Οι πιο αστείες εικόνες του Survivor | Radioexodos.gr

Κάθε φορά που προβάλλεται το Survivor στα social media γίνεται χαμός. Τα σχόλια δίνουν και παίρνουν και συνήθως συνοδεύονται από αστείες εικόνες. Εμείς μαζέψαμε για εσάς τις καλύτερες. Οι χρήστες του διαδικτύου λατρεύουν να σατιρίζουν τον Πάνο και τον Ορέστη από τους μαχητές, δεν είναι λίγοι όμως και οι υπόλοιποι παίκτες που έχουν την τιμητική τους.  Για δείτε:

 


 

 


 

 

ΟΣΟΙ ΓΕΛΟΥΝ ΔΥΝΑΤΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΔΥΣΚΟΛΑ | RADIOEXODOS.GR

Τους βλέπεις να γελούν δυνατά, κάνουν θόρυβο από μακριά και πολύ πιθανόν να σε παρασέρνουν στο ρυθμό τους. Το γέλιο τους βαθύ και γάργαρο, σε κάνει να θυμάσαι πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ευτυχία και χαρά. Ή απλώς πως κάπου εκεί, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να δουν την ευτυχία στο καθετί.

Χαίρεσαι μαζί τους, θαυμάζεις τη δυνατότητά τους και δε μπορείς να μην αναρωτηθείς: «Μα δεν έχουν προβλήματα;». Δίνουν την εντύπωση των αλαφροΐσκιωτων, αυτών που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.

Παρεξηγημένοι για τη χαλαρότητα και την ξεγνοιασιά τους, μοιάζουν να μην ενδιαφέρονται για το τι θα πει ο κόσμος. Σαν να μη τους αγγίζει τίποτα και κανένας. Μέσα σ’ ένα μαγικό μπαλόνι, χαμογελούν και σκορπίζουν κουράγιο, ελπίδα και μια στάλα χαράς στον καθένα μας.

Αν πας πιο κοντά, φίλε μου, αν τολμήσεις και τους κοιτάξεις στα μάτια, θα τρομάξεις απ’ το βάθος που θα συναντήσεις. Στο βλέμμα αυτό, αν είσαι θαρραλέος, θα συναντήσεις κύματα πελώρια, καταιγίδες, σκοτάδια και πόνο. Ίσως, να θελήσεις να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους, αλλά δε θα τα καταφέρεις. Το χαμόγελο τους δε θα σ’ αφήσει να τους αφήσεις.

Οι άνθρωποι αυτοί δε φύτρωσαν έτσι. Μπορεί εσύ να τους βλέπεις να γελούν δυνατά χωρίς δισταγμό, αλλά τώρα δεν έχουν να χάσουν κάτι. Έχουν περάσει από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, έχουν πονέσει, έχουν ματώσει και τώρα έχουν φτάσει σε σημείο ανοσίας. Αυτό που εσύ γνωρίζεις είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης μάχης κι ο νικητής είναι μπροστά σου.

Πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό σου, πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο; Για να μάθεις να γελάς αληθινά, έχεις γνωρίσει, τι σου έχει κλέψει το δάκρυ. Ζεις έναν πόλεμο με τον ίδιο σου τον εαυτό κι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι. Όσο πιο στιγματισμένος είσαι, τόσο πιο δυνατά θα γελάσεις. Γιατί τότε θα ξέρεις την αξία που έχει να παίρνεις και να δίνεις χαρά.

Δε θα θέλεις να σπαταλήσεις ούτε λεπτό σε μάταιες σκέψεις κι άσχημα συναισθήματα. Δε θ’ αφήσεις την πραγματικότητα να σε θάψει, γιατί ξέρεις πολύ καλά πως χειρότερος εχθρός απ’ τον εαυτό σου, δεν υπάρχει. Κι αν μπορεί ο ίδιος σου ο εαυτός να σε καταστρέψει, γιατί ν’ αφήσεις κάποιον άλλο να το κάνει;

Οι άνθρωποι με τα δυνατά χαμόγελα κρύβουν χειμάρρους δακρύων στην καρδιά τους. Κάθε βράδυ, πριν τους πιάσει ο Μορφέας στα χέρια του, χαϊδεύει τις πληγές τους και τους παρατηρεί να γλείφουν τα τραύματά τους. Σκέφτηκες ποτέ πως τα χαμόγελα που μοιράζουν είναι η δύναμη τους για να συνεχίσουν; Πως η ελπίδα που σου δίνουν με ευκολία, ίσως είναι η μόνη τους ελπίδα για να μείνουν στο φως;

Δεν υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι με εύκολο παρελθόν. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα γνωρίσεις κάποιον και θα τον θαυμάσεις για την ενέργειά του, τις συμβουλές του, την ηρεμία που αποπνέει, τη σταθερότητα στις κινήσεις του, να ξέρεις πως είναι άλλος, ένας καπετάνιος που γλύτωσε από μεγάλη φουρτούνα. Κανένας δεν έγινε σοφός, χωρίς να συρθεί στο πάτωμα, κανένας δε γίνεται χαρούμενος, αν δε γνωρίσει το δυστυχισμένο εαυτό του.

Άνθρωποι-κράχτες της ευτυχίας, οι οποίοι έχουν πληρώσει το τίμημα για να δουν την παράσταση που παίζουν σαν μαριονέτες οι άνθρωποι γύρω τους. Χαμόγελα φορεμένα, με σκοπό να παρασύρουν, να βοηθήσουν, ν’ απλώσουν το χέρι σ’ όσους ζουν τώρα. Όσα αυτοί έζησαν λίγο νωρίτερα.

Να το ξέρεις, λοιπόν, να μη τους παρεξηγείς. Δε σνομπάρουν, ούτε αγνοούν την πραγματικότητά σου. Ίσως είναι πιο χωμένοι στην κυνικότητα του κόσμου αυτού, απ’ όλους εμάς μαζί. Αλλά αυτή είναι η μαγκιά. Να είσαι λερωμένος με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα από πάνω ως κάτω, κι ακόμη να χαμογελάς. Εσύ μπορείς;

 

Επιμέλεια κειμένου Χαράς Βλαχοδήμου: Νάννου Αναστασία.

Συντάκτης: Χαρά Βλαχοδήμου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΟΙΕΙΤΑΙ Η ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ RADIOEXODOS.GR

Υπάρχουν λίγα συναισθήματα που αγγίζουν τον άνθρωπο. Ειδικά στις μέρες μας, όλα τα έχουμε εκμηδενίσει, τον έρωτα, το ρομαντισμό, τη γενναιοδωρία, τη συγκίνηση. Κάνουμε πράγματα απλώς για να τα κάνουμε, χωρίς να μας ευχαριστούν, χωρίς να μας γεμίζουν κι ύστερα αναρωτιόμαστε πού πήγε εκείνη η ανατριχίλα, εκείνο το ρίγος που νιώθουμε σ’ όλο μας το κορμί, όταν κάτι πραγματικά μας αγγίζει.

Ένα κύμα ρίγους σε κάθε σπιθαμή δέρματος κι ένας αόρατος ηλεκτρισμός να διαχέεται σ’ όλο το φάσμα του κορμιού μας. Για λίγα δεύτερα είναι λες κι όλο σου το είναι διαπερνάται από μια ξένη δύναμη. Κι όμως, είναι η μοναδικότητα των στιγμών, που αποτυπώνεται στη μνήμη μας.

Δεν προσποιείται η ανατριχίλα. Ό ,τι κι αν κάνεις για να την κρύψεις ή για να την αποφύγεις, φαίνεται. Σε προδίδει και φανερώνει τα μύχια συναισθήματά μας. Είναι ορατή στους άλλους απ’ το τίναγμα του σώματός μας, το σήκωμα των τριχών και των θυλάκων του δέρματός μας και το ανασήκωμα των ώμων μας.

Τι είναι εκείνο όμως το γεγονός, που μπορεί να δεις ή ν’ ακούσεις και να σου προκαλέσει αυτήν τη συγκίνηση; Συνήθως προκαλείται από γεγονότα που μας σοκάρουν και μας προκαλούν αγωνία και δέος. Ένα άγγιγμα απ’ τον άνθρωπο που αγαπάμε μοιάζει με ηλεκτρική εκκένωση στο σώμα μας. Ένα έντονο βλέμμα που μας γδύνει νοητά απ’ την κορυφή ως τα νύχια είναι ικανό να μας κάνει ν’ ανατριχιάσουμε.

Μια γνώριμη φωνή, η οποία μας ψιθυρίζει κάτι απρόσμενα στο αυτί μας κι ένα φιλί ξαφνικό στο λαιμό ίσα που ν’ ακουμπάνε τα χείλη στο δέρμα μπορούν να κάνουν το σώμα μας ν’ αναριγήσει. Ό,τι μας προκαλεί συναισθηματική έκρηξη μπορεί να μας φορτίσει. Ρίγος, όμως, μας προκαλούν ελάχιστα πράγματα κι αυτά είναι συνήθως συνδεδεμένα με τις βαθύτερες επιθυμίες και κυρίως με τα προσωπικά «αδύνατα» που κάποια στιγμή έγιναν δυνατά.

Το θαύμα του καθενός κρύβεται σε μικρές στιγμές ευτυχίας, που ούτε καν φανταζόταν ότι κάποια στιγμή θα ζήσει. Εκείνες που συμβαίνουν όταν πάψεις πια να ελπίζεις κι έρχονται απ’ το πουθενά. Άνθρωποι που φέρνουν με τον ερχομό τους την ευτυχία στη ζωή μας και γεγονότα που ανατρέπουν τη ρουτίνα μας με ευχάριστο τρόπο.

Μηνύματα αγάπης που εκφράζουν την αλήθεια μας, ευχές και δώρα που δείχνουν τη σημαντικότητά μας στη ζωή κάποιων ανθρώπων και λόγια που εκπορεύονται απ’ την καρδιά πάντα θα έχουν την πρωτοκαθεδρία να μας δημιουργούν ρίγη συγκίνησης.

Τι άλλο μπορεί να μας συγκινήσει; Μα φυσικά οι φωτογραφίες. Εκείνες που αποτύπωσαν όμορφες στιγμές τους παρελθόντος με αγαπημένα πρόσωπα, παππούδες και θείους που αγαπήσαμε κι ίσως κάποιοι δεν είναι πλέον μαζί μας, φίλοι που στιγμάτισαν κάποιες απ’ τις ωραιότερες στιγμές μας ως φοιτητές, άνθρωποι που πλέον έχουν τραβήξει έναν άλλο δρόμο στη ζωή τους. Ανοίγεις ένα άλμπουμ και ξετυλίγονται μπροστά σου στιγμές από μία άλλη ζωή και τσουπ πέφτει στα χέρια σου μία φωτογραφία που είχες καιρό να δεις, φορτίζεσαι συναισθηματικά, σκέφτεσαι κι αναριγείς.

Μια ζεστή, εγκάρδια αγκαλιά. Μια αγκαλιά ενός ανθρώπου που αγαπάς και νοιάζεσαι. Μια απόδειξη αγάπης κι ενδιαφέροντος, μια σφιχτή αγκαλιά για να σου θυμίζει ότι όλα μπορούν να ξανακολλήσουν, αρκεί ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι.

Υπάρχει κάτι άλλο, που μπορεί να σ’ ανατριχιάσει περισσότερο απ’ το ατέρμονο περπάτημα των δαχτύλων πάνω στο γυμνό σου δέρμα; Ένα χάδι στην πλάτη, απ’ τα δάχτυλα που ζωγραφίζουν στο σώμα σου την επιθυμία κάθε φορά που σε κρατούν, είναι ικανό ν’ αναριγήσει το σώμα και την ψυχή σου. Λίγα πράγματα μας κάνουν ν’ ανατριχιάζουμε. Κι αυτά είναι κυρίως τ’ αληθινά. Αγκαλιές, χάδια και φιλιά. Ίσως κι οι αναμνήσεις μας.

Αφέσου σε κάθε αναρίγημα και να θυμάσαι, όπως είπε κι ο Pablo Neruda: «Ό,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία σου, να μη σ’ ενδιαφέρει».

Συντάκτης: Αναστασία Νάννου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΠΟΣΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΑΣ | RADIOEXODOS.GR

Μας ανακοινώσατε το τέλος με μάτια δήθεν θλιμμένα και σχεδόν κλαμένα για να μας πείσετε ότι σας πονούσε όσο κι εμάς. Μας βλέπατε να ξεσπάμε μπροστά σας σε λυγμούς και κρατούσατε το σκληρό σας προσωπείο κι ίσως τη στιγμή εκείνη απολαμβάνετε την αγάπη που, προφανώς σας έχουμε, κι ενισχύατε τον εγωισμό σας.

Θα πονέσουμε, θα κλάψουμε, θα γκρινιάξουμε στους φίλους μας, αλλά θα έρθει η ώρα που θα σηκωθούμε. Εντάξει, ένας χωρισμός ήτανε -δε θα πεθάνουμε κιόλας. Όλα καλά θα πάνε. Κι όσο πιο αποστασιοποιημένα τα κοιτάμε τα πράγματα, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούμε ότι αυτός ο χωρισμός έπρεπε να είχε επέλθει πολύ πιο νωρίς, καμιά φορά μπορεί και να απορούμε πώς ταιριάξαμε καν μαζί σας.

Μετά το αρχικό σοκ, κι αφού έχουμε συνέλθει, αρχίζουμε να επαναφέρουμε τη ζωή μας σε μια τάξη. Όλα αυτά που είχαμε παραμελήσει για να περνάμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούσαμε μαζί σας, επανέρχονται στο προσκήνιο και ρίχνουμε όλη μας την ενέργεια πάνω τους, έστω κι αν είναι για να ξεχαστούμε.

Περιμένετε ότι θα μας δείτε μετά από καιρό και θα είμαστε πλάσματα μίζερα και στεναχωρημένα που παρέμειναν στάσιμα και θρηνούν ακόμη για την απώλειά σας. Όχι δα. Εσείς δεν ήσασταν αυτοί που μας παρατήσατε στην τελική; Σας πέσαμε λίγοι. Συμβαίνουν αυτά. Το αποδεχτήκαμε και προχωρήσαμε.

Μας βλέπετε απέναντί σας, λοιπόν, να λάμπουμε και προσπαθείτε να καταλάβετε ποια είναι αιτία. Η μεγαλύτερη εκδίκηση. Να βλέπεις τον άλλο στα καλύτερά του αφού τον έχεις παρατήσει. Περιμένατε να μας δείτε και να βρομάνε τα χνότα μας πιοτό και τσιγάρο. Τις πρώτες μέρες ίσως, όχι πια.

Μετά ξυπνήσαμε κι όλο τον χρόνο που σπαταλούσαμε πάνω σας τον εκμεταλλευόμαστε για να πετύχουμε τους στόχους που αφήσαμε στη μέση. Βάλαμε και πάλι μπρος όλα τα χόμπι που είχαμε παρατήσει για να μη ζηλεύετε ή επειδή μας στερούσαν πολύτιμο χρόνο μαζί σας. Πήραμε τηλέφωνο φίλους που είχαμε παραγκωνίσει και μας έβλεπαν κάθε τρίμηνο και βάλε και καταφέραμε επιτέλους να πάρουμε εκείνη τη δουλειά για την οποία δε θεωρούσατε ότι πληρούμε τα προσόντα.

Βλέπετε, φύγατε κι όλα έφτιαξαν μαγικά. Πήρατε μαζί σας τον αρνητισμό και την υποτίμηση. Μας περικύκλωσαν άτομα που πραγματικά πίστευαν σε εμάς και τις ικανότητές μας και μάθαμε σιγά-σιγά να αγαπάμε κι εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Προσπαθείτε να μάθετε με τρόπο αν η πηγή της ευτυχίας μας είναι ένας καινούριος έρωτας, για να ανακαλύψετε ότι η ευτυχία μας πηγάζει από τον ίδιο τον εαυτό μας, τις ικανότητές και τις επιτυχίες μας, που όλως τυχαίως συνέβηκαν με το που μας χωρίσατε. Αυτό σας πονάει περισσότερο από όλα.

Ρωτάμε για τη δικιά σας ζωή και το μόνο που έχετε να μας επιδείξετε είναι το καινούριο σας ταίρι, το οποίο ναι, οκ, ίσως και να είναι όμορφο κι εμφανίσιμο και να νιώσουμε ένα μικρό τσιμπηματάκι μέσα μας, αλλά στους υπόλοιπους τομείς καμιά βελτίωση. Βαλτώσατε.

Φύγατε να γλιτώσετε από εμάς και να φτιάξετε τη ζωή σας καλύτερα και δεν ξέρατε όταν φεύγατε ότι μας κάνατε το μεγαλύτερο καλό. Βρήκαμε τον παλιό, καλό μας εαυτό και μάθαμε να ζούμε βασίζοντας την ευτυχία μας στα δυο μας χέρια, ενώ εσείς ακόμη αναλώνεστε σε περιστασιακούς έρωτες για να τονώνετε τον εγωισμό σας.

Μας εγκαταλείψατε και μας πεισμώσατε. Αφού κλάψεις και πιάσεις πάτο, είτε θα μείνεις εκεί, είτε θα πάρεις φόρα και θα φτάσεις στην κορυφή. Επιλέξαμε το δεύτερο. Κλείσαμε τις πόρτες στους έρωτες και το κάναμε στόχο μας να αγαπήσουμε τον εαυτό μας προτού αγαπήσουμε κάποιον άλλο. Γίναμε η προτεραιότητα της ζωής μας και μάθαμε να αποχωρούμε από όπου δε μας σηκώνει.

Κάθε μέρα πετυχαίναμε ένα μικρό στόχο και κοιτάγαμε τον επόμενο που ήταν και μεγαλύτερος, αλλά πάντα πιστεύαμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν ήσασταν εκεί να μας επαναλαμβάνετε πόσο λίγοι ήμασταν και τι ανταγωνισμός υπάρχει εκεί έξω. Ναι, χωρίς εσάς μπορεί το κρεβάτι μας να είναι άδειο, αλλά η ζωή μας είναι πια γεμάτη κι αυτό μας αρκεί.

Συντάκτης: Γεωργία Ευστρατίου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΠΛΗΓΩΝΕΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

Πληγώνομαι σημαίνει, εγώ πληγώνομαι. Είναι ρήμα παθητικό, που υπονοεί ότι κάτι μου συμβαίνει, από τη δράση που ξεκινάει από κάποιο άλλο άτομο πέραν του εαυτού μου. Άρα δε φταίω εγώ, αλλά κάποιος άλλος, που με τις πράξεις του μου δημιουργεί μια αντίδραση.

Εφόσον λοιπόν εγώ έχω πάρει τον ρόλο της αντίδρασης, είμαι και σε θέση μειονεκτική, αφού καλούμαι να διαχειριστώ μια συμπεριφορά που δε λειτουργεί προς το συμφέρον μου.  Με δυο λόγια, είμαι το θύμα. Άλλωστε ποιος μπορεί να κατακρίνει και να εναντιωθεί σε κάποιον που ανοίγει την καρδιά του σε έναν άνθρωπο και παίρνει τ’ αρχίδια του;

Εγώ. Ναι, κυρίες και κύριοι, εγώ θα εναντιωθώ και θα πω και θα δηλώσω με θράσος κι αυθάδεια πως αν πληγωθείς, είναι πρόβλημά σου. Και δεν εννοώ τράβα ψόφα, δεν ασχολείται κανείς μαζί σου, εννοώ το προφανές. Πως εσύ έφτασες την κατάσταση στο να πληγωθείς. Ή μάλλον κι εσύ.

Έχω κουραστεί αφάνταστα τον τελευταίο καιρό από άτομα του κύκλου μου που κυκλοφορούν ωσάν τις βρεγμένες γάτες, με το κεφάλι τους σκυφτό και την ψυχή στα πόδια, επειδή μια σκληρή καρδιά τους ξεκοίλιασε. Εντάξει, σκληρό, δε λέω, κι εγώ το έχω ζήσει και δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάζομαι στην πιθανότητα να ξανασυμβεί. Αλλά μπορείς να πεις με σιγουριά εσύ που πληγώθηκες, πως δεν το άφησες καθόλου να σου συμβεί; Θα μου πεις, τρελός είμαι να το βλέπω να έρχεται και να μην κάνω τίποτα για να το αποφύγω; Ε εκεί είναι η δική μου ένσταση. Ότι θεωρώ πως εννιά στις δέκα, ξέρεις ότι έρχεται.

Ξέρεις ότι έρχεται, γιατί ο άνθρωπος εκτός από εξελιγμένη συναισθηματική νοημοσύνη, άρα κι ικανότητα να αναλύει ανθρώπινες συμπεριφορές, έχει και μια τεράστια τάση να μπαίνει σε ρόλους θύματος. Ρόλους κατώτερους από άποψη κοινωνικού στάτους, που είσαι ανήμπορος να υπερασπιστείς τον εαυτό σου και την άποψή σου, που σου έρχεται από κει που δεν το περιμένεις το χαστούκι, που δίνεις και δίνεις για να μείνεις μετά με άδειες τσέπες κι άδεια ψυχή. Μα θα ήμασταν απλά ανυπόφορα ψεύτες αν λέγαμε πως υπάρχει η ανθρώπινη ανιδιοτέλεια, άρα κάθε φορά που δίνεις, είναι γιατί κάτι ζητάς.

Το κακό με το να ζητάς, είναι πως πολλές φορές ζητάς, χωρίς να ζητάς. Δηλαδή, ζητάει κάτι η συμπεριφορά σου, η τάση σου, το ίδιο σου το σώμα, η ροή των πράξεών σου. Για να το κάνω και πιο λιανά, όταν θα πας και θα μπλέξεις με έναν τύπο που συναισθηματικά δηλώνει μη διαθέσιμος, ξέρεις ότι αυτό είναι μια εκδοχή της πραγματικότητας. Εκεί λοιπόν δίνεις, αυτό που ουσιαστικά ζητάς, συναισθηματική εμπλοκή. Το δίνεις με την ελπίδα και την προσδοκία ότι η δική σου άποψη για τα πράγματα είναι η «σωστή», οπότε τι κι αν ο Μήτσος σου έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι θέλει μόνο να περνάτε καλά, εσύ πας και φτιάχνεις στο κεφάλι σου μια πλασματική σχέση. Κι όταν αυτό ο Μήτσος το αντιληφθεί και κλοτσήσει, και καλά θα κάνει, εσύ θα πληγωθείς που δεν εκτίμησε ο αχάριστος όλα όσα του έδωσες.

Ξέρουμε πότε θα πληγωθούμε, ή τουλάχιστον, συχνά είμαστε πολύ κοντά στο να το καταλαβαίνουμε εγκαίρως. Θέλεις να μπεις στη θέση του θύματος, θέλεις να ζήσεις το δράμα σου, να κλάψεις να φωνάξεις, να μισήσεις, γιατί όχι; Ανθρώπινο κι αποδεκτό, αλλά να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τη θέση στην οποία βρίσκεται, στον βαθμό που του αναλογεί η ανεξαρτησία του. Και το πόσο θα καταλήξει να εξαρτάται η ύπαρξή σου συναισθηματικά από κάποιον, είναι επιλογή σου.

Άλλωστε, θα ήταν υπερβολικά εύκολο να αποδεχόμασταν ότι απλά θέλουμε διαφορετικά πράγματα καμιά φορά κι απλά, να χωρίζαμε τα τσανάκια μας. Ήρεμα και με καλή ψυχολογία. Από πού θα έβγαιναν τόσα τραγούδια, τόσες σαπουνόπερες, τόσες άδειες τεκίλες στα ντουλάπια;

Συντάκτης: Γιοβάννα Κοντονικολάου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΤΑ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΥΛΙΑ ΜΕ ΘΕΑ | RADIOEXODOS.GR

Είναι κάτι στιγμές που θες να κόψεις κλήση στο χρόνο, να του αφαιρέσεις τις πινακίδες και να μην πας παρακάτω. Να παγώσεις τα δευτερόλεπτα και να μείνεις εκεί για πάντα, γιατί εκεί νιώθεις πιο ζωντανός από ποτέ. Είναι κάτι βράδια που όσα χρόνια κι αν περάσουν, δε θα διαγράψεις ποτέ απ’ τη μνήμη σου.

Εκείνα που δεν έχουν ανάγκη τον κόσμο και τη βαβούρα, αλλά μία καλή παρέα αρκεί για να μείνουν αξέχαστα. Θες η θάλασσα με την ηρεμία που σου προκαλεί, θες τα γέλια κι οι φωνές μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, αλλά κι αυτή η θέα που σου έχει καρφωθεί στο μυαλό και δε λες να ξεχάσεις.

Ωραία η χλιδή ενός γκουρμέ εστιατορίου, τα ξενύχτια στα νυχτερινά μαγαζιά κι η ενέργεια της εξόδου, ακόμη κι η ζεστασιά ή η ανάλαφρη διάθεση με το παρεάκι στην ταβέρνα. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις από τόσες βραδιές διασκέδασης, παρέας κι έρωτα λίγες και καλές.

Υπάρχουν όμως μερικές βραδιές αξέχαστες, κάποιες νύχτες που ενώ μοιάζουν φτωχές σε περιγραφή, ήταν πλούσιες σε συναισθήματα. Χρόνια μετά συνεχίζουν να προκαλούν γλυκές αναμνήσεις ή μελαγχολία κάθε στιγμή αναπόλησής τους.

Εκεί στο πεζούλι με θέα τη θάλασσα, ξεπροβάλλει ένα ηλιοβασίλεμα, που εκείνη τη στιγμή είναι σαν να συμβαίνει κατόπιν παραγγελίας, μόνο για σένα!

Στο τοιχάκι με θέα τα φώτα της πόλης που τρεμοπαίζουν, αψηφάς το σκοτάδι γύρω σου και νιώθεις να προστίθεται στην ησυχία της βραδιάς κάτι σχεδόν μυστικιστικό. Οι στιγμές αυτές μοιάζουν πραγματικά προσωπικές. Ιστορίες απ’ το παρελθόν καταλήγουν σε εξομολογήσεις πόθων και κρυφών ονείρων.

Φιλίες χτίζονται κι έρωτες αρχίζουν στο πεζουλάκι αυτό, ενώ ο χρόνος μοιάζει να κυλά με διαφορετικούς ρυθμούς κι ο υπόλοιπος κόσμος να τηρεί σιγή για σένα μόνο. Οι συζητήσεις που γίνονται εκείνες τις βραδιές, έχουν μία περίεργη ειλικρίνεια, μία ανάγκη να βγάλεις τα εσώψυχά σου. Οι αγκαλιές προστατεύουν κι εξαφανίζουν κάθε έγνοια, ενώ τα φιλιά σβήνουν κάθε ίχνος άλλης ύπαρξης απ’ το μυαλό.

Παραδέξου ότι τρελαίνεσαι ν’ ακούς και να λες ιστορίες γύρω απ’ τη φωτιά, να παίζετε διάφορα παιχνίδια και τα γέλια σας ν’ ακούγονται μέχρι την απέναντι όχθη. Ο ήχος απ’ τη θάλασσα σε καλεί για νυχτερινή βουτιά. Φωνές, τραγούδια ξεσηκώνουν το σύμπαν. Κι αυτή η απίστευτη ενέργεια που σε κατακλύζει, πόσο ωραίο συναίσθημα!

Στις παραλίες έχουν ακουστεί οι καλύτερες ιστορίες τρόμου, ερωτικές κι απογοήτευσης. Ξαπλωμένος κάτω απ’ το φως των αστεριών, οι σκοτούρες πηγαίνουν περίπατο και χαίρεσαι ουσιαστικά την κάθε στιγμή.

Η κιθάρα είναι το βασική συντροφιά που συνοδεύει τις νύχτες στην παραλία. Και πάντα υπάρχει στην παρέα ένας «τραγουδιστής». Το μόνο που επιθυμείτε είναι να σιγοτραγουδήσετε όλοι μαζί τα αγαπημένα σας κομμάτια, αδειάζοντας τα τελευταία κουτάκια μπίρας.

Κι εκεί που είστε αγκαλιασμένοι, έρχονται τα πρώτα βλέμματα κι αρχίζει το φλερτ με κάποιον απ’ την παρέα. Κάπως έτσι πειράζετε λίγο τους φίλους σας και συνεχίζετε να τραγουδάτε.

Τα πιο ωραία βράδια είναι αυτά που είστε εσύ κι οι αγαπημένοι σου, γεμάτα ανεμελιά και ζωντάνια. Έχουν κερδίσει μία θέση στις καλύτερες στιγμές της ζωής σου, γιατί είναι αθώα, ξέγνοιαστα και γεμάτα προσωπικές στιγμές. Αυτά τα λίγα και καλά είναι που μένουν στο άλμπουμ της ζωής.

 

Επιμέλεια κειμένου Αγγελικής Μαλλιάσα: Νάννου Αναστασία.

Συντάκτης: Αγγελική Μαλλιάσα

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΟΥ ΟΣΟ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

Σε κανένα δεν αρέσει η μοναξιά. Ήταν και θα είναι πάντα ζόρικο να ξυπνάς το πρωί και να μην έχεις έναν άνθρωπο να πεις μια καλημέρα. Να γυρίζεις το βράδυ στο σπίτι και να μιλάς με το σκύλο σου κι αν δεν έχεις σκύλο να βάζεις την τηλεόραση στη διαπασών για να έχεις την ψευδαίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται στο σπίτι. Ας μη μιλήσω γι΄ αυτούς που πιάνουν συζήτηση με τα ντουβάρια, πάει πολύ.

Όλοι ανά περιόδους φοβόμαστε τη μοναξιά κι είναι λογικό. Κανείς μας δεν τη θέλει κι ειδικά μετά τα εικοσιπέντε η μοναξιά γίνεται ένα μόνιμο άγχος. Να βρούμε ταίρι, να μη μείνουμε μπακούρια και μέσα σ’ όλη αυτή την αγωνία να βλέπουμε και ζευγαράκια να περπατάνε στο δρόμο χέρι-χέρι.

Και να μην ξεχάσω τη μέρα εκείνη που είδαμε το Χριστό φαντάρο. Εκείνη τη μαύρη μέρα που συναντήσαμε στο δρόμο τη συμμαθήτριά μας απ’ το γυμνάσιο να κρατάει ένα κουτσούβελο απ’ το χέρι και να έχει και την κοιλιά τούρλα. Όχι, όσο κι αν ευχηθήκαμε να έχει παχύνει, αυτή ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της. Όσο να πεις, μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς αν έχει αφήσει η μάνα σου κανένα άδειο ράφι στο πατρικό σου, να πας ν’ ανέβεις από μόνη σου.

Και θα σου πει η φωνή της λογικής ν’ αφήσεις τα ράφια ήσυχα. Θα σου πει να ξεκουνηθείς, να βγεις με τους φίλους σου, να γνωρίσεις κόσμο. Να περάσεις λίγο καλά, βρε αδερφέ, ξεχνώντας για λίγο τη μοναξιά που σε δέρνει. Και τι έγινε δηλαδή που είσαι μόνος; Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου.

Σκέψου πόσα πράγματα έχεις, που οι άλλοι θα τα ζήλευαν. Είναι μαγικό να έχεις ένα ολόδικό σου χώρο. Τα πράγματά σου απλωμένα παντού, μια απόλυτη άνεση να χρησιμοποιήσεις κάθε σπιθαμή του σπιτιού για την πάρτη σου. Μια ευχέρεια να βάλεις όσα κεράκια θες, όπου θες, ν΄ απλώσεις τα καλλυντικά ή τα ξυριστικά σου στο μπάνιο, να βάψεις τους τοίχους μπλε με βούλες γιατί έτσι σου γουστάρει. Όλα δικά σου χωρίς υπερβολές.

Το κρεβάτι σου; Ξέρεις τι ωραίο που είναι ν’ απλώνεσαι σε όλο το κρεβάτι, να μην ενοχλείς κανένα και να μη σ’ ενοχλεί κανένας; Κανείς δε θα σου πάρει το πάπλωμα και κανείς δε θα ροχαλίζει στ’ αυτί σου όλο το βράδυ. Πραγματική αγαλλίαση.

Κι όταν ακόμα βαριέσαι, θα φέρεις τους φίλους σου ν’ αράξετε, να πείτε ό,τι αηδία σας κατέβει στο κεφάλι, να γουρουνιάσετε με πίτσες και παγωτά. Αν είχες σχέση, τότε μάλλον αυτά δε θα μπορούσες να τα κάνεις.

Δεν είναι μόνο στο σπίτι βέβαια ιδανικά τα πράγματα, είναι κι έξω. Ο ελεύθερος χρόνος σου είναι κι αυτός αποκλειστικά δικός σου. Καμία υποχρέωση, κανένα άγχος. Πάρτον και οργάνωσέ τον όπως θες χωρίς να χρειάζεται να δώσεις λογαριασμό σε κανένα. Όταν είσαι μόνος έχεις χρόνο για τα πάντα. Από το να ξεκινήσεις ιστιοπλοΐα κι ισπανικά μέχρι να φύγεις σαββατοκύριακο στις Μαλδίβες, γιατί έτσι σου καύλωσε.

Τηλέφωνα του τύπου «έλα μωράκι μου, αποφάσισα να πάω για ποτό με τη Μαρία» κι ας είναι δύο τα ξημερώματα, ξέχνα τα. Γκρίνιες, ζήλιες, εξηγήσεις δεν υπάρχουν στο παιχνίδι. Ούτε τι ώρα γύρισες, ούτε γιατί δε σήκωσες το τηλέφωνο. Τίποτα απολύτως.

Είναι τόσο ωραία αυτή η σιγή του κινητού σου, είναι τόσο απολαυστική αυτή η απλότητα της μοναξιάς. Όταν είσαι κουρασμένος απλά θα κάτσεις στο σπίτι και θα κυλιστείς από καναπέ σε καναπέ μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Κανείς δε θα σου πει πως δε σε είδε χθες και πρέπει να σε δει σήμερα. Και σ’ εκείνη την έξοδο που κανόνισε τελευταία στιγμή όλη η παλιοπαρέα, εσύ θα πας. Τα «συγγνώμη, έχουμε κανονίσει με το ταίρι μου να πάμε για φαγητό» μας τελείωσαν.

Στη μοναξιά σου όλες οι στιγμές είναι για σένα. Κι αν το καλοσκεφτείς, μόνο τότε μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου, καμία άλλη στιγμή. Γι’ αυτό όσο καιρό κρατήσει φρόντισε να της φερθείς όπως της αξίζει. Φρόντισε να τη γλεντήσεις, να της δώσεις να καταλάβει. Πολλοί θα ήθελαν να είναι στη θέση σου. Κάθε παντρεμένος με παιδί και τι δε θα ‘δινε για να βρει μια-δυο στιγμές χαλάρωσης μόνο για τον εαυτό του.

Όσο εσύ τους κοιτάς και τους ζηλεύεις επειδή αυτοί έχουν τον άνθρωπό τους κι εσύ ακόμα τον ψάχνεις, άλλο τόσο αυτοί κοιτούν εσένα και την ανεμελιά σου. Όσο κοιτάς τα καροτσάκια που περνάνε από μπροστά σου κι εύχεσαι να έχουν μέσα καρότα κι όχι μωρά, άλλο τόσο κι εκείνοι εύχονται να κοιμηθούν ένα βράδυ χωρίς διαλείμματα από το κλάμα του μωρού τους.

Είναι όλα τόσο υποκειμενικά και τόσο ρευστά, όμως κάθε περίοδος της ζωής  έχει και τη χάρη της. Για τώρα κάνε πάρτι με τη μοναξιά σου κι αργότερα βλέπεις, μη σε νοιάζει. Όλα θα πάνε καλά, θα το δεις.

Συντάκτης: Ντέμη Κάργατζη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ | RADIOEXODOS.GR

Στοιχήματα βάζω σήμερα, ξεκινήστε ελεύθερα να ποντάρετε.

Όλοι σας έχετε μια φίλη, εκείνη τη φίλη που πάντα έχει τρελά μαλλιά κι έχει κάτι ό,τι του φανεί πάνω στο κεφάλι της. Είναι αυτή η μία κι μοναδική, που πάντα θα αιωρείται πάνω από το κρανίο της ένα χρώμα έντονο, θεσπέσιο και διαφορετικό, με μηνιαίες αλλαγές χρωμάτων και καθημερινές πουτανιές εναλλακτικής κόμμωσης. Αυτή που το φυσικό της πια είναι αφύσικο, και που η ρίζα της δε δίνει πια δείγματα απόχρωσης μαλλιού σε βερσιόν εκ γενετής. Ούτε η ίδια θυμάται πώς έδειχνε με κάτι τόσο πασέ, ντεκαντάνς και νορμάλ στο κεφάλι της.

Δεν έχετε τέτοια φίλη; Κάνω λάθος; Μπα, δεν κάνω και το ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά.

Είναι, ρε παιδί μου, αυτές οι ανήσυχες τύπισσες που βαριούνται τη ζωή τους αν δεν αλλάξουν κάτι πάνω από το πρόσωπό τους όσο πιο συχνά γίνεται. Που εκφράζουν με αυτόν τον τρόπο ότι δε τις αρέσει η μουντίλα. Ή η ρουτίνα. Ή ο γενικότερος όρος μια συγκεκριμένης και σταθερής απόφασης. Βέβαια, είναι κι αυτές που, εκτός από τό γεγονός πως θέλουν να εντυπωσιάζουν και να κλέβουν περισσότερα βλεμματάκια με ένα χτυπητό χρώμα πάνω τους, φαινόμενο τουλάχιστον φυσιολογικό, είναι λίγο παραπάνω attention whores από αυτό που τις αναλογεί, και θέλουν να προκαλούν επειδή η διαφορετικότητα είναι στη μόδα. Ή επειδή είναι μόδα και το πολύ instagram βλάπτει. Αλλά θα το ξεπεράσω αυτό το κομμάτι.

Είναι οι κοπέλες που μονίμως αλλάζουν μαλλιά, είναι αυτές που τις ξύνει ο κώλος τους για αλλαγή, δεν μπορούν να κάτσουν ήσυχες, δε δίνουν σημασία σε ανούσια πράγματα, όπως τρίχες, και που όλο το χρωματολόγιο έχει παρελάσει πάνω στο κεφάλι τους, με συνδυασμούς φαντασμαγορικούς ή με μονοχρωμίες απόλυτες, όμως κυρίως σεξουαλικές.

Και ναι, ένα μαλλί με κάνει να δω όλα τα παραπάνω. Και μετά, φυσικά, περνάμε στη βιωματική εμπειρία.

Η φάση πάει ως εξής, λοιπόν: αφού θάψουν το φυσικό τους όσο πιο βαθιά μπορούν σε μνήμη και σε ρίζα, περνάνε μια τσάρκα από κάθε πιθανό χρώμα.

Υπάρχουν δύο επιλογές

  • Το κόκκινο, ας πούμε, το φωτεινό, του κραγιόν, το πουτανέ, είναι ένα χρώμα δύσκολο για αρκετά δέρματα κι ανθρώπους, αλλά ένα χρώμα που πάει ανά τους αιώνες πετώντας σε κάθε πιθανή απόχρωση, και 
  • το μπλου, το ηλεκτρίκ, το πετρόλ, το θαλασσί, το σκούρο το βαθύ, το πράσινο και το κυπαρισσί, που χιπστερίζουν αρκετά τον τελευταίο καιρό, αλλά ποτέ δε θα σταματήσουν, επίσης, να κάνουν παπάδες στα κεφάλια μας.

Αφού διαλέξουν ποια απόχρωση θα καλύψει το ντεκαπάζ -κοκκινωπή ή θαλασσιά– θα κάνουν μια στάση σε ροζουλιά και φουξοειδή, έτσι για την τσαχπινιά και φυσικά για το παιδί μέσα μας, που πάντα ήθελε να έχει έστω και για λίγο μια ροζ τούφα (μη μιλήσω για την ευθύνη της Avril Lavigne πάνω σε αυτό το κομμάτι).

Αφού περάσει σαν σκέψη το περτικαλί, αλλά δεν αγγίξει, περνάει κάτι πιο μπορντό και βαθύ, πιο μοβ, πιο σκούρο, με καμιά πεταμένη ανταύγεια για την πουτανιά, επειδή χειμωνιάσαμε.

Συνεχίζουμε στο ωραίο και φωτεινό μαύρο, και ο κύκλος πάει ξανά από την αρχή, με μερικές παρενθέσεις λόγω social media, σε ασημί και γριετζόχρωμα, γκριζέ, με άσπρη τούφα.

Για ξανθό, bitch please, ούτε λόγος.

Όλα τα παραπάνω, σαφώς και απαρτίζονται από διαφορετικού τύπου κομμώσεις, όπως καρέ, μαρκύ, ομπρέ, αγορέ, ξυρισμένο, με φράντζα, με πλάγια φράντζα, με κοντή φράντζα, με μύτη-φράντζα, καμιά τζίβα στο μπακγκράουντ, με αφάνα, με μπούκλα κι όλα τα συναφή.

Μετά, γαμιέσαι και σε μια θεραπεία με λάδια κι άλλα τέτοια περίεργα για να γιομίσει η τρίχα, αλλά πού, με τόσο κάψιμο που έφαγε η καψερή;

Περνάνε και τη φάση που γκρινιάζουν ολημερίς για τα κοντά μαλλιά τους, για την πουτάνα τη μασιά και τον καριόλη τον αφρό. Αμέ!

Αλλά τα σημαντικά δεν είναι αυτά. Τα πιο σημαντικά έχουν να κάνουν με το τι δείχνουν όλα τα παραπάνω για μια τέτοιου τύπου τύπισσα.

Μιλώ σε σοβαρό τόνο.

Δε λογαριάζουν το μηνιάτικο, ρε, κι ας φυτοζωούν καμιά βδομάδα, δεν τρέχει κάτι, θα το ξοδέψουν στη βαφή. Δε λογαριάζουν τρίχες κι άλλα τέτοια ασήμαντα θεματάκια, είναι χύμα, απλά με χρωματιστά κεφάλια. Τρίχες είναι, θα ξαναμεγαλώσουν άλλωστε. Δε νοιάζονται που στα φωτεινά χρώματα πρέπει να κάνουν μπάνιο κατά προτίμηση με κρύο νερό, που σημαίνει πως για να αποφύγεις το κρυοπάγημα, πρέπει να κάνεις ξεχωριστά σώμα και κεφάλι. Δεν τους απασχολεί ότι μερικές μέρες δε θα βουτήξουν το κεφάλι σε θάλασσες και πισίνες τα καλοκαίρια, επειδή θα αρχίσει να ξεβάφει ποτάμια σαν να τις έχει γλύψει ένας μονόκερος, από το σβέρκο μέχρι το κούτελο.

Δεν τους αφορά καθόλου. Και πολύ καλά κάνουν.

Ξέρετε γιατί;

Γιατί ένα ανήσυχο πνεύμα και μυαλό, δεν είναι τίποτα αν δε συνοδεύεται από ένα ανήσυχο και χρωματιστό κεφάλι.

Συντάκτης: Βαλεντίνη Δαφνούλη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΝΟΝΟΣ | RADIOEXODOS.GR

Και μια ωραία μέρα ξυπνάς και μαθαίνεις πως οι αγαπημένοι σου φίλοι περιμένουν παιδί και πως θα ήθελαν πολύ να γίνεις ο νονός του μικρού πιτσιρικιού που δεν έχει ακόμα προλάβει να ξεμυτίσει σε τούτο τον κόσμο.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σε κατακλύζει ένα πελώριο συναίσθημα τιμής κι ευγνωμοσύνης, που δύο γονείς σου εμπιστεύονται το σπλάχνο τους για να του δώσεις όση περισσότερη αγάπη μπορείς. Σε κλάσματα δευτερολέπτου σε διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα το αίσθημα της ευθύνης, αν θα τα καταφέρεις να γίνεις ένας καλός νονός, που θα βρίσκεται κοντά στο βαφτιστήρι του στην ουσία και στην πράξη κι όχι μόνο στα τυπικά δώρα των εορτών που πάντα θα περιμένει με μεγάλη χαρά από σένα.

Η φιγούρα κι ο ρόλος του νονού έχουν μια ξεχωριστή θέση στη ζωή του παιδιού. Σκεφτείτε τον δικό σας νονό ή νονά. Όσο κι αν μεγαλώσουμε, δε θα ξεχάσουμε ποτέ το νονό μας, είτε γιατί είμαστε απογοητευμένοι απ’ τον ρόλο του στη ζωή μας, είτε γιατί πραγματικά κέρδισε μια θέση στην καρδιά μας με την αγάπη που μας έδειξε.

Το πιο αστείο κομμάτι της υπόθεσης είναι όταν γίνεσαι πρώτη φορά νονός! Το βάπτισμα του πυρός ή αλλιώς το άγχος που σε κατακλύζει στις ετοιμασίες της βάφτισης. Πρέπει να μάθεις απέξω κι ανακατωτά τα έθιμα και τις παραδόσεις που επικρατούν στην περιοχή σου, διότι ενώ υπάρχει ένα γενικό μοτίβο πεπατημένης λόγω θρησκείας, υπάρχουν οι λεπτομέρειες και οι μικρές αλλαγές που κάνουν τη διαφορά.

Μοιάζει σαν να διοργανώνεις μαζί με τους γονείς την πρώτη του μεγάλη ονομαστική γιορτή, στην οποία όχι μόνο έχεις αναλάβει να διεκπεραιωθεί με επιτυχία, αλλά έχεις και συμπρωταγωνιστικό ρόλο με τον μικρό μπόμπιρα, ο οποίος κατά 90% θα ρίξει το κλάμα της χρονιάς του και το βρίσκω και πολύ λογικό.

Όχι δηλαδή να ρωτήσω εγώ κι εσείς πείτε μου μετά: Σ ’αυτήν την ηλικία που όλοι προσέχουμε ευλαβικά να μην το τρομάξουμε, να μην το στενοχωρήσουμε, να γνωρίσει σιγά-σιγά την άσχημη και τρομακτική πλευρά αυτού του κόσμου, έχουμε την απαίτηση με αυτά που θ’ αντιμετωπίσει εκείνη τη μέρα να μην κλάψει;

Δηλαδή μισό λεπτό, να μπούμε και λίγο στη θέση τους τώρα και να δούμε πώς διαδραματίζεται το «μυστήριο» στα δικά τους μάτια. Αν μπορούσαν να μιλήσουν εκείνη την ώρα θα μας έλεγαν περίπου τα εξής: «Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά εσείς μου είπατε ότι θα πάμε για μπάνιο κι αρχικά κατάλαβα ότι θα πάμε τρία το πολύ έξι άτομα, όπως γίνεται πάντα, κι εσείς μου έχετε καλέσει τουλάχιστον ένα χωριό;  Τι το τόσο σημαντικό να έχει αυτό το μπάνιο, αναρωτιέμαι; Έπειτα εκτός του ότι με κοιτάνε όλοι λες κι είμαι έκθεμα μουσειακό, είναι κι αυτός ο κυριούλης με τα μαύρα που φοράει ένα περίεργο καπέλο, με μούσια γκρι μέχρι το πάτωμα και σκιάζομαι, ο οποίος τραγουδάει κάτι σαν νανούρισμα, αλλά πάλι δε νομίζω ότι θέλετε να κοιμηθώ, γιατί μου τάξατε πρώτα πως θα πάμε για μπάνιο. Κι αυτό εδώ το πράγμα δε μοιάζει ούτε με τη μπανιέρα μας, αλλά ούτε και μ’ εκείνο το απέραντο μπλε που κάνουμε συνήθως μπάνιο. Έχω μπερδευτεί πάρα πολύ σας  λέω, και επιτέλους τι θέλει αυτός με το καπέλο και με βουτάει μέσα εκεί και κάτι λέει και μετά πάλι έξω απ’ το νερό;  Να σας πω κάτι, βαρέθηκα, φοβήθηκα, πεινάω. Θα βάλω τα κλάματα μέχρι να σταματήσετε πια να με πειράζετε όλοι σας. Θέλω τη μαμά μου τώρα!»

Άντε μετά ξαναπές του να πάτε για μπάνιο. Συστήνω εναλλακτικά κι ανεπιφύλακτα να πάτε για κούνιες παρέα, με τη μεταφορική και την ουσιαστική έννοια της φράσης!

 

Επιμέλεια Κειμένου Στέλλας Αστυρακάκη: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Στέλλα Αστυρακάκη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΟΣΟΥΣ ΒΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ | RADIOEXODOS.GR

Οι άνθρωποι τη σημερινή εποχή φοβούνται μέχρι και τη σκιά τους. Η εγκληματικότητα έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, η διχόνοια βασιλεύει, η εμπιστοσύνη είναι ένα αίσθημα αμοιβαία χαμένο και παράλληλα, η αλληλεγγύη κι η ευγένεια έχουν γίνει όροι παρελθόντος, χωρίς μέλλον και προοπτικές συνύπαρξης. Διαζύγιο και κόλαση δίχως αύριο.

Κάπου-κάπου, θα συναντήσεις κι εκείνους που διαφέρουν. Εκείνους που την πάτησαν, πλήρωσαν ακριβά τις επιλογές τους, αλλά μυαλό δεν έβαλαν. Συνέχισαν να είναι ο αυθεντικός και ποιοτικός εαυτός τους βοηθώντας και δίνοντας όλο τους το είναι ξανά και ξανά χωρίς να περιμένουν ουδεμία ανταπόδοση από κανέναν και τίποτα. Ό,τι πετύχαιναν, οφειλόταν στο δικό τους πρόσωπο και στις δικές τους πλάτες. Μπορεί να μην ήταν πολύ μεγάλες και γυμνασμένες, όμως έκαναν σωστά τη δουλειά τους όταν έπρεπε. Όλα λοιπόν, για εκείνους, τα κατάφερνε ο ίδιος τους ο εαυτός.

Είναι οι ίδιοι που για να επιβιώσουν πέρασαν μέσα από τεράστιους βούρκους. Συνάντησαν ανθρώπους-μαθήματα κι ωρίμασαν, καλλιεργήθηκαν κι εξακρίβωσαν ποιο είναι το νόημα αυτής της ζωής. Μπορεί να εμπιστεύτηκαν ξανά μετά από τόσες μπόρες και καταιγίδες, αλλά στο σπίτι τους μόνο οι καλοί χωρούσαν πλέον. Όλοι οι άλλοι ήταν περιττοί και μάλλον δεν άξιζαν για να μπουν στο σπίτι που εκείνοι ζουν, αναπνέουν κι υπάρχουν. Ο αέρας δεν έφτανε για όλους , δυστυχώς.

Στο σπίτι τους, λοιπόν, που με τόσο μεράκι και φαντασία δημιούργησαν, μόνο εκλεκτούς καλεσμένους άφηναν να περάσουν και να δειπνήσουν στο δικό τους τραπέζι. Το ιερό τραπέζι. Μόνο όμορφοι και δημιουργικοί άνθρωποι άξιζαν να καθίσουν με τα βρόμικα ρούχα τους στους λευκούς καναπέδες με τις χρυσές ραφές. Μόνο λίγοι ήταν εκείνοι που είχαν τη χαρά να αντικρίσουν τους πίνακες που στόλιζαν τους τοίχους. Ακόμα πιο λίγοι εκείνοι που ήπιαν νερό απ’ την πηγή του σπιτιού. Το νερό, ήταν το πιο πολύτιμο αγαθό που υπήρχε εκεί μέσα. Θα εξαντλούνταν κι η πηγή θα έκλεινε, μόνο όταν το σπίτι πέθαινε.

Στην εξώπορτα δεν υπήρχαν σκύλοι για να το φυλάνε από εκείνους που είχαν την ιδέα να μπουν χωρίς άδεια. Απλά, υπήρχε μια πινακίδα με τη φράση «μόνο οι καλοί χωράνε». Όσοι ήθελαν να εισβάλουν με το έτσι θέλω, έβλεπαν την πινακίδα, τρόμαζαν, έφευγαν τρέχοντας και δεν επέστρεφαν ποτέ ξανά.

Αξίζει να μπαίνουν σπίτι μας μόνο εκείνοι οι λίγοι που έχουν αρχές και πιστεύουν στην ειλικρίνεια και την αγάπη. Κι όχι, η πόρτα δεν ανοίγει απλώς με το πάτημα του κουδουνιού!

Λίγοι και καλοί, εκλεκτοί άνθρωποι, ας είναι και κουζουλοί, που λέει η γιαγιά μου, αφού κι εμείς κουζουλοί είμαστε και κουζουλοί θα πεθάνουμε. Συγγενείς και φίλοι το προστατεύουν, το στολίζουν, το τιμούν με αποτέλεσμα να δείχνει ακόμη πιο  λαμπερό και γερό. Καμιά πλημμύρα, κανένας σεισμός δεν το γκρεμίζει, είναι πιο δυνατό απ’ ό,τι φαίνεται εξωτερικά. Γιατί η δύναμή του κρύβεται εσωτερικά κι όταν συναντάς τέτοια σπίτια, μαγεύεσαι, δε θέλεις να φύγεις ποτέ από κείνα.

Ήδη θα αναρωτηθήκατε μα και θα καταλάβατε την αξία που έχει το κάθε σπίτι σε τούτη την πολυδιάστατη ύπαρξη. Λίγη ζωή κι ελπίδα και το δημιούργησες. Δύσκολο είναι να το κρατήσεις καθαρό και διαμπερές. Μπορείς; κάνε το!

Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς αυτή τη στιγμή τη σημασία του σπιτιού. Ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει ένα σπίτι στην ψυχή του. Το θρέφει και το μεγαλώνει με τα δικά του πιστεύω και τις προσωπικές του ιδέες. Το καθαρίζει, το ανακαινίζει και το κάνει δυνατότερο καθημερινά. Ακόμη, το γκρεμίζει κιόλας αν το θέλει. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που το καταστρέφουν μέχρι να μη μένει τίποτα. Μετά δεν κατοικείται. Κι αν ακόμη μπορεί να κατοικηθεί είναι βλαβερό, τοξικό κι επιφανειακό.

Εσένα πώς είναι το σπίτι σου;

Συντάκτης: Ευαγγελία Μικέ
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS