αυτά δεν είναι πράγματα όμορφα ούτε λογικά.

Είναι, ας πούμε, περιπαίγματα. Καρικατούρες και σχεδόν αλήθειες. Σχεδόν ολόκληρα και σχεδόν ατόφια. Είναι επικίνδυνα· καλύτερα να μην τ’ αγγίξεις. Κι αν, πάλι, τ’ αγγίξεις, θα νιώσεις την απόσταση  να σε κατατρώει σε χρόνο κι ουσία.

Γιατί αλλιώς τρέχει ο χρόνος για κείνον που πρώτος νιώθει. Πιο αργά. Πιο ταλαίπωρα. Πώς να πειστείς μετά πως σ’ αγαπάνε; Τέτοια μεγαλεπήβολα αισθήματα είναι για ν’ ανήκουν μόνο στο εδώ και το τώρα.

Το «θα» προϋποθέτει από μόνο του προοπτική και -πιθανόν- υπόσχεση. Οι υποσχέσεις ματαιώνονται. Το «θα» και το «Σ’ αγαπώ», επομένως, είναι από μόνα τους νοηματικά αταίριαστα, αν το θες πραγματικά να το πεις και να το εννοείς.

Να σ’ αγαπάει τώρα, για να σ’ αγαπάει και μετά. Έτσι πάνε τα πράγματα. Αν δεν είσαι σίγουρος για το κάθε πότε ή πόσο αγαπάς, δεν αγαπάς. Οι έρωτες είναι πυροτεχνήματα. Είναι τυχαίοι, συχνά μοιραίοι κι έχουν στενή σχέση με τον χρόνο.

Δεν κρίνονται πάντα κι απαραίτητα απ’ αυτόν, όμως σίγουρα απ’ αυτόν γεννιούνται. Τη στιγμή που βρίσκεις έναν, τρελό και παλαβό σαν κι εσένα και μαζί αποφασίζετε να δοκιμαστείτε. Τη στιγμή που είσαι διαθέσιμος κι έτοιμος να πεις «Το θέλω, το χρειάζομαι και το μπορώ».

Αν δεν το νιώθεις τώρα, δε θα νιώσεις. Μπορείς να περιμένεις όσο θες μα δε θα νιώσεις. Ούτε για σένα θα νιώσουν. Και πάλι όμως, μπορείς να περιμένεις. Άδικο, αν με ρωτάς. Τι να περιμένεις; Να σ’ αγαπήσουν; Δεν τους κάνεις τώρα;

Κι ίσως είναι κρίμα για εκείνους μα δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις. Ίσα-ίσα θα γίνεσαι ολοένα και πιο φορτικός. Θα κουράζεις και θα κουράζεσαι που θα ζητάς πιο πολλά και κάπου-κάπου ακόμα περισσότερα. Κι αν είσαι εσύ ο άνιωθος, θα σε κουράζουν.

Μπορεί, μάλιστα, να νιώθεις και τύψεις. Τύψεις που δεν μπορείς να νιώσεις ή να δώσεις παραπάνω. Τύψεις που σου δίνουν και δεν μπορείς να ανταποδώσεις. Κι αυτό άδικο είναι. Αυτά δεν είναι γραμμένα να γίνονται έτσι.

Το συναίσθημα θα πρέπει να είναι τέτοιο που θα είναι αδύνατο να το συγκρατήσεις. Ή μάλλον τέτοιο που δε θα μπορείς καν να το κρατήσεις. Γι’ αυτό, λοιπόν και θα ‘ναι αναγκαίο να το δώσεις. Να το μοιραστείς. Να το μοιραστείς κι ας πάει και στράφι.

Το συναίσθημα θα πρέπει να μοιράζεται ισάριθμα κι ισάξια. Όσο μπορείς, βέβαια, να το μετρήσεις. Κι αν λίγο αγαπάς, λίγη αγάπη σου πρέπει κανονικά να περιμένεις κι αντιστρόφως. Αυτό, φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με το πόση αγάπη εσύ επιθυμείς.

Αν χρειαστεί ή μάλλον αν έρθει έτσι που αυτό πρέπει να καθυστερήσει, τότε είναι εκεί που φαίνεται η αρχή του προβλήματος. Δε θα έρθει ποτέ. Γι’ αυτό φύγε, αν είσαι εσύ αυτός που το καθυστερεί. Αν, πάλι, είσαι αυτός που περιμένει, πάλι φύγε.

Φύγε γιατί είναι κρίμα, τσάμπα να περιμένεις. Φύγε κι εν καιρώ θα δεις πως είναι άλλα τα συναισθήματα που σου αρμόζουν. Ηλιόλουστα, πολύχρωμα, εκτυφλωτικά. Αν εις γνώσιν σου αργοπορείς, τότε φύγε, άλλον να μη βλάψεις περισσότερο.

Γι’ άλλα ήρθε κι άλλα του αξίζουν να του δώσεις. Αυτό να θυμάσαι. Για τι ήρθες και τι πήρες. Τι σου ζητάνε και τι δίνεις. Ανταλλαγή είναι όλα. Ανταλλακτικοί είμαστε κι εμείς.

 

Επιμέλεια Κειμένου Αναστασίας Θεοφανίδου: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Αναστασία Θεοφανίδου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΚΑΘΕ ΣΧΕΣΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΥΟ ΙΣΟΤΗΜΟΥΣ ΠΕΚΤΕΣ | RADIOEXODOS.GR

Φανταστείτε ότι προσπαθείτε να προσλάβετε κάποιον να κάνει μια πολύ σημαντική εργασία κι ένας από τους υποψήφιους κάνει άσεμνα σχόλια ή καταστρατηγεί τα όριά σας. Θα συνεχίζατε με τη διαδικασία και θα τους προσλαμβάνετε ή θα τους καλούσατε πίσω για μια δεύτερη συνέντευξη;

Κι ας το πάμε και ένα βήμα παραπέρα: Φανταστείτε ότι κάνετε συνέντευξη για κάποιον συνεταίρο και μέχρι αυτή τη φάση έχει πει τα κατάλληλα πράγματα που θα τον έκαναν αξιοπρεπή συνέταιρο και τώρα συναντιέστε μαζί του για να δείτε πώς είναι στην πραγματική ζωή. Αν δεν εμφανιζόταν στο ραντεβού, ξεπερνούσε τα όριά σας, λειτουργούσε παθητικά επιθετικά κι ήταν ανάρμοστος, θα ξανασυναντιόσασταν μαζί του ή θα εμπιστευόσασταν το ένστικτό σας και θα αξιολογούσατε αντικειμενικά την κατάσταση; Πάντως σίγουρα δε θα επιχειρούσατε κάτι μαζί τους χωρίς πρώτα να τον συναντήσετε και να πάρετε κάποιο χρόνο να τον δείτε στην πραγματική ζωή.

Τα λέω όλα αυτά γιατί οι σχέσεις είναι μια διαδικασία όπου κι οι δυο δίνετε συνέντευξη. Κι οι δυο μαθαίνετε ο ένας τον άλλον κι οι δυο έχετε δικαιώματα κι υποχρεώσεις. Δεν είναι ακρόαση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο για τον «πιο σημαντικό άνθρωπο του πλανήτη στη ζωή τους» –ή στη ζωή κανενός– αλλά μια διαδικασία όπου κι οι δύο αξιολογείτε κα επιλέγετε.

Κανένας από τους δυο δεν έχει περισσότερη δύναμη από τον άλλο και περισσότερες ψήφους, για την ακρίβεια είστε κι οι δυο ελεύθεροι να φύγετε ό,τι ώρα θέλετε. Είναι μια φάση εξερεύνησης κι ανακάλυψης όπου μετά την αρχική εντύπωση, η οποία πολύ πιθανό να έχει δημιουργήσει περιέργεια κι έλξη, αποκτάτε μια αίσθηση της κατάστασης, όχι απλώς πώς είναι στην πραγματική ζωή αλλά επίσης και το πώς νιώθετε δίπλα τους.

Αναρωτιέστε για παράδειγμα πώς είστε δίπλα σε αυτό το άτομο, αν νιώθετε καλά ή όχι, αν σας βγάζει όλες σας τις ανασφάλειες ή σας ηρεμεί, αν σας αγχώνει και γιατί.

Αν υπάρχει μια ανησυχία για το ποιος έχει τη δύναμη και το πάνω χέρι, τότε δεν είναι σχέση, είναι κάποιου είδους διαγωνισμού και φυσικά αν ξεκινάτε την κάθε διαδικασία γνωριμίας σαν να ψάχνετε να πάρετε το ρόλο της ζωής σας, τότε όχι μόνο θα νιώθετε στρεσαρισμένοι κάθε φορά που βγαίνετε με αυτό το άτομο αλλά θα ξεχάσετε και τη συνθήκη ότι σε κάθε σχέση χρειάζονται δυο ισότιμοι παίχτες κι ένας από αυτούς είστε κι εσείς.

Θα ξεχάσετε ότι κι οι δυο αξιολογείτε κι αποφασίζετε. Κι οι δυο παίρνετε συνέντευξη ο ένας από τον άλλο. Είναι σαν να επιβιώνετε με ψιχουλάκια εδώ κι εκεί για να καλύψετε τον μεγάλο λογαριασμό, την αυτοεκτίμησή σας, αλλά περιμένετε και για τη μεγάλη σας ευκαιρία. Αυτό σημαίνει ότι έχετε δεσμευτεί στο να φροντίζετε τον εαυτό σας με ένα ημιτελή τρόπο μέχρι να πάρετε αυτό ακριβώς που χρειάζεστε και μετά θα το κάνετε ολοκληρωμένα.

Το ξέρετε ότι δε χρειάζεται να καθυστερείτε την ευτυχία σας μέχρι να βρείτε κάποιον που «θα σας της δώσει», έτσι; Αν λοιπόν, αντιμετωπίζετε τα ραντεβού και τις σχέσεις σας σαν να είναι οντισιόν, λυπάμαι που θα σας το χαλάσω, αλλά τώρα οι άλλοι είναι τα αφεντικά σας κι αυτό είναι ανησυχητικό είτε τους έχετε συναντήσει είτε όχι, είτε τους αξιολογήσατε και ξέρετε ότι δεν έχετε κοινές αξίες.

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε ότι κάποιος που θεωρεί ότι περνάει κάποιου είδους «καλλιστεία» (στο κεφάλι του συνήθως) για να είναι ο καλύτερος σύντροφος, συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά από κάποιον που αναγνωρίζει ότι έχει δικαίωμα να επιλέγει, ότι είναι ένα αξιαγάπητο πλάσμα που είχε μια αξιόλογη ζωή πριν αυτό το πρόσωπο μπει σε αυτή και θα συνεχίσει να την έχει ακόμη κι αν αυτό το «ένα και μοναδικό» πλάσμα βγει από αυτή.

Με πονάει να βλέπω ανθρώπους να ξεπουλούν τους εαυτούς τους τόσο φθηνά. Είναι σαν να παρακαλάνε το εξής: «Μακάρι αυτό το άτομο να είναι έστω και λίγο αξιοπρεπές, έτσι ώστε να μην ξαναχρειαστεί να βγω ραντεβού με κανέναν». Όμως είναι διαβολεμένα μοναχικοί σε μια σχέση όπου κι οι δύο δεν νιώθουν ισότιμοι κοινωνοί αυτής.

Οι άνθρωποι που βλέπουν τις σχέσεις σαν μια αμοιβαία διαδικασία ανακάλυψης κι αποκάλυψης, που δε φοβούνται να γίνουν ευάλωτοι, αποφεύγουν τον πολύ καταστροφικό κύκλο του «πώς πρέπει να είμαι για με διαλέξει και να μείνει μαζί μου ο Χ»;

Είναι ισότιμοι συνέταιροι κι όχι εργοδότης κι αφεντικό. Είναι παρόντες κι είναι διατεθειμένοι να είναι αυτό που πραγματικά είναι αντί να «γλείφουν» το αφεντικό για να πάρουν την προαγωγή. Όταν καταλαβαίνεις ότι κάθε σχέση είναι ένας ισότιμος συνεταιρισμός, τότε συνειδητοποιείς ότι αξίζεις κι εσύ.

 

Επιμέλεια Κειμένου Μαρίας Αγοραστού: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Μαρία Αγοραστού

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΔΩΣΑΜΕ ΑΞΙΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΝΑ ΕΚΤΙΜΟΥΝ | RADIOEXODOS.GR

Και φτάνει εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς τι έδωσες, τι είπες, τι αισθάνθηκες για λάθος ανθρώπους  που πίστεψες  ότι σου αξίζουν κι ότι είναι ό,τι καλύτερο σου έχει συμβεί κι εσύ ανοίχτηκες, μοιράστηκες, δέθηκες κι όμως τώρα βλέπεις πόσο λάθος έκανες, ποσό αφελής ήσουν που πίστεψες σε αυτούς κι ακόμα περισσότερο σε εσάς.

Σ’ εσάς που πάλεψες με τόσο κόπο να κρατήσεις αυτό που είχατε. Έδειξες υπομονή κι επίμονη γιατί σου έμαθαν πως έτσι είναι οι σχέσεις. Θέλουν τον χρόνο τους και μεράκι για να αντέξουν. Έτσι εσύ στον βωμό του ερώτα θυσίαζες χρόνο, συναίσθημα, αντοχές και το έκανες με τόσο ενθουσιασμό.

Έκανες ηλίθιους συμβιβασμούς, ανώφελες υποχωρήσεις, άφησες να σε ποδοπατήσουν γιατί πίστευες μέσα σου ότι θα πετύχει, για την ακρίβεια, ήθελες τόσο να πετύχει. Απλά λίγο σπρώξιμο θέλει, έλεγες.

Είναι δύσκολο όμως το «εμείς» και το «μαζί». Δε θέλει προσπάθεια μόνο από έναν. Το παιχνίδι αυτό είναι ομαδικό, αν ο ένας πάει πάσο χάνετε κι οι δυο. Αν ο ένας παίξει για την πάρτη του, αργά ή γρήγορα πάλι δε θα τα καταφέρατε.

Σαφέστατα, πάντα κάποιος απ’ τους δυο θα νιώθει πιο πολλά , θα δίνει πιο πολλά, θα είναι έτοιμος να θυσιάσει και να θυσιαστεί, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ο άλλος θα μείνει άπραγος. Ανιδιοτελείς οι σχέσεις, βλέπεις, όμως ανιδιοτελής είναι ο άνθρωπος που δίνει χωρίς συμφέρον και προσωπικό όφελος, όχι αυτός που δεν περιμένει τίποτα γιατί ο άλλος δεν τον υπολογίζει.

Συχνά μπερδεύουμε τον πραγματικό ερώτα με κάτι φτηνιάρικες απομιμήσεις που δεν έχουν καν λόγο ύπαρξης. Ίσως να φταίμε κι εμείς που αφήνουμε να κάνουν κουμάντο στην καρδιά μας, ίσως να φταίνε κι αυτοί που δεν μπόρεσαν να εκτιμήσουν το παραμικρό.

Και φτάνει εκείνη η αναθεματισμένη ώρα που συνειδητοποιείς ποσά έδωσες, ποσά κράτησες για σένα και τι εκτίμησε ο άλλος από αυτά. Και τότε απογοητεύεσαι, νιώθεις κενός και τι κατάφερες; Τώρα αυτά που έκανες κι είπες φαντάζουν τόσο άσκοπα, τόσο ανούσια αφού ο άλλος δεν έκανε τίποτα για να δώσει αξία.

Σκέφτεσαι πάλι πώς είναι δυνατόν να μην είδε τίποτα από όλα αυτά, να μην αντέδρασε σε κάτι, βρε αδελφέ. Μα γιατί να το κάνει άλλωστε; Κάνεις δε χρωστάει σε κανέναν και κάνεις δεν αναγκάζει κανέναν να κάνει κάτι που δε θέλει, μονός σου πήρες το ρίσκο κι οι συνέπειες δικές σου.

Κι ύστερα, πες μου, πώς σου φαίνεται που όσα έκανες εσύ με κόπο και πείσμα, ο άλλος τα γκρεμίζει έτσι απλά μόνο με ένα βλέμμα, με μια λέξη, με μια κίνηση; Κι εσύ εκεί επιμένεις να τα ξαναχτίσεις όλα απ’ την αρχή κι αυτή τη φορά, βέβαια, στα μέτρα του έτσι ακριβώς όπως αρέσει σε εκείνον. Κι όλα αυτά γιατί;

Μόνο και μόνο γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς στον ίδιο σου τον εαυτό ποσό λάθος έκανες ακόμη μία φορά, που έδωσες σε λάθους ανθρώπους. Γιατί πίστευες ότι είναι ο σωστός άνθρωπος, ότι αυτός σου αξίζει, ότι αυτός είναι το άλλο σου μισό. Κάποια στιγμή τελειώνει αυτό το παραμυθάκι, αυτός φεύγει κι εσύ ξυπνάς και βλέπεις  πως όλα πήγαν χαμένα,  θυμώνεις με σένα που πίστεψες πάλι λανθασμένα.

Όταν όμως έρχεται η στιγμή που ο σωστός άνθρωπος μπαίνει στην ζωή σου, κομπλάρεις  διότι καιρό τώρα έχεις πάψει  να πιστεύεις σε αυτούς. Τότε αντιλαμβάνεσαι πραγματικά  ποσά λάθος πράγματα επένδυσες σε τόσο λάθος ανθρώπους.

Πίστευες βλακωδώς ότι ήταν ό,τι καλύτερο σου έχει συμβεί, και να που έρχονται άνθρωποι που αξίζουν τόσα κι αλλά τόσα, όμως εσύ τα έδινες από εδώ κι από εκεί, σε άτομα ανίκανα να εκτιμήσουν, να παλέψουν γι’ αυτόν που είχαν διπλά τους.

Δειλοί άνθρωποι που το μόνο που ήξεραν να κάνουν είναι να παίρνουν και να φεύγουν. Γιατί τι άλλο να δώσεις, μάτια μου, και ποιος σου εγγυάται  ότι δε θα πληγωθείς πάλι, ότι δε θα πετάξουν με τόση ευκολία όπως έκαναν τόσοι και τόσοι.

Και το ερώτημα είναι το εξής: στον απολογισμό που κάνεις, ποιος μένει τελικά;

 

Επιμέλεια Κειμένου Άννας Τζαβίδη: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Άννα Τζαβίδη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΕΛΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΒΛΕΠΩ | RADIOEXODOS.GR

«Έλα!». Πόση αγωνία κι απελπισία μπορεί να χωρέσει τελικά σε μόλις τρία γράμματα; Ολόκληρη η επιθυμία κι η ανάγκη, όλα τα «Μου λείπεις» κι όλα τα «Σε θέλω εδώ», τα «Σε χρειάζομαι» και τα «Μην αργείς». Έλα λοιπόν!

Έλα και βαρέθηκα να μη σε βλέπω, βαρέθηκα να γελάω άνευρα μακριά σου, να προσποιούμαι ανεπιτυχώς πως περνάω εξίσου καλά χωρίς εσένα, πως δε λείπει τίποτα. Βαρέθηκα να ζηλεύω εκείνους που έχουν την πολυτέλεια να σε βαρεθούν, που μπορούν να σε βλέπουν κάθε μέρα, να ακούν τη φωνή σου, το γέλιο σου και να χαζεύουν τα μάτια σου.

Βαρέθηκα να φαντάζομαι πώς θα ήταν όλα αν ήσουν εδώ ή πόσο θα ήθελα να ήμουν εκεί, στο δικό σου εκεί, όποιο κι αν είναι αυτό. Να θέλω να μοιραστώ μαζί σου ό,τι συμβαίνει και να προσπαθώ να σου εξηγήσω με λεπτομέρειες πώς πέρασα τη μέρα μου, σαν να ‘σουν εδώ -μόνο που δεν είσαι κι όσο καλή κι αν γίνω στις περιγραφές δεν είναι το ίδιο.

Βαρέθηκα να ξυπνάω και να ξέρω πως ούτε σήμερα θα σε δω, πως δε θα ΄σαι εδώ. Και τα μηνύματα για καλημέρα, πόσο υποκριτικά; Με φιλιά, χάδια και χαμόγελα πρέπει να ξεκινάνε τα πρωινά όχι με ειδοποιήσεις κι η μέρα είναι όντως καλή όταν τη μοιράζεσαι με αυτόν που λαχταράς. Οι οθόνες είναι χαζές κι οι καρδιές που σχηματίζονται από σύμβολα κι αριθμούς ακόμα πιο ανόητες.

Τι να σου κάνει μια οθόνη, τι νόημα έχει ένα χαμόγελο πάνω σε ένα κομμάτι γυαλί; Τι να το κάνεις αν δεν μπορείς να το αγγίξεις; Και φιλιά που σχηματίζονται από άνω και κάτω τελείες κι αστέρια; Αλήθεια τώρα; Αστέρια κι όλους τους πλανήτες μαζί θα ΄πρεπε να βλέπουμε την ώρα που συγχρονίζουμε τις ανάσες μας.

Έλα γιατί οι μέρες περνάνε μουντές χωρίς το άγγιγμά σου κι ας έχει έξω λιακάδα. Και τις βροχές δεν τις απολαμβάνω το ίδιο όταν δεν έχω μια αγκαλιά να στριμωχτώ, τη δική σου, όχι μια όποια να ΄ναι.

Ναι, ο χρόνος ήταν πάντα σχετικός κι οι στιγμές κυλάνε τόσο γρήγορα κοντά σου, σαν να τρελάθηκαν οι δείκτες του ρολογιού, μαζί με τους παλμούς που μου ανεβάζεις. Όμως μακριά σου ο χρόνος σαν να παγώνει κι οι στιγμές ξαφνικά περνούν εφιαλτικά αργά, να μου θυμίζει κάθε λεπτό βασανιστικά την απουσία σου.

Ήταν αρκετή τόση απουσία για να εκτιμήσω την παρουσία, υπεραρκετή να καταλάβω την ουσία, να εξηγήσω γιατί μοιάζει τόσο πολύ η «λύπη» με το «λείπει». Έλα γιατί βαρέθηκα να μετράω μέρες χαμένες, νύχτες ξενέρωτες και γέλια άνοστα.

Έλα γιατί από μακριά όλα φαίνονται πιο άσχημα ή μάλλον όλα μοιάζουν να είναι καλύτερα όταν είσαι κοντά. Τα μούτρα περνιούνται για θυμό και το νάζι δεν πιάνει αν δεν πεταρίσεις και τη βλεφαρίδα. Δεν μπορώ να σου τριφτώ σαν γεναριάτικο γατί ούτε να σε γαργαλήσω όσο κι αν σε εκνευρίζει.

Έλα γιατί απόσταση δεν είναι μόνο τα χιλιόμετρα, αλλά κι ο χρόνος κι οι σιωπές. Έλα γιατί φοβάμαι μήπως συνηθίσω μακριά σου κι αρχίσω σιγά-σιγά να σε ξεχνάω -κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος τελικά όταν (σου) λείπει κάποιος, αν του λείπεις εξίσου ή αν σε ‘χει ξεχάσει.

Μου λείπεις και δεν είμαι σίγουρη πια πως θυμάμαι το χρώμα των ματιών σου ή αν αναγνωρίζω τη χροιά της φωνής σου. Σε χρειάζομαι, εσένα και την αγκαλιά σου κι όσο όμορφες λέξεις και να βρεις για να γεμίσεις τις σιωπές, δε βοηθάνε και πολύ. Μόνο μην αργείς άλλο γιατί σε θέλω εδώ. Κι όλες τις φλυαρίες μου αρκούν επτά σου γράμματα να τις τελειώσουν: «Έρχομαι».

Έλα και μείνε γιατί κουράστηκα να μη σε βλέπω, γιατί βαρέθηκα να μη σε έχω, γιατί ο χρόνος που περνάει είναι εχθρός και με τρομάζει.

Συντάκτης: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΑΦΗΝΕ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ | RADIOEXODOS.GR

Μετά το τέλος μιας μεγάλης αγάπης παραμένεις και βλέπεις τον άνθρωπο που μέχρι τώρα θεωρούσες κομμάτι της ζωής σου να απομακρύνεται. Μεταφορικά και κυριολεκτικά μαζεύει ό,τι έμεινε από τη μεταξύ σας σχέση και το παίρνει μαζί του για πάντα. Εκτός από τα συναισθήματα. Δεκάδες αναμνήσεις περνάνε από το χιλιοβασανισμένο σου μυαλό και αναπολείς. Καις κάθε εγκεφαλικό σου κύτταρο στην προσπάθεια να ερμηνεύσεις τι πήγε στραβά. Ποιος έφταιξε. Ποιος λύγισε, ποιος αγάπησε πιο βαθιά και ποιος προσπάθησε περισσότερο. Φτιάχνεις σενάρια και η φαντασία τρέχει σε κάθε απόσπασμά σας, προσπερνάς ό,τι βίωσες και μετράς ό,τι απέμεινε. Και πιάνεις τον εαυτό σου να μονολογεί. Να ερμηνεύει πιάνοντας φράσεις, πράξεις, γεγονότα της ζωής σας. Και ενώ στο κεφάλι σου συμβαίνουν σημεία και τέρατα, προσαρμόζεσαι σιγά-σιγά στη νέα τάξη των πραγμάτων. Και πορεύεσαι μόνος.

Kαι καθώς ο χρόνος κυλάει, εκείνος ο άνθρωπος γίνεται ανάμνηση. Σαν ένα όραμα που εμφανίστηκε μια μέρα στη ζωή σου και την κατέκλυσε. Παρέσυρε το είναι σου και το ταξίδεψε σε τόπους ανεξερεύνητους. Μέρη που έγιναν σταθμοί και αφορμές να φτιάξετε τις πιο όμορφες αναμνήσεις. Εικόνες που πλέον φθείρονται και σιγά-σιγά ξεθωριάζουν. Είναι η στιγμή της αντιμέτωπης πραγματικότητας. Ο ρόλος που πρέπει να παίξεις σε σόλο πια και να γραπωθείς από τις ευκαιρίες. Τη βόλτα, τους ανθρώπους και κάθε τι που απασχολεί τη μονότονη θλιβερή σου σκέψη. Τη θάβει μέρα με τη μέρα ώσπου να καταφέρει να την τοποθετήσει εκεί που μια μέρα δε θα φέρνει πια στεναχώρια. Και εσένα στο βάθρο της νίκης. Μια νίκη που ήρθε να δικαιώσει όλα τα πνιγμένα χαμόγελα απ’ τα δάκρυα του πόνου.

Και αναρωτιέσαι αν θα υπάρξει ποτέ στιγμή που θα ξυπνήσεις και θα τον ευγνωμονείς. Αν θα πεισθείς ποτέ πως απλά ήταν μια σελίδα στη ζωή σου πριν τον επίλογο και όχι το τέλος. Αν θα ανοίγεις τα παράθυρα και θα ακτινοβολεί η ευτυχία στους τοίχους. Και το μυαλό γεννά ερωτήματα τρελά, οι συλλογισμοί τρέχουν με ταχύτητα φωτός, τους πολεμάς μα είναι σκληροί αντίπαλοι.

Αναρωτιέσαι άραγε με τι συνείδηση τις νύχτες ξαπλώνει στο παγερό του στρώμα; Δε φωνάζει η αγκαλιά του «γύρνα πίσω»; Δε σπαράζει η καρδιά του που με τόση φόρα παραμέρισε; Δεν τον τρομάζουν οι ζωγραφιές στις πόρτες που έδιναν χρώμα στην καθημερινότητά σας; Η άδεια καλημέρα του, το πρόσωπό του στον καθρέφτη που αντικρίζει πλέον μόνο το δικό του είδωλο;

Έγινε πια το αποκούμπι του ο μοναχικός του δρόμος και σπέρνει θύελλες σαν διαλέγει το φύγε απ’ το μείνε. Και δείχνει ολάκερος φωτιά μα πάγο αραδιάζει μέρα με τη μέρα. Λες και δεν είναι πια εκείνος μα άλλος. Εκείνος που φοβάσαι πλέον να παραδεχτείς πως κυρίευσε το είναι σου. Που τρέμεις να συνειδητοποιήσεις πως δε θα τον ξαναδείς και πως από ‘δω και στο εξής θα είναι τυχαία η κάθε σας αντάμωση.

Σαν ξένος που δεν ένιωσε ποτέ του πόση αγάπη μπορεί να κρύβει ένας κόσμος γεμάτος αμφιβολίες. Ένας άνθρωπος που δεν ξέρεις πια. Σαν απλά κάποιος να άνοιξε τη ψυχή σου και να της έδωσε υπόσταση, λόγο ύπαρξης και ζωής. Και ξαφνικά της τα αρπάζει με μανία. Και έμεινε μόνο η ελπίδα μα δεν στέκεται μονάχη χωρίς στήριγμα. Ο αέρας τη φυσά και την παρασύρει ανάμεσα στο είναι και στο παύει πια να γίνεται. Και εσύ σβήνεις απ’ τη μνήμη σου ό,τι θα ήθελες με λατρεία να μείνει ανεξίτηλο στο χρόνο.

Και έρχεται μια στιγμή που παραδέχεσαι πως κουράστηκες να τον αγαπάς, δε σε βαστούν τα πόδια σου. Δε σε χωρούν τα όνειρα που έχτιζες χωρίς να τον ρωτήσεις. Οι στεριές που έβλεπες μέσα στο πέλαγος ήταν απλά εικονικές. Η ψευδαίσθηση διαδέχτηκε την πίστη σου σ’ εκείνον και το μέλλον σας. Και η αρχή είχε τελικά ένα και μόνο προορισμό.Το τέλος.

Και εκεί σταματάει ο χρόνος. Τελειώνουν οι λέξεις. Σφραγίζουν τα χείλη και καταφέρνεις να του γράψεις δυο λόγια μόνο. «Τράβα το μοναχικό σου μονοπάτι και ίσως κάποια μέρα στο μακρινό σου πεπρωμένο, θυμηθείς πως είχες μια ύπαρξη που απλά φιλοσοφούσε. Και μακάρι να δεις την ευτυχία να σου χαμογελά, μα δε θα ‘χει το δικό μου πρόσωπο. Τα δικά μου μάτια και την αγάπη μου για σένα. Διάλεξες την ανάμνηση και με αυτήν θα μείνεις».

Στο καλό…

Συντάκτης: Μαίρη Νταουξή
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS