ΚΑΝΕ ΤΟ ΧΟΜΠΙ ΣΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ | RADIOEXODOS.GR

Έχεις αμφιβολίες μέσα σου, όπως είχαμε όλοι μας. Δεν είναι εύκολο να προσδιορίσεις τον εαυτό σου επαγγελματικά, να κάνεις μια επιλογή καριέρας που θα καθορίσει όλη σου τη ζωή. Κι αν δεν τα καταφέρεις; Αν η διαδρομή είναι πολύ απαιτητική; Αν τα καταφέρεις και όμως ποτέ δε νιώσεις πως έκανες τη σωστή επιλογή; Το ρίσκο είναι τεράστιο κι η απόφαση στα χέρια ενός παιδιού, με το ζόρι ενήλικας, που δεν ξέρει αν πρέπει να ακούσει τους γονείς του ή τον εαυτό του.

Οι δουλειές με τη μεγαλύτερη ζήτηση έχουν κύρος και πολύ καλή πληρωμή, και τεράστιες απαιτήσεις. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε όμως ότι σε αυτό τον κόσμο δε γεννηθήκαμε όλοι ίδιοι και δε μεγαλώσαμε με τον ίδιο τρόπο. Δεν προοριζόμαστε όλοι για αθλητές ή για ακαδημαϊκοί, είμαστε μοναδικοί στις ικανότητες και στις ανάγκες μας.

Τι ικανοποιεί εσένα, είναι κάτι που μόνο εσύ μπορείς να ανακαλύψεις, και μάλιστα χωρίς την επέμβαση κανενός. Και σίγουρα θα χρειαστείς χρόνο και εμπειρίες μέχρι να κατασταλάξεις, αλλά στο τέλος θα νιώσεις τις αμφιβολίες να εξαφανίζονται και θα γνωρίζεις πως έπεσες μέσα.

Αυτή η μυστική επιθυμία να συνεισφέρεις στον κόσμο με το δικό σου, μοναδικό τρόπο πηγάζει από βαθιά μέσα σου. Ο ρόλος σου στην κοινωνία αντικατοπτρίζει το χαρακτήρα σου και τα αγαπημένα σου χόμπι είναι οι μεγαλύτερες ενδείξεις. Σαν φωτεινές ταμπέλες σου δείχνουν το σωστό δρόμο σε ένα λαβύρινθο που η πυξίδα του χρήματος και του κύρους θα σε κάνουν να χαθείς.

Δεν υπάρχει δουλειά που θα σε αναγκάσει να ζεις λιτά και περιθωριακά, αν την ακολουθήσεις με πάθος κι αγάπη. Γιατί οι επαγγελματίες με τα μεγαλύτερα πορτοφόλια έφτασαν σε αυτό το σημείο, όχι επειδή είναι γιατροί ή δικηγόροι, αλλά επειδή κάνουν τον ανταγωνισμό να φαίνεται ανιαρός μπροστά τους. Αν αντί για χρήματα πληρωνόσουν σε ευτυχία, ποια δουλειά θα σε έκανε πλουσιότερο;

Το χόμπι που ακολούθησες μικρός κι όλοι σε ξέρανε γι’ αυτό, είχε δημιουργήσει ήδη μια πολύ καλή πρώτη ιδέα της επαγγελματικής σου κλίσης. Όλοι ξέραμε το παιδί που ζωγράφιζε υπέροχα και τώρα σχεδιάζει τατουάζ ή την κοπέλα που έδινε συμβουλές σε όλες τις φίλες της περί μόδας και τώρα έχει δικιά της στήλη σε περιοδικό.

Όλοι ενθουσιαστήκαμε τρελά με κάτι που συναντήσαμε μικροί, κάποιοι το ακολούθησαν, κάποιοι φοβήθηκαν και κάποιοι τα παράτησαν. Οι περισσότεροι άνθρωποι συμβιβάζονται με δευτερεύουσες επιλογές τους και δεν είναι κακό. Εσύ όμως σίγουρα μπορείς να αντέξεις το συμβιβασμό; Ίσως να μην έχεις αυτή την πολυτέλεια.

Το χόμπι σου σε κακοέμαθε και πλέον δεν είσαι ευχαριστημένος με τίποτα άλλο. Παντού γύρω σου βλέπεις ανθρώπους να δουλεύουν χωρίς πάθος κι όρεξη, βγάζουν το ψωμί τους, κάνουν οικογένεια και μετά πεθαίνουν. Εσύ αποφασίζεις σε ποια κατηγορία ανήκεις, εσύ αποφασίζεις τι σε κάνει ευτυχισμένο και πόση προσπάθεια είσαι πρόθυμος να διοχετεύσεις κυνηγώντας το πιο συμβατό επάγγελμα.

Οι ανάγκες κι οι ικανότητές σου είναι γνωστές σε εσένα παραπάνω από οποιονδήποτε άλλο. Δεν είναι ντροπή να θέλεις να γίνεις πασίγνωστος, ή πλούσιος, ή να κατακτήσεις τον κόσμο. Οι άνθρωποι που παράτησαν τα δικά τους όνειρα, θα γελάσουν με τα δικά σου και θα χλευάσουν τη σκληρή σου προσπάθεια. Δεν είναι ντροπή να σου αρέσουν τα βίντεο παιχνίδια ή η τηλεόραση. Κάνε το δικό σου σόου με κριτικές, φτιάξε το δικό σου παιχνίδι, σκηνοθέτησε τη δική σου ταινία.

Δεν είναι ντροπή να θες να παίζεις μουσική σε όλη σου τη ζωή και να εμπνέεις κόσμο ούτε να ξεκινήσεις δική σου σειρά ρούχων. Δεκαπεντάχρονα παιδιά που θέλουν να γίνουν ποδοσφαιριστές ή χορεύτριες ακούν την αποθάρρυνση των γονιών τους κάθε μέρα κι υποκύπτουν, ακόμη και αν είχαν όλο το ταλέντο στον κόσμο.

Δεν είναι εύκολο να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα και δεν είναι εύκολο να ακούς τους πιο αγαπημένους σου να σου επαναλαμβάνουν συνεχώς πόσο κακή ιδέα είναι. Η μόνη δουλειά που σε καλύπτει ψυχολογικά κι οικονομικά είναι το χόμπι που έκανες επάγγελμα. Όλες οι υπόλοιπες, απλά σου πληρώνουν τους λογαριασμούς.

 

Επιμέλεια Κειμένου Alex Stinson: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Alex Stinson

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ | RADIOEXODOS.GR

Όλοι γνωρίζουμε αυτό το συναίσθημα όταν μπαίνουμε σπίτι μας μετά από μήνες γιατί μας έφαγε η ξενιτιά κι οι σπουδές. Ναι, οι σπουδές γιατί μόνο ο φοιτητής ξέρει τι είναι να αποχωρίζεσαι την πόλη σου, τη χώρα σου μόνο και μόνο για να έχεις πρόσβαση σε παιδεία επιπέδου και να  πάρεις εκείνο το πολυπόθητο πτυχίο. Δε μας έφταναν οι κορνίζες στον τοίχο, θέλουμε και πτυχίο. Δεν είμαστε όλοι έτοιμοι να μετακομίσουμε και να φύγουμε απ’ το σπίτι μας, απ’ τις ανέσεις μας, μακριά απ’ τους γονείς μας – όσο κι αν συχνά δεν το παραδεχόμαστε. Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για αλλαγές και πρόθυμοι να φτιάξουμε μια καινούρια ζωή απ’ το μηδέν.

Φεύγεις λοιπόν, απ’ την πόλη που μεγάλωσες, απ’ τη χώρα που έμαθες να λες πατρίδα και πας σε μια πόλη που σε τρομάζει, δεν ξέρεις τους δρόμους, δεν αναγνωρίζεις τα σπίτια, όλα τα κτίρια φαντάζουν άσχημα και πιστεύεις πραγματικά πως δε θα αντέξεις σε αυτό το μέρος για πολύ. Στο κάτω-κάτω πήγες για να σπουδάσεις όχι για να αγαπήσεις μια άλλη, ξένη πόλη, λίγα χρόνια είναι θα συνηθίσεις, έτσι;

Όσο ζεις σε μια πόλη που δεν ήταν ποτέ ποθητός προορισμός για ‘σένα, γνωρίζεις κόσμο, γνωρίζεις την κουλτούρα θέλοντας και μη, γνωρίζεις τα όμορφα κρυφά μέρη που σε σαγηνεύουν. Γνωρίζεις μια πόλη ξανά απ’ την αρχή, τη γνωρίζεις και τη βλέπεις με άλλο μάτι. Καταλαβαίνεις ότι ίσως τελικά να έχει πολύ περισσότερα να σου προσφέρει από όσα νόμιζες.

Το διαμέρισμά σου όσο μικρό ή παλιό κι αν είναι, πλέον απ’ το φοιτητικό σου σπίτι μετατρέπεται στο δικό σου προσωπικό χώρο διασκέδασης, σκέψης, χαλάρωσης. Σε αυτό το σπίτι μέθυσες με την παρέα που έκανες σε αυτήν την πόλη, σε αυτό το σπίτι ερωτεύτηκες κι ήρθες κοντά με τον άνθρωπό σου, σε αυτό το σπίτι γνώρισες ξανά τον εαυτό σου μακριά από όλα όσα σε περιτριγύριζαν στο πατρικό σου και στην πόλη όπου μεγάλωσες.

Σε αυτήν την πόλη αγάπησες τους ανθρώπους που πλέον αποκαλείς κολλητούς, ερωτεύτηκες τον άνθρωπο που πλέον είναι η σχέση σου, συμπάθησες ως και παθιάστηκες με αυτό που σπουδάζεις, αυτό που εύχεσαι να είναι το μελλοντικό σου επάγγελμα.

Με τόσα που αγάπησες σε αυτήν την πόλη, πώς γίνεται να μην αγαπήσεις την ίδια την πόλη; Να μην είναι πλέον το «σπίτι» σου στο οποίο δε βλέπεις την ώρα να γυρίσεις μετά τις διακοπές; Δε βλέπεις την ώρα να γυρίσεις και να πάρεις του κολλητούς να πάτε βόλτα στο λιμάνι, να πάτε για καφέ στο μικρό γραφικό μαγαζάκι που ανακαλύψατε μια νύχτα που χαθήκατε όταν φεύγατε απ’ το μπαράκι. Θες να γυρίσεις για να πας σπίτι σου, εκεί που μαζεύεστε κάθε επόμενο βράδυ και κλαίτε απ’ τα γέλια με τις μαλακίες που λέτε.

Απρόσμενα κι ασυναίσθητα, η πόλη που σπουδάζεις γίνεται το πρώτο σου σπίτι και δεν είναι πια το δεύτερο. Όχι μόνο επειδή περνάς τους περισσότερους μήνες εκεί αλλά γιατί τους μήνες που είσαι στο πατρικό σου, στην πόλη σου, εύχεσαι να ήσουνα εκεί που σπουδάζεις.

Τα φοιτητικά τα χρόνια λένε ότι είναι τα καλύτερα και τα ομορφότερα. Δε λένε όμως ποτέ το γιατί. Η απάντηση στο γιατί είναι πως τα φοιτητικά χρόνια σου μαθαίνουν ότι γίνεται να αγαπήσεις πάνω απ’ όλα μια πόλη. Γίνεται να αποκαλείς πια δύο μέρη πατρίδα. Γίνεται, γιατί όταν ένας άνθρωπος, μια χώρα, μια πόλη σε κάνει ευτυχισμένο τότε αυτό είναι το σπίτι σου και σε αυτό θα θέλεις πάντα να γυρνάς.

Με αγάπη στις πόλεις που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν.

 

Επιμέλεια Κειμένου Πηνελόπης Παυλίδη: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Πηνελόπη Παυλίδη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΝΙΩΘΩ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

Λένε ότι το γυναικείο ένστικτο, όταν πρόκειται για τον έρωτα γίνεται πολύ δυνατό. Και πλέον έχω αρχίσει να το πιστεύω.

Μία γυναίκα παρατηρεί τα πάντα στον άνθρωπο που την ενδιαφέρει απ’ το πρώτο λεπτό κι αυτό βοηθάει το ένστικτό της να κινηθεί προς τη σωστή κατεύθυνση, για να γλυτώσει τον εαυτό της από πολύ πόνο. Παρατηρώντας τις συμπεριφορές του, ακόμη και στα πιο μικρά πράγματα, αποκωδικοποιεί σιγά σιγά το χαρακτήρα του, τις προθέσεις του απέναντί της και τα συναισθήματά του.

Βλέπει τις αλλαγές, τα κακά σημάδια, διαισθάνεται τον κίνδυνο σε ό,τι αφορά τη σχέση της, όμως, πολλές φορές επιλέγει να παρακούσει το ένστικτό της και να τα αγνοήσει. Γιατί; Επειδή φοβάται μήπως κάνει λάθος, επειδή δε θέλει να χάσει τον άνθρωπό της, επειδή δε θέλει να βάλει στο βιογραφικό της ακόμη μία αποτυχημένη σχέση, επειδή αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα κι ας πληγωθεί στο τέλος.

Κι εσύ με ενδιέφερες πολύ, μου άρεσες πολύ. Μου άρεσε να παρατηρώ κάθε σου κίνηση, κάθε γκριμάτσα και ν’ ακούω κάθε σου λέξη. Δε μου έκανε πάντα όμως καλό αυτό, γιατί αυτά που ανακάλυπτα δε με βόλευαν καθόλου. Ήσουν αυτός που ήσουν και θα έπρεπε να σε αγαπήσω μ’ όλα τα λάθη και τα πάθη σου, με το φόβο συνεχώς στο μυαλό μου ότι κάθε φορά που σε έβλεπα θα ήταν ίσως η τελευταία.

Αυτό μου έλεγε το ένστικτό μου. Ότι αγάπησα έναν άνθρωπο-σύννεφο που μια μέρα θα έφευγε για πάντα κι ας με ήθελε σήμερα τόσο. Κι είσαι το μόνο σύννεφο που θα ήθελα στον ουρανό μου κι ας μου έκρυβε πολλές φορές τον ήλιο. Ήταν όλα μπροστά μου ξεκάθαρα, μα επέλεγα να τα προσπερνώ και να ξεπερνώ την παράνοια που μου προκαλούσε ο φόβος του να μη σε ξαναγγίξω ποτέ. Γιατί ήθελα να το ζήσω λίγο ακόμη.

Κι αυτό το λίγο ακόμη μου έδινε δύναμη, ν’ αντέξω όλες τις ανασφάλειες και τους φόβους μου, να συνεχίσω να ονειρεύομαι, να ελπίζω ότι ίσως οι κακές μου σκέψεις δεν πραγματοποιηθούν κι η διαίσθησή μου δεν επαληθευτεί. Αλλά τελικά επαληθεύτηκε περίτρανα.

Τώρα σε κοιτάζω από μακριά. Το ένστικτό μου, μου λέει ότι μπορείς πια να ζεις χωρίς εμένα, χωρίς η απουσία μου να γεμίζει το μυαλό σου. Ότι θα βρεθείς στο κρεβάτι κάποιας άλλης με την πρώτη ευκαιρία. Ότι θα βρεθείς και στο δικό μου, άμα λάχει, όμως την επόμενη μέρα δε θα σημαίνει κάτι.

Μα πότε άκουσα το ένστικτό μου για να το ακούσω τώρα; Επιλέγω να σ’ αγαπώ ακόμη. Νιώθω όλα όσα μου κρύβεις. Είναι σαν να τα φωνάζεις στ’ αυτιά μου κι ας μη μου λες λέξη. Μια ερωτευμένη γυναίκα, μάτια μου, μετράει τα πάντα. Ακόμη και τα λεπτά που επιλέγεις να την αγνοείς όταν βλέπεις ένα μήνυμά της. Όλα τα νιώθει κι ας μην είναι μπροστά, γιατί πραγματικά αγαπάει χωρίς να χάνει τα λογικά της κι ας επιλέγει την τρέλα απ’ τη σιγουριά.

Πόσο μάλλον όταν κοιτάει τα μάτια σου. Κανένα ψέμα και κανένα μυστικό δεν μπορεί να κρυφτεί μέσα στα μάτια όταν απέναντί σου έχεις τον καθρέφτη της ψυχής σου…

Συντάκτης: Πράξια Αρέστη
Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΑΣΕ ΤΟ FACEBOOK ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΑ | RADIOEXODOS.GR

Μηνύματα που ανταλλάξαμε, μηνύματα που στείλαμε, μηνύματα που πληκτρολογήσαμε και σβήσαμε από ανασφάλεια, αμηχανία, αβεβαιότητα. Γραπτά επιφωνήματα, ξέφρενα γέλια αποτυπωμένα σε «χαχα», φλερτ στριμωγμένο σε ατάκες και διστακτικές καρδούλες, μια εικόνα που μοιραστήκαμε απ’ την καθημερινότητά μας, μια αφιέρωση ενός τραγουδιού με νόημα ξεκάθαρο ή όχι, ζωές παράλληλες που προσπάθησαν να συγχρονιστούν μέσα από ένα κινητό ή έναν υπολογιστή και δυο άνθρωποι, εγώ κι εσύ, που ήρθαμε εγκεφαλικά κοντά, αλλά σωματικά απέχουμε τόσο όσο κι όταν ήμασταν δυο ξένοι στον ίδιο πλανήτη.

Κάθε ήχος του κινητού, κάθε ειδοποίηση του υπολογιστή κι ένα σημάδι. Ότι είσαι εκεί. Ότι με σκέφτεσαι. Ότι ζεις κάτι που θες να το ζήσουμε μαζί. Κάθε μήνυμα και μια αντίδραση εγκλωβισμένη πάνω από μια οθόνη, μια αντίδραση που ό,τι κι αν σου γράψω δε θα είναι ικανό να στην περιγράψει. Εκείνα τα κοκκινισμένα μάγουλα, τα άξαφνα χοροπηδητά, τα χαζοχαρούμενα χαμόγελα, τα στραβομουτσουνιάσματα στα πειράγματά σου, τα «αχ» μετά από κάθε μήνυμά σου που με κάνει να ονειρεύομαι, να φαντάζομαι. Αυτά πώς να στα γράψω; Και πώς να τα νιώσεις;

Τα δάχτυλα πόνεσαν, κουράστηκαν, βαρέθηκαν να πληκτρολογούν και τα χαμόγελα πάνω απ’ την οθόνη τώρα επαναστατούν, τώρα αγανακτούν. Πού και πού απαντάω πιο κοφτά και στις ατάκες σου δε γελάω το ίδιο συχνά. Θέλω να σε δω, το καταλαβαίνεις; Θέλω τα δάχτυλα μου να αφήσουν τα κουμπιά και να αγγίξουν την επιφάνεια του κορμιού σου, τα μαλλιά σου, το πρόσωπό σου. Τα μάτια μου δε θέλω να κοιτούν πια γραμμές. Θέλω να κοιτούν εσένα, το στόμα σου, να δω πώς μιλάς, να ακούσω τη φωνή σου, να διαβάσω όλες τις εκφράσεις σου. Και θέλω να σου χαρίσω όλα μου τα χαμόγελα, τα χαζά χαχανητά μου, να μάθεις για τον άνθρωπο πίσω απ’ τα μηνύματα, για τον άνθρωπο που πίσω απ’ τις καλά ορθογραφημένες λέξεις κρύβει λογικές ατέλειες.

Άσε το chat κι έλα να συναντηθούμε. Έλα παραλληλίσουμε τα σώματά μας σε μια βόλτα μόνο για δύο, σε μια διαδρομή μόνο για δύο. Θέλω να σε μυρίσω, να ξυπνήσεις αισθήσεις που μέχρι τώρα αδρανούν. Θέλω στο μυαλό μου να αποτυπωθούν πολλά περισσότερα από σειρές γραμμάτων. Ένα ατσούμπαλο άγγιγμα, ένα σκούντημα, η γεύση από ένα πρώτο τρεμάμενο ή όλο λαχτάρα φιλί. Θέλω να μπορέσω να σε χαζεύω όταν εσύ θα κοιτάς αλλού και να νιώσω τα μάτια σου να πλανιούνται πάνω μου, όταν εγώ απλά θα παραληρώ προσπαθώντας να σου πω όσο πιο πολλά μπορώ.

Έλα να πιούμε έναν καφέ. Να μάθω πώς τον πίνεις, να χαζέψουμε τη θάλασσα ή την πόλη, να σχολιάσουμε τους περαστικούς και να μας σχολιάσουν κι εκείνοι. Να πουν για τον αμήχανο ερωτισμό μας, για τον ξέφρενο ενθουσιασμό μας, για τα βλέμματά μας που όποτε συναντιούνται σαστίζουν και γυρνούν απότομα αλλού ή σκαλώνουν και δεν μπορούν να πάνε πουθενά.

Λες να καταλάβουν ότι μόλις έχουμε γνωριστεί; Λες να καταλάβουν ότι νιώθω σαν να σε ξέρω χρόνια; Λες να μαντέψουν ότι με μηνύματα γεφυρώσαμε δυο μεγάλες αποστάσεις κι ότι τώρα για πρώτη φορά πατάμε στη γέφυρα αυτή; Τη χτίσαμε άραγε με αλήθειες ή προτιμήσαμε ψέματα κολακείας; Σου έδειξα αυτό που είμαι ή αυτό που θα σου άρεσε να είμαι; Κι εσύ διάβασες πιστά τα μηνύματά μου ή τους έδωσες την ερμηνεία που ήθελες ή που μπόρεσες;

Αυτό δε νομίζω πως θα το καταλάβει ο κόσμος. Αυτό θα το ξέρουμε μόνο εγώ κι εσύ ίσως απ’ την πρώτη επαφή, ίσως μετά από λίγη ώρα, ίσως όταν πάμε σπίτι και με ησυχία κάνουμε μια ανασκόπηση της πρώτης μας συνάντησης. Μου άρεσες; Σου άρεσα; Ήμασταν αυτό που τα μηνύματα μας έκαναν να προσδοκούμε; Μήπως ήμασταν κάτι άλλο τελικά; Μήπως κι αυτό το άλλο όμως ήταν γοητευτικό; Θα είσαι και θα είμαι το κάτι άλλο ή θα είμαστε για κάτι άλλο;

Κι όπως έχω ξαπλώσει με τα ρούχα και μια αλλόκοτη αίσθηση από όσα πέρασα μαζί σου,  έρχεται άλλη μια ειδοποίηση. Άλλο ένα μήνυμα. «Θέλω να ξαναπάμε βόλτα.», διαβάζω. «Κι εγώ.», απαντάω. Με τόσο λίγες λέξεις πλέον τα έχουμε γράψει όλα…

Συντάκτης: Εβίτα Λυκούδη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

Άλλη μία μέρα ξημέρωσε που δεν έχουμε βρεθεί και συνεχίζω στους ίδιους ρυθμούς. Σε σκέφτομαι με την πρώτη καυτή γουλιά καφέ το πρωί, σ’ εκείνη την κουζίνα που λαχταρά να μας δει μαζί κάποιο πρωί. Ντύνομαι βιαστικά και φεύγω. Σε παίρνω μαζί στο δρόμο για τη δουλειά. Τα πρωινά σε σκέφτομαι και χαμογελώ στα βρόμικα τζάμια των λεωφορείων, ώστε κανείς να μη βλέπει. Είσαι κάπου εκεί έξω και με σκέφτεσαι το ίδιο!

Άλλη μία μέρα που δεν έχουμε βρεθεί και η ζωή κυλά δύσκολα, αλλά κυρίως βαρετά. Ο κόσμος έξω καίγεται, πονά, ασφυκτιά. Μαζί ξέρω ότι θα τον φτιάχναμε καλύτερο. Θα γινόταν αυτόματα καλύτερος με το που θα συναντιόμασταν. Σου γράφω για να καλύψω λιγάκι το κενό της απόστασης, ίσως και για να υπάρχουν αργότερα στοιχεία για το πώς ήταν όλα πριν να έρθεις. Μετράω τα πλακάκια στα πεζοδρόμια, παίζω με καινούριες διαδρομές με άλλα λεωφορεία, προσπαθώ να κάνω μόνη μου το κάθε πρωινό διαφορετικό, αφού δεν είμαστε ακόμη μαζί.

Έχει περάσει καιρός και ομολογώ υπήρξαν φορές που νευρίασα μαζί σου για το χρόνο που περνάμε χωριστά. Βλέπεις, ενδόμυχα μου τη σπάνε όλες εκείνες οι φεμινιστικές ψυχολογικές αμερικανιές  που βρίσκεις στα βιβλία αυτοβοήθειας για τα δήθεν «μπορείς και μόνος σου τα πάντα» και όλα αυτά. Μου τη σπάνε, άσχετα εάν τις έκανα πράξη. Μπορείς τα πάντα και μόνος. Ε και; Μπορείς. Θέλεις όμως; Ο κόσμος είναι φτιαγμένος για δυο, από καταβολής κόσμου κι αυτό δε θ’ αλλάξει ποτέ.

Υπήρξαν φορές που νόμισα ότι ήσουν εσύ που ήρθες, μα είχα γελαστεί. Οι περαστικοί ανέκαθεν με αποπροσανατόλιζαν προσωρινά. Από μακριά φαινόταν ότι ήσουν εσύ. Μα όλα αλλάζουν όταν κάποιος πλησιάζει ή όταν εσύ πλησιάζεις κάποιον. Θα το έχεις δει αντίστοιχες φορές, όσες κι εγώ. Είναι που χάνεται κάθε παραμορφωτικό φίλτρο όταν οι άνθρωποι κοιτιούνται κατάματα, από κοντινή απόσταση και η ανάγκη μπαίνει πάντα σε δεύτερη μοίρα. Δεν ήσουν εσύ και η απογοήτευση ήταν μεγάλη.

Σε περιμένω κι έχω προετοιμάσει το χώρο και το χρόνο σε όλα για όταν έρθεις. Σαν τις παλιές νοικοκυρές που ετοιμάζουν το σπίτι πριν μια μεγάλη γιορτή. Τίναξα καλά τη σκόνη των συμβιβασμών όλων αυτών των χρόνων και ξεσκόνισα κάθε επιφάνεια της ψυχής μου πάνω στην οποία υπήρξε θυμός για τα παλιά. Αέρισα καλά το σπίτι να φύγει κάθε μυρωδιά μοναξιάς και γέμισα το χώρο με νέες μυρωδιές. Λαχτάρα κι ανυπομονησία, υπομονή και προσμονή. Ετοίμασα κι εμένα, φόρεσα τα καλά μου συναισθήματα, εκείνα που ανέκαθεν είχα μεν, αλλά τα φυλούσα μόνο για σένα.

Τα βράδια γυρνώντας σπίτι μελαγχολώ και μουτρώνω στα ίδια βρόμικα τζάμια των λεωφορείων που δέχονταν τα πρωινά μου χαμόγελα. Ο χρόνος περνά αμείλικτα αργά όταν ανυπομονείς για κάτι και άλλη μία μέρα κλείνει έτσι, χωρίς να έχουμε συναντηθεί. Θα ερχόμουν εγώ να σε βρω αλλά δεν ξέρω ποιος είσαι και πού μένεις. Σε περιμένω ξοδεύοντας το τώρα σε ένα σωρό συμβιβασμούς. Κρατώ όμως την ουσία μου ανέγγιχτη μόνο για σένα.

Να ξέρεις πως υπάρχω κι ας είμαι μακριά σου. Ας μην ξέρεις ακόμη ποια είμαι. Μην παραιτείσαι από την ιδέα μου. Μη σταματάς να προσπαθείς να διακρίνεις εμένα πίσω από μάτια που συναντάς στο δρόμο σου. Σύντομα θα είναι τα δικά μου αυτά που θα κοιτάς. Μόνο μην παραιτείσαι. Μην εγκαταλείψεις εύκολα την ιδέα του «μαζί». Αυτό κάνω κι εγώ. Δεν εγκαταλείπω. Το ξέρω πως υπάρχεις και ψάχνω να σε βρω.

 

Σημείωση: Ο τίτλος και ο υπότιτλος είναι παρμένα από το παρακάτω τραγούδι του Λουδοβίκου των Ανωγείων.

 

Συντάκτης: Ελευθερία Παπασάββα

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΤΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΒΑΝΔΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΤΗΣ | RADIOEXODOS.GR

Το συγκινητικό μήνυμα της Βανδή για τους θαυμαστές της. Έπειτα από την εντυπωσιακή της εμφάνιση στο πλατό του Rising Star η ίδια θέλησε να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο.

Το συγκινητικό μήνυμα της Βανδή για τους θαυμαστές της

Το κοινό την αποθέωσε, το ίδιο και όλη η παραγωγή του παιχνιδιού. Το διαδίκτυο πήρε φωτιά με μηνύματα στήριξης προς το πρόσωπο της κορυφαίας σταρ. Η Δέσποινα άφησε για λίγο την καρέκλα της κριτικής επιτροπής και ανέβηκε στην σκηνή για να ερμηνεύσει τα κομμάτια του νέου της δίσκου, που έγινε χρυσός, αλλά και παλαιότερες, διαχρονικές επιτυχίες που στο πέρασμα του χρόνου, όχι μόνο παραμένουν αναλλοίωτες, αλλά ακούγονται πάρα πολύ.

Η live εμφάνιση της Δέσποινας Βανδή στο Rising Star χθες βράδυ δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Η αγαπημένη τραγουδίστρια μετράει ήδη 23 χρόνια στην δισκογραφία, έχοντας πουλήσει πάνω από 1 εκατομμύριο δίσκους και έχοντας κάνει πολύ μεγάλες συνεργασίες όλα αυτά τα χρόνια.

Στο 15ο Live του Rising Star η αγαπημένη τραγουδίστρια εντυπωσίασε τόσο με την φωνή της όσο και με την σκηνική της παρουσία. Πιο όμορφη από ποτέ ανέβηκε στην σκηνή του Rising Star με μια ολόσωμη φόρμα των διάσημων σχεδιαστών Mi-Ro και έκλεψε την παράσταση με το καλλίγραμμο σώμα.

Η Δέσποινα ερμήνευσε τις νέες της επιτυχίες “Πέρασα να δω” και “Αυτή είναι η διαφορά μας” ενώ παράλληλα τραγούδησε και τα ήδη γνωστά και αγαπημένα “Υπάρχει ζωή“, “Γιατρικό“, “Τι σημασία έχει“, “Χωρίς εσένα“, “Όλα οδηγούν σε σένα“, “Χάνω εσένα“, “Γη και Σελήνη” “Θα’ θελα“, “Στα’ δωσα όλα“, “Το αστέρι μου“, “Γυρίσματα” και “Το μαξιλάρι“.

Το συγκινητικό μήνυμα της Βανδή για τους θαυμαστές της

Η ίδια θέλησε να ευχαριστήσει τον κόσμο για το μεγάλο κύμα αγάπης που απλώθηκε στο διαδίκτυο. Η Δέσποινα ανέβασε μια φωτογραφία της από το παιχνίδι γράφοντας: «Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα τα όμορφα λόγια που μου γράφετε».

Δέσποινα Βανδή – Αυτή είναι η διαφορά μας Live – Hot Seat – Rising Star 

Στίχοι:

“Δεν προσπάθησες
Στα δύσκολα να μπεις για μένα
Βασική μας διαφορά
Εγώ δεν έφυγα
Αυτή είναι η διαφορά μας
Στα άδεια τα δωμάτια μας
Μένει ακόμα η καρδιά
Εγώ δεν ξέχασα
Αυτή είναι η διαφορά μας
Δεν φτιάχνεται η ζημιά μας
Μα το πάλεψα σκληρά
Εγώ προσπάθησα
Αυτή είναι η διαφορά”

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΟΛΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ | RADIOEXODOS.GR

Ξανθοί, γαλανομάτηδες και γραμμωμένοι; Πού υφίσταται αυτό στην Ελλαδίτσα μας; Κάποτε αυτό ήταν το τέλειο αρσενικό, αλλά αυτά τα στάνταρς έχουν βαλτώσει. Εδώ είναι Βαλκάνια και το παρουσιαστικό του Μπραντ Πιτ θυμίζει παρακατιανό όπως η Μαρία της γειτονιάς. Ο μελαχρινός μπορεί να είναι κοινότοπο και συνηθισμένο καλούπι στα δικά μας μάτια τουλάχιστον, αλλά όλα τα απωθημένα μας τέτοια μορφή έχουν.

Αυτός που θα σκεφτούμε λίγο πριν κοιμηθούμε, αυτός που μας κάνει να χαμογελάμε, αυτός που θα μας νευριάζει  25 ώρες το 24ωρο έχει τη μορφή του έβενου που όλοι λίγο πολύ αγαπήσαμε κι έχουμε στην καρδιά μας. Αγαπάμε το μεσογειακό κλίμα, το μεσογειακό φαγητό και τους μεσογειακούς άντρες. Με τα σκούρα μαλλιά, τα σκούρα μάτια και τη σταρένια επιδερμίδα. Το ‘χει το DNA μας.

Ναι, εσύ που διαβάζεις αυτό το άρθρο καταλαβαίνεις ακριβώς για ποιο πράγμα μιλάω. Σε νιώθω που χαμογελάς αχνά και το μυαλό σου τρέχει σε ένα συγκεκριμένο άτομο που σε έχει κάνει να νιώσεις και να ερωτευτείς. Αυτός είναι ο μελαχρινός που σου έχει κλέψει την καρδιά, φίλη αναγνώστρια.

Είναι εντυπωσιακοί άνθρωποι όπως και να το κάνουμε, μία κατηγορία μόνοι τους. Ρε, δεν παν να ‘ναι άσχημος, κοντός, χοντρός, τον μελαχρινό θα τον προσέξεις, έστω και για να τον κράξεις, θα τον προσέξεις. Είναι το επίκεντρο της συζήτησης σε μια παρέα, είναι το 99% των επαφών στο κινητό σου, είναι ο έρωτας της ζωής σου, η πρώτη σου σχέση κι η τελευταία.

Είναι μέχρι κι ο πατέρας σου που μπορεί τώρα ο γλυκούλης να γερνάει και να ασπρίζουν τα μαλλάκια του, αλλά κι αυτός κάποτε στην ηλικία μας ήταν μελαχρινός κι είχε εξίσου την ίδια πέραση που έχει το μελαχρινό μπουμπούκι που κάθεται δίπλα σου στο ΚΤΕΛ, που τον κοιτάς και σου τρέχουν τα σάλια. Να, αυτός εκεί ο τύπος που κάνει χαλαρός το τσιγάρο του με το μυστηριώδες  κι όλο σαγήνη βλέμμα του, μάντεψε ποια είναι τα χρώματά του.  Ή αυτός εκεί που κάθεται απέναντί σου και πίνει άνετος την τεκίλα του σε ένα καταχωνιασμένο μπαράκι στου Ψυρρή.

Ας μη δουλευόμαστε, δε θα θέλαμε δίπλα μας κάποιον σαν τον Πούτιν -ούτε σαν τον Τσίπρα βέβαια, αλλά οκ. Οι μελαχρινοί είναι δυναμικοί και σεξουαλικοί άντρες. Γνωρίζω πολύ καλά ποιον σκέφτεσαι κοιτώντας το ταβάνι και ξέρω ποιον σου θυμίζει αυτό το τραγούδι που συχνά-πυκνά σε κάνει να κλαις. Αυτό το μαγαζί στα Εξάρχεια επίσης ξέρω γιατί αποφεύγεις  να περάσεις μέχρι κι απέξω, κι αυτό το T-shirt που σου είναι σαν φόρεμα κι είναι πέντε νούμερα μεγαλύτερο, ξέρω πολύ καλά γιατί το έχεις διπλωμένο σε ένα συγκεκριμένο συρτάρι μαζί με άλλα πράγματα που τον θυμίζουν.

Αυτός που παίρνεις τηλέφωνα κάθε βράδυ για να μάθεις πώς πήγε η μέρα του γιατί σπουδάζει μακριά και σου λείπει κάθε μέρα και περισσότερο, ξέρω τι σημαίνει για σένα. Ακόμη κι αυτός που δε θες να ξαναδείς στα μάτια σου γιατί σου φέρθηκε με το χειρότερο τρόπο και δε θες να ξέρεις για την ύπαρξή του, αν τον δεις στο δρόμο μπορεί να φανεί ότι αδιαφόρησες, αλλά μια κλεφτή ματιά την ώρα που δεν κοιτάζει, θα τη ρίξεις.

Αυτές οι περιγραφές ταιριάζουν απόλυτα στον μελαχρινό που σου έχει κάνει τη ζωή πατίνι και παράλληλα παράδεισο, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται. Τον θες. Θες να το βάλεις κάτω και να πει τον οικολόγο γυναικολόγο. Κακό χιουμοράκι, αλλά ίσα-ίσα να ξεφύγουμε απ’ το βαρύ κλίμα.

Για ένα μελανούρι έχουν διαλυθεί φιλίες πολλών χρόνων κι έχουν μαλλιοτραβηχτεί πολλά κοριτσάκια στο γυμνάσιο. Στην αγκαλιά της μαμάς σου έκλαιγες με λυγμούς που σε παράτησε ένα μελαχρινό αρσενικό κι ο μπαμπάς σου ακόμα τον ψάχνει με μανία να τον σκοτώσει που πλήγωσε την πριγκιπέσα του. Είναι ο κλασικός μαλάκας που βρίζει και ξαναβρίζει η κολλητή σου. Γι’αυτόν θα ρίξεις τον εγωισμό σου και τα μούτρα σου και γι’ αυτόν θα πιάσει πάτο η αξιοπρέπεια κι η περηφάνια σου με ένα του πισωγύρισμα.

Είναι ερωτεύσιμοι και το ξέρουν. Κι εγώ το ξέρω, κι εσύ, κι όλες μας και το εκμεταλλεύονται με τον καλύτερο τρόπο. Γοητεύουν με ένα τους πέρασμα και σφάζονται πολλές γυναικείες ψυχές στην ποδιά τους. Ο λόγος που ζηλεύουμε κι είμαστε γεμάτες ανασφάλειες είναι αυτοί και μόνο. Τα μέγιστα αρσενικά φαντάζουν στις αποχρώσεις του μελανού, δημιουργώντας τα περισσότερα sex symbols του πλανήτη.

Τους θέλουμε, μας ελκύουν και δε μετανιώνουμε καθόλου για τις επιλογές και τα γούστα μας. Κι είναι αλήθεια πως οι γυναίκες προτιμούν τους ξανθούς, μόνο όταν δε βρίσκουν μελαχρινούς. Πες με αδιάλλακτη κι απόλυτη, αλλά ξανθά κι ανοιχτόχρωμα είναι τα νεογνά με το που βγουν απ’ την κοιλιά της μάνας τους κι εμείς  δε θέλουμε μωρά στη ζωή μας για να τα κανακεύουμε, θέλουμε άντρες που ανήκουν στην περιγραφή του Johny Depp κι όχι του Zac Efron.

 

Συντάκτης: Νότα Κάρλε
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΟΥ | RADIOEXODOS.GR

Θυμήσου για ένα λεπτάκι τα σκαμπανεβάσματα της ζωής σου. Τα όμορφα, τα ευχάριστα, τ’ αληθινά. Θυμήσου τώρα και τα δύσκολα. Τα πικρά, τα στενάχωρα κι αυτά που σ’ έχουν βασανίσει. Άσχημες σκέψεις κάνεις, το ξέρω και δε θέλω να στα θυμίζω, αλήθεια. Όμως οι φίλοι σου ήταν εκεί σωστά; Ήταν δίπλα σου όταν χαμογελούσες κι έλαμπες από χαρά; Όταν έκλαιγες και πονούσες; Ναι, ήταν.

Πόσες φορές άκουσαν αυτοί οι όμορφοι άνθρωποι το παράπονό σου ξανά και ξανά και δε βαρέθηκαν να επαναλαμβάνουν τις ίδιες συμβουλές; Στην κάθε κρίση πίκρας σου, όταν δεν είχες την αντοχή ν’ αγαπάς ούτε εσύ τον εαυτό σου, τον αγαπούσαν εκείνοι. Σ’ άντεξαν σε στιγμές που ακόμα κι εσύ ο ίδιος δεν άντεχες τον εαυτό σου, σε στιγμές που ακόμα κι εσύ σ’ είχες βαρεθεί. Ευτυχώς, που υπάρχουν να λες, γιατί χωρίς αυτούς τι θα ‘κανες; Τι θα ‘χες απογίνει αν δεν υπήρχαν αυτοί ν’ ακούν την γκρίνια σου κι ό,τι σ’ απασχολούσε; Κι εδώ που τα λέμε, είχες πάρα πολλή γκρίνια πάνω σου και πέρασες μια φάση που σ’ ενοχλούσαν τα πάντα. Ελειψαν από κοντά σου; Όχι, δεν έλειψαν. Κι είσαι πολύ τυχερός που τους έχεις.

Η φιλία, λοιπόν, είναι απ’ τα σπανιότερα αγαθά που μπορεί ν’ αποκτήσει κάποιος άνθρωπος και να ξέρεις πως ανήκει στα είδη υπό εξαφάνιση, δυστυχώς. Αλλά εγώ μιλάω για φιλία αληθινή και παντοδύναμη. Μη μου μπερδεύεσαι. Δε μιλάω για τις φιλίες του τύπου βγαίνουμε στα μπαράκια γινόμαστε λιώμα και καληνύχτα. Εντάξει, με τους αληθινούς σου φίλους, τους γνήσιους, τους απαραίτητους, ακόμα και το τελευταίο 5ευρο μαζί θα το φάτε και δε θα σε νοιάζει κιόλας, αν έχεις να πάρεις τσιγάρα την επόμενη μέρα.

Η φιλία, όμως, δε βασίζεται πάνω σ’ αυτές τις στιγμές. Μπορείς να την κρίνεις όταν όλα είναι άνω κάτω στη ζωή σου, όταν θα περάσεις μια μπόρα δύσκολη κι αρκετά σκληρή. Πώς να τους κρατήσεις μυστικό, όταν με το παραμικρό βλέμμα σου ξέρουν πως κάτι έχεις να τους αποκαλύψεις ακόμα κι αν το ‘χεις θάψει βαθιά μέσα σου μαζί με τα συναισθήματά σου; Τι χημεία είναι αυτή; Πόσο υπέροχη μπορεί να γίνει μια φιλία, όταν είναι γνήσια; Πόσο δυνατή; Πόσο πολύτιμη;

Πόσες φορές σου μάζεψαν όλη τη στεναχώρια και την πέταξαν στα σκουπίδια, μαζί μ’ αυτήν τη θλίψη στο πρόσωπό σου; Πόσες φορές απέκτησες εχθρό και τον μίσησαν πιο πολύ κι από σένα; Σκέψου το. Πόσα τηλεφωνήματα απαντήθηκαν στις τρεις τα ξημερώματα, όταν είχες τις σκέψεις σου να μη σ’ αφήνουν να κοιμηθείς; Άστο, μη μετράς, γιατί είναι άπειρες. Οι φίλοι σου, τα κολλητάρια σου, τ’ αδέρφια σου είναι η σωτηρία σου.

Χάρη σ’ αυτούς γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, μετά από κάθε μελαγχολία σου. Χάρη σ’ αυτούς ξαναγεννιέσαι απ’ τις στάχτες σου και το πιο σημαντικό, χάρη σ’ αυτούς γνωρίζεις πόσο πολύτιμος είσαι. Γιατί γι’ αυτούς είσαι ένα διαμάντι, κάτι σπάνιο και κάτι πολύ ξεχωριστό. Χωρίς εσένα, πίστεψέ με, θα ‘ταν κι αυτοί πολύ διαφορετικοί απ’ αυτό που είναι τώρα. Την πάστα τους εσύ τη δημιούργησες, όπως κι αυτοί τη δική σου.

Και τώρα που διακρίνω μια χαμογελάρα ως τ’ αυτιά στο πρόσωπό σου, κάνε το εξής. Πιάσε το τηλέφωνο και πες απλά αυτό :«Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις, γιατί χωρίς εσένα δε θα ‘ξερα τι αξίζω». Κι από ‘δώ και πέρα φρόντισε να ξυπνάς γεμάτος ευγνωμοσύνη κάθε πρωί. Ο λόγος είναι απλός. Είσαι ένας απ’ τους πλουσιότερους ανθρώπους που υπάρχουν. Αυτό κράτα.

 

Επιμέλεια Κειμένου Λώρας Καρδακάρη: Ιωάννα Κακούρη

Συντάκτης: Λώρα Καρδακάρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ | RADIOEXODOS.GR

Όσο πλησιάζει ο καιρός για τις πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά και για τις ενδοσχολικές, το διάβασμα εντείνεται. Υπάρχει πολύ μεγάλη πίεση αλλά και κούραση. Ένα όργανο του σώματος που μπορούμε να ξεκουράσουμε και να βοηθήσουμε αρκετά με τον φωτισμό είναι τα μάτια. Οι μαθητές με τόσες ώρες στο σπίτι να διαβάζουν θα πρέπει σίγουρα να έχουν μια αναπαυτική καρέκλα, αρκετές λιχουδιές και σωστό φωτιστικό.

Ακόμα κι αν αμφισβητείτε τις τόσες έρευνες που έχουν διεξαχθεί πάνω στα αποτελέσματα που φέρει ο διαφορετικός φωτισμός, μπορείτε και μόνοι σας να δοκιμάσετε να διαβάσετε μερικές ώρες με χαμηλό φωτισμό και μερικές ώρες με φως που να πέφτει πάνω στα βιβλία σας και να είναι δυνατός. Η διαφορά θα είναι εμφανέστατη, πιστέψτε με. Για να έχετε αυτό το ιδανικό φως χρειάζεστε ένα φωτιστικό γραφίου το οποίο είναι κατασκευασμένο γι αυτήν ακριβώς τη χρήση.

Ποιοι άλλοι λόγοι κάνουν τα φωτιστικά γραφείου μια αναγκαία επιλογή;

Ελαστικότητα: Τα περισσότερα φωτιστικά γραφείου μπορούν να μεταβάλλουν το σχήμα τους. Για παράδειγμα, μπορούν να ανυψωθούν ή να περιστραφούν δεξιά/αριστερά. Με αυτόν τον τρόπο ο χειριστής ρυθμίζει τον φωτισμό όπως ακριβώς τον θέλει.

Αυξομείωση φωτεινότητας: Σε πιο εξελιγμένα φωτιστικά υπάρχει η δυνατότητα να ρυθμίζεται το ποσοστό φωτεινότητας. Αν κάποιος, παραδείγματος χάριν, έχει σβηστό το φως του δωματίου του και έχει ανοιχτό τον υπολογιστή του, για να μην τον κουράζει η φωτεινότητα μπορεί να ανάψει το φωτισμό γραφίου του και να το ρυθμίσει στην πιο χαμηλή φωτεινότητα. Από την άλλη, αν διαβάζει ή κάνει κάποια χειροτεχνία που χρειάζεται αρκετό φως για να βλέπει τότε απλώς αυξάνει τη φωτεινότητα στο φωτιστικό.

Αποδοτικότητα: Όπως αναφέραμε και παραπάνω ο φωτισμός παίζει πολύ μεγάλο ρόλο για τα μάτια, και όχι μόνο. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι ο ζεστός τεχνητός φωτισμός που πλησιάζει στο φως της ημέρας κάνει τον άνθρωπο πιο αποδοτικό σε οποιαδήποτε εργασία του. Αν τελικά, εσείς που δίνετε πανελλήνιες δεν πάτε τόσο καλά όσο πιστεύατε (χτυπήστε ξύλο!), παραπονεθείτε στους γονείς σας ότι εκείνοι φταίνε γιατί δεν σας παρείχαν το σωστό φωτισμό!

ΠΗΓΉ: pairno.gr

Η ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΕΣ | RADIOEXODOS.GR

Ένα απ’ τα ομορφότερα στιγμιότυπα επάνω στον πλανήτη είναι ένα χαμόγελο. Αυτές οι όμορφες λεπτές καμπύλες στο κάτω μέρος του προσώπου που χαρίζουν στιγμές μοναδικές. Αυτές οι καμπύλες που ομορφαίνουν οποιοδήποτε πρόσωπο καλύτερα από κάθε προϊόν ομορφιάς. Είναι λοιπόν το δώρο του ανθρώπου στον άνθρωπο, διότι πάντοτε ένα χαμόγελο γεννά κι άλλα, πολλά και διάφορα το ένα απ’ το άλλο, πάντοτε όμως το ίδιο δυνατά κι αληθινά.

Όπως και να το κάνουμε λοιπόν ο άνθρωπος που προξενεί στο πέρασμα του όμορφα χαμόγελα είναι πάντοτε ένα μάννα εξ ουρανού που αποζητάς στην καθημερινότητά σου. Το χιούμορ στην ανθρώπινη φύση είναι το αλατοπίπερο της καλοπέρασης. Συνεχώς αναζητάς γύρω σου ανθρώπους που θα σου σταθούν και στα καλά και στα δύσκολα και πίστεψέ με αυτοί που έχουν χιούμορ μπορούν να χειριστούν καλύτερα και τις δύο καταστάσεις.

Μια γυναίκα, δικέ μου, όσο όμορφα κι αγγελικά πλασμένη και αν είναι, όσο έξυπνη και σπιρτόζα κι αν είναι, όσο στοργική και τρυφερή κι αν είναι, αυτό που θα την κάνει ακαταμάχητη είναι η αίσθηση του χιούμορ. Η ικανότητα αυτή να αντιλαμβάνεται καταστάσεις που χρήζουν τέτοιας αντιμετώπισης κι η ισχυρή αντίληψη για να ανταποδώσει με τη σειρά της το αστείο. Έχει, μωρέ, άλλη φάση να μπορεί μια γυναίκα να σου προξενεί χαμόγελα, να κάνει το χειλάκι σου να σκάσει και τα μάτια σου να γυαλίζουν.

Είναι ταλέντο αυτό, δικέ μου, και συνήθως πηγάζει από μέσα, κατατάσσεται στις ομορφιές εκείνες του ανθρώπινου είδους που είναι φύσει κι όχι επίκτητες. Είναι αυτές οι τύπισσες οι εντελώς ακομπλεξάριστες, που δε θα φοβηθούν να στραπατσάρουν λίγο την τέλεια εικόνα τους λέγοντας περίεργα αστεία ή διακωμωδώντας λίγο την κατάσταση και πολλές φορές τον ίδιο τους τον εαυτό. Είναι οι γυναίκες που δε θα υποδυθούν έναν διαφορετικό χαρακτήρα μόνο και μόνο για να αρέσουν, παρά θα σου δώσουν απλόχερα να καταλάβεις όλη την ψυχοσύνθεσή τους απ’ την αρχή. Άλλωστε δεν έχουν να χάσουν κάτι με το να είναι αληθινές, να κερδίσουν περισσότερο έχουν κι αυτό είναι άτομα που αξίζουν να είναι δίπλα τους.

Είναι αυτές που θα γουστάρουν λίγο παραπάνω την κωμωδία πάρα τα υποτιθέμενα μελό του σινεμά και θα αντέξουν λίγο παραπάνω τα θρίλερ, γελώντας πολλές φορές. Γενικά, φίλε μου, το χιούμορ, κυρίως το καλό και το σωστό χιούμορ είναι ένα προτέρημα στις γυναίκες κι ένα δείγμα δυναμισμού. Αντοχής της σκληρής πραγματικότητας και προσπάθειας μέσω του χιούμορ να αντεπεξέλθει στα πρέπει των καιρών.

Μιας και το βαρύναμε πολύ, ας κρατήσουμε αυτό. Οι γυναίκες με χιούμορ είναι μια κατηγορία ξεχωριστή, μια κατηγορία εξεζητημένη και πάνω απ όλα μια κατηγορία ακαταμάχητη. Γιατί είναι το ιδανικό να μπορείς να αισθάνεσαι τη γυναίκα που έχεις δίπλα σου ως κολλητό και να μπορείς να εκφράζεσαι ελεύθερα χωρίς να φοβάσαι τυχόν επικείμενες παρεξηγήσεις.

Ψάξε λοιπόν να βρεις αυτό το ακαταμάχητο που θα μεταμορφώσει τις γραμμές του στόματός σου σε καμπύλες μακράς διάρκειας, αυτό που θα σου φέρει ως αποτέλεσμα ρυτίδες γέλιου γύρω απ’ τα μάτια και πόνο στο στόμα από το γέλιο. Ψάξε το.

Συντάκτης: Θεοδόσιος Ραβανός
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS