ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΙΑΛΥΟΥΜΕ ΟΛΑ | RADIOEXODOS.GR

Ένιωθες ότι θα σκάσεις από ευτυχία, πετούσες στα σύννεφα κι είχες όλα όσα ήθελες. Η τύχη σου χαμογέλασε για πρώτη, ίσως, φορά κι ευχαριστούσες θεούς και συγκυρίες που βρέθηκε ο άνθρωπός σου στο δρόμο σου. Και κάπου εκεί, αποφασίζεις μόνος σου να σκάσεις αυτή την υπέροχη, ροζ σαπουνόφουσκα μέσα στην οποία ζείτε οι δυο σας. Όχι κανείς άλλος, εσύ. Όλο αυτό σου φαίνεται ουτοπικό κι υπερβολικά τέλειο κι αρχίζεις να ψάχνεις από πού μπάζει.

Γίνεσαι ο εχθρός της σχέσης σου και τη διαλύεις από μέσα. Εξαπολύεις όλα σου τα μίση και τα άγχη στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου και τον προκαλείς να εκδηλώσει τον χειρότερό του εαυτό, απλώς και μόνο για να δικαιωθείς.

Η απόλυτη ευτυχία κι ικανοποίηση έρχεται με την απόλυτη καχυποψία και την υπέρτατη μαλακία. Όσο πιο πολύ θες τον άλλο, τόσο πιο σκατά θα τα κάνεις και τόσο πιο φαντασμαγορικά θα καταστρέφεις τη μεταξύ σας σχέση. Η μια γκάφα θα διαδέχεται την άλλη και θα μετράς βόμβες μεγατόνων απέναντί του.

Οι πράξεις σου θα είναι αντίθετες των συναισθημάτων και των λόγων σου κι άντε μετά να αποδείξεις ότι όντως τους αγαπάς και τους νοιάζεσαι κι ότι χώρια τους η ζωή σου καταρρέει. Μόνο κάτι μάτια δακρυσμένα έχεις ως τεκμήριο, αλλά ακόμη κι αυτό κάποια στιγμή παύει να τους πείθει και το θεωρούν άψογη θεατρική εκτέλεση από μεριάς σου.

Κι εσύ κάθεσαι κι απορείς. Αυτός ο έξυπνος, εφευρετικός και γλυκός άνθρωπος που κρύβεις μέσα σου, πού πήγε; Γιατί με φίλους και γνωστούς, ακόμη και με προηγούμενες σχέσεις είσαι η ψυχή της παρέας κι εκπέμπεις θετικότητα και ζωντάνια, αλλά με τον άνθρωπο αυτό, που σου έχει πάρει τα μυαλά, συμπεριφέρεσαι σαν υστερικό, εγωιστικό καθίκι;

Λογική εξήγηση σαφώς δεν υπάρχει. Το σύμπαν γαμιέται πάλι κι αφού το ξεγέλασες κι απέκτησες αυτό που ήθελες, σε σπρώχνει τώρα να το διαλύσεις. Εμ, είπες ένα αθώο ψέμα, εμ, μια πράξη που δεν έκανες και κάνεις το ταίρι σου από ονειρικό παρτενέρ να σε βλέπει σαν τιποτένιο ανθρωπάκι.

Θες και προσπαθείς να τους εξηγήσεις όλα όσα νιώθεις και σκέφτεσαι και πάνω που φτιάχνει το πράγμα, θα έρθει μια νέα στραβή να το διαλύσει μέχρι που η σχέση σας δεν μπορεί να βαδίσει ούτε καν με δεκανίκια -παραπληγική την καταντήσατε, με το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης να βαραίνει εσένα.

Ίσως τελικά η ευτυχία να μην είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου, ίσως δεν ήσουν έτοιμος να τη δεχτείς, ίσως και να τη φοβήθηκες. Υποσυνείδητα, προτίμησες να γυρίσεις πίσω στα παλιά και να κάθεσαι να κυνηγάς το όνειρο αντί να το ζεις. Θες να έχεις κάτι να κυνηγάς κι όταν μπει στο δρόμο σου όλο αυτό που θες και κάτι παραπάνω, παραλύεις.

Τώρα που απέκτησες όλα όσα ήθελες δεν έχεις κάτι να περιμένεις, ούτε και να ελπίζεις. Λες κι η ζωή σταματά εκεί και δε θα σε βοηθήσει να φτιάξεις καινούρια όνειρα με τον άνθρωπο αυτό που επέλεξες να έχεις δίπλα σου. Για σένα είναι το μεγαλύτερο δώρο, θεόσταλτο κι αναπάντεχο και για εκείνον είσαι πλέον κατάρα που δε θα έβαζε ούτε στον χειρότερο εχθρό του.

Από κάποια μαγική συγκυρία ή επειδή ευθυγραμμίστηκαν οι πλανήτες πάνω απ’ το ζώδιό σου, είτε επειδή η Αφροδίτη σε ευνοεί, μπήκε η ζωή σου σε μια τάξη όπως τη φανταζόσουν. Και μετά σε βάρεσε η ηλιθιότητα κι η απελπισία, ίσως να ήταν κι έπαρση. Αφού το απέκτησες δε γίνεται να το χάσεις.

Κι έρχεται η στιγμή που όλα καταρρέουν μπροστά στα μάτια σου και σε λούζει κρύος ιδρώτας. Όχι, μπορεί ο άλλος να σε νοιάζεται και να σε αγαπά, μπορεί να είσαι τα πάντα για τον ίδιο, αλλά έχουν και μια αξιοπρέπεια να κρατήσουν κι έτσι αποχωρούν. Πηγαίνουν να ψάξουν το δικό τους ιδανικό με την ελπίδα ότι η νέα τους αγάπη δε θα μετατραπεί σε ψυχωτικό εραστή όπως τους βγήκες εσύ.

Αν είσαι τυχερός κι έχουν αφήσει μια χαραμάδα στην πόρτα να τους ξαναπλησιάσεις, ίσως ανοίξεις τα μάτια και προσπαθήσεις να φτιάξεις την κατάσταση μεταξύ σας. Εάν, όμως, μέσα τους σε έχουν ήδη σκοτώσει και σε θεωρούν τελειωμένη υπόθεση, έχεις χάσει το παιχνίδι σε ένα αγώνα στον οποίο σου είχαν δώσει καθαρό προβάδισμα.

Κάθισε, λοιπόν, τώρα εσύ και μίσησε τον εαυτό σου για τον τρόπο που τους φέρθηκες, ενώ τους βλέπεις να προχωράνε τη ζωή τους και να απογειώνονται και χωρίς εσένα. Πονάει η αγάπη, ειδικά όταν τη χάνεις μέσα από τα χέρια σου και μόνος υπαίτιος είναι ο εαυτός σου.

Συντάκτης: Γεωργία Ευστρατίου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΑΝ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

Η ζωή είναι ένα ταξίδι εμπειριών, συναισθημάτων, ωρίμανσης κι ολοκλήρωσης. Ό,τι γεννιέται είναι γραφτό και να πεθαίνει.  Συχνά οι άνθρωποι αφορίζουν τον κακό συγχρονισμό –bad timing το αποκαλούν– για πράγματα που είναι πιο απλά και συγχρόνως περίπλοκα.

Αν στο δρόμο σου βρεθεί το άτομο που κουμπώνει μ’ εσένα κι εσύ το αφήσεις, τρία τινά υπάρχουν. Ή δεν είναι όντως αυτό το άτομο ή είσαι τόσο ηλίθιος ή τόσο αισιόδοξος ότι θα σου ξανασυμβεί. Θα καταλήξω στο ότι είσαι ηλίθιος γιατί κι οι πιθανότητες για το Τζόκερ είναι οι ίδιες με το να σου ξανασυμβεί. Γιατί θα το δεις και στην πορεία ότι «το να αγαπάς είναι κάτι, να σε αγαπούν δεν είναι τίποτα, αλλά να αγαπάς και να σε αγαπούν ταυτόχρονα είναι τα πάντα».

Θα μου πεις δε θα ζήσω άλλα πράγματα, άλλες περιπλανήσεις; Άλλωστε σημαντικό είναι το ταξίδι κι όχι η Ιθάκη αναφέρει ο ποιητής. Σωστά, αλλά εσύ βρήκες τον ένα και σημαντικό συνοδοιπόρο, σύντροφο, συμπαραστάτη, εραστή για όλα τα ταξίδια του κόσμου.

Αλλά επειδή ήρθε γρήγορα θα τον αφήσεις; Για άλλες θάλασσες κι ωκεανούς ανεξερεύνητους;  Τα δοκίμασες και πριν αλλά κατάλαβες ότι το άτομο που βρήκες τώρα έχει αυτό το κάτι μαγικό. Τη χαρά την κάνει διπλάσια και τη λύπη τη μοιράζει. Αυτά νιώθεις εσύ, αλλά το νεαρό της ηλικίας σε τρομάζει.

Ε άντε,  τι με κοιτάς, πήγαινε βρες τον επόμενο. Ξύσε κι άλλα λαχεία με την ελπίδα να είναι αυτό το ένα που κάποτε χάρισες. Δε θα είναι όμως ποτέ. Τον άφησες να φύγει κι έγινες κάποιος άλλος με τις εμπειρίες που απέκτησες. Οπότε δεν ταιριάζεις πια με αυτό που άφησες.

Έγινες σοφότερος, εμπειρότερος αλλά έχασες τον άνθρωπο, γιατί δεν ήταν για σένα σωστός ο χρόνος. Αλλά τώρα που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, δεν υπάρχει ο ιδανικός άνθρωπος. Θα βρεθεί κάτι άλλο που θα του λείπει αυτό το κλικ που τον έκανε ιδανικό για σένα.

Σε περίπτωση που ακόμα τον ψάχνεις, αν τον βρεις μην τον αφήσεις για κάτι ασήμαντο όπως ο χρόνος. Τουλάχιστον έχε ο θάρρος να το ζήσεις μέχρι το τέλος και μην το τερματίσεις εσύ. Άσε τη σχέση να κάνει τον κύκλο της για να μην έχεις απωθημένα. Αλλά στο χέρι σου είναι να μην αφήσεις τον άλλο άνθρωπο να σε «καταπιεί». Μπορείς να εξελιχθείς και μέσα σε μια σχέση. Φτάνει εσύ να ξέρεις τα όριά σου.

Μα αν είσαι μικρός σε ηλικία, πού ξέρεις τα όρια; Γι’ αυτό θες να ζήσεις μόνος χωρίς παρατρεχάμενους για να βρεις εσένα και μετά να κατασταλάξεις, έτσι λες. Έχεις δίκιο, αλλά είναι ρίσκο και μάλιστα μεγάλο. Πάρ’ το μόνο αν είσαι σίγουρος ότι κάτι λείπει. Πήγαινε να το βρεις κι ο χρόνος θα σε δικαιώσει αργά ή γρήγορα.

Ο ιδανικός άνθρωπος είναι αυτός που μπορείς μαζί του να είσαι και φίλος κι εραστής και σύντροφος ζωής. Να έχετε αρκετά κοινά και να μπορείτε να επικοινωνείτε σε ένα επίπεδο δικό σας. Μη χάσεις κάτι τέτοιο για κάτι πιο εύκολο, είναι κρίμα.

Σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις και το χάνεις όταν πάψεις να ασχολείσαι. Κανείς δεν ερωτεύτηκε από επιλογή αλλά δεν έμεινε ερωτευμένος κιόλας τυχαία. Κάπου μπορούν να σε καθοδηγούν, άκουσέ τα.

 

Επιμέλεια Κειμένου Μέλανης Ανθίμου: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Μέλανη Ανθίμου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ | RADIOEXODOS.GR

Το πιο επικίνδυνο και μάλλον πιο βάναυσο συναίσθημα απ’ όλα, είναι το ίδιο το συναίσθημα. Η αίσθηση πως είτε η παρουσία είτε η απουσία αυτού μπορεί να σε συνθλίψει. Βέβαια, υπάρχουν πολλών ειδών συναισθήματα, γι’ αυτό και μπορείς και να διαλέξεις. Τι θέλεις να κρατάς, τι επιθυμείς να έχεις.

Κανείς, παρ’ όλα αυτά, δε σου υπόσχεται πως θα σου βγουν κι έτσι. Ας πούμε, κανένας δεν πρόκειται να σου εγγυηθεί πως τη στιγμή εκείνη, της επιθυμίας σου, θα είναι σε θέση να σου την πραγματώσει. Με άλλα λόγια, δε γνωρίζεις ποτέ αν οι επιθυμίες σου θα υπάρξουν ταυτόχρονες μ’ εκείνου που είναι κάθε φορά να τις ταιριάξεις.

Γι’ αυτό και παρά τις επιλογές σου, πάντα το συμπέρασμα καταλήγει στο εξής· τα καλύτερα συναισθήματα είναι τα ταυτόχρονα. Αυτά που ταυτόχρονα γεννιούνται κι ούτε χρειάζεται να τ’ αφήσεις πολύ για να σε φτάσουν. Ούτε, βέβαια, πολύ για να τα φτάσεις. Αυτά δεν είναι πράγματα όμορφα ούτε λογικά.

Είναι, ας πούμε, περιπαίγματα. Καρικατούρες και σχεδόν αλήθειες. Σχεδόν ολόκληρα και σχεδόν ατόφια. Είναι επικίνδυνα· καλύτερα να μην τ’ αγγίξεις. Κι αν, πάλι, τ’ αγγίξεις, θα νιώσεις την απόσταση  να σε κατατρώει σε χρόνο κι ουσία.

Γιατί αλλιώς τρέχει ο χρόνος για κείνον που πρώτος νιώθει. Πιο αργά. Πιο ταλαίπωρα. Πώς να πειστείς μετά πως σ’ αγαπάνε; Τέτοια μεγαλεπήβολα αισθήματα είναι για ν’ ανήκουν μόνο στο εδώ και το τώρα.

Το «θα» προϋποθέτει από μόνο του προοπτική και -πιθανόν- υπόσχεση. Οι υποσχέσεις ματαιώνονται. Το «θα» και το «Σ’ αγαπώ», επομένως, είναι από μόνα τους νοηματικά αταίριαστα, αν το θες πραγματικά να το πεις και να το εννοείς.

Να σ’ αγαπάει τώρα, για να σ’ αγαπάει και μετά. Έτσι πάνε τα πράγματα. Αν δεν είσαι σίγουρος για το κάθε πότε ή πόσο αγαπάς, δεν αγαπάς. Οι έρωτες είναι πυροτεχνήματα. Είναι τυχαίοι, συχνά μοιραίοι κι έχουν στενή σχέση με τον χρόνο.

Δεν κρίνονται πάντα κι απαραίτητα απ’ αυτόν, όμως σίγουρα απ’ αυτόν γεννιούνται. Τη στιγμή που βρίσκεις έναν, τρελό και παλαβό σαν κι εσένα και μαζί αποφασίζετε να δοκιμαστείτε. Τη στιγμή που είσαι διαθέσιμος κι έτοιμος να πεις «Το θέλω, το χρειάζομαι και το μπορώ».

Αν δεν το νιώθεις τώρα, δε θα νιώσεις. Μπορείς να περιμένεις όσο θες μα δε θα νιώσεις. Ούτε για σένα θα νιώσουν. Και πάλι όμως, μπορείς να περιμένεις. Άδικο, αν με ρωτάς. Τι να περιμένεις; Να σ’ αγαπήσουν; Δεν τους κάνεις τώρα;

Κι ίσως είναι κρίμα για εκείνους μα δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις. Ίσα-ίσα θα γίνεσαι ολοένα και πιο φορτικός. Θα κουράζεις και θα κουράζεσαι που θα ζητάς πιο πολλά και κάπου-κάπου ακόμα περισσότερα. Κι αν είσαι εσύ ο άνιωθος, θα σε κουράζουν.

Μπορεί, μάλιστα, να νιώθεις και τύψεις. Τύψεις που δεν μπορείς να νιώσεις ή να δώσεις παραπάνω. Τύψεις που σου δίνουν και δεν μπορείς να ανταποδώσεις. Κι αυτό άδικο είναι. Αυτά δεν είναι γραμμένα να γίνονται έτσι.

Το συναίσθημα θα πρέπει να είναι τέτοιο που θα είναι αδύνατο να το συγκρατήσεις. Ή μάλλον τέτοιο που δε θα μπορείς καν να το κρατήσεις. Γι’ αυτό, λοιπόν και θα ‘ναι αναγκαίο να το δώσεις. Να το μοιραστείς. Να το μοιραστείς κι ας πάει και στράφι.

Το συναίσθημα θα πρέπει να μοιράζεται ισάριθμα κι ισάξια. Όσο μπορείς, βέβαια, να το μετρήσεις. Κι αν λίγο αγαπάς, λίγη αγάπη σου πρέπει κανονικά να περιμένεις κι αντιστρόφως. Αυτό, φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με το πόση αγάπη εσύ επιθυμείς.

Αν χρειαστεί ή μάλλον αν έρθει έτσι που αυτό πρέπει να καθυστερήσει, τότε είναι εκεί που φαίνεται η αρχή του προβλήματος. Δε θα έρθει ποτέ. Γι’ αυτό φύγε, αν είσαι εσύ αυτός που το καθυστερεί. Αν, πάλι, είσαι αυτός που περιμένει, πάλι φύγε.

Φύγε γιατί είναι κρίμα, τσάμπα να περιμένεις. Φύγε κι εν καιρώ θα δεις πως είναι άλλα τα συναισθήματα που σου αρμόζουν. Ηλιόλουστα, πολύχρωμα, εκτυφλωτικά. Αν εις γνώσιν σου αργοπορείς, τότε φύγε, άλλον να μη βλάψεις περισσότερο.

Γι’ άλλα ήρθε κι άλλα του αξίζουν να του δώσεις. Αυτό να θυμάσαι. Για τι ήρθες και τι πήρες. Τι σου ζητάνε και τι δίνεις. Ανταλλαγή είναι όλα. Ανταλλακτικοί είμαστε κι εμείς.

 

Επιμέλεια Κειμένου Αναστασίας Θεοφανίδου: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Αναστασία Θεοφανίδου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ | RADIOEXODOS.GR

Στοιχήματα βάζω σήμερα, ξεκινήστε ελεύθερα να ποντάρετε.

Όλοι σας έχετε μια φίλη, εκείνη τη φίλη που πάντα έχει τρελά μαλλιά κι έχει κάτι ό,τι του φανεί πάνω στο κεφάλι της. Είναι αυτή η μία κι μοναδική, που πάντα θα αιωρείται πάνω από το κρανίο της ένα χρώμα έντονο, θεσπέσιο και διαφορετικό, με μηνιαίες αλλαγές χρωμάτων και καθημερινές πουτανιές εναλλακτικής κόμμωσης. Αυτή που το φυσικό της πια είναι αφύσικο, και που η ρίζα της δε δίνει πια δείγματα απόχρωσης μαλλιού σε βερσιόν εκ γενετής. Ούτε η ίδια θυμάται πώς έδειχνε με κάτι τόσο πασέ, ντεκαντάνς και νορμάλ στο κεφάλι της.

Δεν έχετε τέτοια φίλη; Κάνω λάθος; Μπα, δεν κάνω και το ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά.

Είναι, ρε παιδί μου, αυτές οι ανήσυχες τύπισσες που βαριούνται τη ζωή τους αν δεν αλλάξουν κάτι πάνω από το πρόσωπό τους όσο πιο συχνά γίνεται. Που εκφράζουν με αυτόν τον τρόπο ότι δε τις αρέσει η μουντίλα. Ή η ρουτίνα. Ή ο γενικότερος όρος μια συγκεκριμένης και σταθερής απόφασης. Βέβαια, είναι κι αυτές που, εκτός από τό γεγονός πως θέλουν να εντυπωσιάζουν και να κλέβουν περισσότερα βλεμματάκια με ένα χτυπητό χρώμα πάνω τους, φαινόμενο τουλάχιστον φυσιολογικό, είναι λίγο παραπάνω attention whores από αυτό που τις αναλογεί, και θέλουν να προκαλούν επειδή η διαφορετικότητα είναι στη μόδα. Ή επειδή είναι μόδα και το πολύ instagram βλάπτει. Αλλά θα το ξεπεράσω αυτό το κομμάτι.

Είναι οι κοπέλες που μονίμως αλλάζουν μαλλιά, είναι αυτές που τις ξύνει ο κώλος τους για αλλαγή, δεν μπορούν να κάτσουν ήσυχες, δε δίνουν σημασία σε ανούσια πράγματα, όπως τρίχες, και που όλο το χρωματολόγιο έχει παρελάσει πάνω στο κεφάλι τους, με συνδυασμούς φαντασμαγορικούς ή με μονοχρωμίες απόλυτες, όμως κυρίως σεξουαλικές.

Και ναι, ένα μαλλί με κάνει να δω όλα τα παραπάνω. Και μετά, φυσικά, περνάμε στη βιωματική εμπειρία.

Η φάση πάει ως εξής, λοιπόν: αφού θάψουν το φυσικό τους όσο πιο βαθιά μπορούν σε μνήμη και σε ρίζα, περνάνε μια τσάρκα από κάθε πιθανό χρώμα.

Υπάρχουν δύο επιλογές

  • Το κόκκινο, ας πούμε, το φωτεινό, του κραγιόν, το πουτανέ, είναι ένα χρώμα δύσκολο για αρκετά δέρματα κι ανθρώπους, αλλά ένα χρώμα που πάει ανά τους αιώνες πετώντας σε κάθε πιθανή απόχρωση, και 
  • το μπλου, το ηλεκτρίκ, το πετρόλ, το θαλασσί, το σκούρο το βαθύ, το πράσινο και το κυπαρισσί, που χιπστερίζουν αρκετά τον τελευταίο καιρό, αλλά ποτέ δε θα σταματήσουν, επίσης, να κάνουν παπάδες στα κεφάλια μας.

Αφού διαλέξουν ποια απόχρωση θα καλύψει το ντεκαπάζ -κοκκινωπή ή θαλασσιά– θα κάνουν μια στάση σε ροζουλιά και φουξοειδή, έτσι για την τσαχπινιά και φυσικά για το παιδί μέσα μας, που πάντα ήθελε να έχει έστω και για λίγο μια ροζ τούφα (μη μιλήσω για την ευθύνη της Avril Lavigne πάνω σε αυτό το κομμάτι).

Αφού περάσει σαν σκέψη το περτικαλί, αλλά δεν αγγίξει, περνάει κάτι πιο μπορντό και βαθύ, πιο μοβ, πιο σκούρο, με καμιά πεταμένη ανταύγεια για την πουτανιά, επειδή χειμωνιάσαμε.

Συνεχίζουμε στο ωραίο και φωτεινό μαύρο, και ο κύκλος πάει ξανά από την αρχή, με μερικές παρενθέσεις λόγω social media, σε ασημί και γριετζόχρωμα, γκριζέ, με άσπρη τούφα.

Για ξανθό, bitch please, ούτε λόγος.

Όλα τα παραπάνω, σαφώς και απαρτίζονται από διαφορετικού τύπου κομμώσεις, όπως καρέ, μαρκύ, ομπρέ, αγορέ, ξυρισμένο, με φράντζα, με πλάγια φράντζα, με κοντή φράντζα, με μύτη-φράντζα, καμιά τζίβα στο μπακγκράουντ, με αφάνα, με μπούκλα κι όλα τα συναφή.

Μετά, γαμιέσαι και σε μια θεραπεία με λάδια κι άλλα τέτοια περίεργα για να γιομίσει η τρίχα, αλλά πού, με τόσο κάψιμο που έφαγε η καψερή;

Περνάνε και τη φάση που γκρινιάζουν ολημερίς για τα κοντά μαλλιά τους, για την πουτάνα τη μασιά και τον καριόλη τον αφρό. Αμέ!

Αλλά τα σημαντικά δεν είναι αυτά. Τα πιο σημαντικά έχουν να κάνουν με το τι δείχνουν όλα τα παραπάνω για μια τέτοιου τύπου τύπισσα.

Μιλώ σε σοβαρό τόνο.

Δε λογαριάζουν το μηνιάτικο, ρε, κι ας φυτοζωούν καμιά βδομάδα, δεν τρέχει κάτι, θα το ξοδέψουν στη βαφή. Δε λογαριάζουν τρίχες κι άλλα τέτοια ασήμαντα θεματάκια, είναι χύμα, απλά με χρωματιστά κεφάλια. Τρίχες είναι, θα ξαναμεγαλώσουν άλλωστε. Δε νοιάζονται που στα φωτεινά χρώματα πρέπει να κάνουν μπάνιο κατά προτίμηση με κρύο νερό, που σημαίνει πως για να αποφύγεις το κρυοπάγημα, πρέπει να κάνεις ξεχωριστά σώμα και κεφάλι. Δεν τους απασχολεί ότι μερικές μέρες δε θα βουτήξουν το κεφάλι σε θάλασσες και πισίνες τα καλοκαίρια, επειδή θα αρχίσει να ξεβάφει ποτάμια σαν να τις έχει γλύψει ένας μονόκερος, από το σβέρκο μέχρι το κούτελο.

Δεν τους αφορά καθόλου. Και πολύ καλά κάνουν.

Ξέρετε γιατί;

Γιατί ένα ανήσυχο πνεύμα και μυαλό, δεν είναι τίποτα αν δε συνοδεύεται από ένα ανήσυχο και χρωματιστό κεφάλι.

Συντάκτης: Βαλεντίνη Δαφνούλη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΝΟΝΟΣ | RADIOEXODOS.GR

Και μια ωραία μέρα ξυπνάς και μαθαίνεις πως οι αγαπημένοι σου φίλοι περιμένουν παιδί και πως θα ήθελαν πολύ να γίνεις ο νονός του μικρού πιτσιρικιού που δεν έχει ακόμα προλάβει να ξεμυτίσει σε τούτο τον κόσμο.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σε κατακλύζει ένα πελώριο συναίσθημα τιμής κι ευγνωμοσύνης, που δύο γονείς σου εμπιστεύονται το σπλάχνο τους για να του δώσεις όση περισσότερη αγάπη μπορείς. Σε κλάσματα δευτερολέπτου σε διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα το αίσθημα της ευθύνης, αν θα τα καταφέρεις να γίνεις ένας καλός νονός, που θα βρίσκεται κοντά στο βαφτιστήρι του στην ουσία και στην πράξη κι όχι μόνο στα τυπικά δώρα των εορτών που πάντα θα περιμένει με μεγάλη χαρά από σένα.

Η φιγούρα κι ο ρόλος του νονού έχουν μια ξεχωριστή θέση στη ζωή του παιδιού. Σκεφτείτε τον δικό σας νονό ή νονά. Όσο κι αν μεγαλώσουμε, δε θα ξεχάσουμε ποτέ το νονό μας, είτε γιατί είμαστε απογοητευμένοι απ’ τον ρόλο του στη ζωή μας, είτε γιατί πραγματικά κέρδισε μια θέση στην καρδιά μας με την αγάπη που μας έδειξε.

Το πιο αστείο κομμάτι της υπόθεσης είναι όταν γίνεσαι πρώτη φορά νονός! Το βάπτισμα του πυρός ή αλλιώς το άγχος που σε κατακλύζει στις ετοιμασίες της βάφτισης. Πρέπει να μάθεις απέξω κι ανακατωτά τα έθιμα και τις παραδόσεις που επικρατούν στην περιοχή σου, διότι ενώ υπάρχει ένα γενικό μοτίβο πεπατημένης λόγω θρησκείας, υπάρχουν οι λεπτομέρειες και οι μικρές αλλαγές που κάνουν τη διαφορά.

Μοιάζει σαν να διοργανώνεις μαζί με τους γονείς την πρώτη του μεγάλη ονομαστική γιορτή, στην οποία όχι μόνο έχεις αναλάβει να διεκπεραιωθεί με επιτυχία, αλλά έχεις και συμπρωταγωνιστικό ρόλο με τον μικρό μπόμπιρα, ο οποίος κατά 90% θα ρίξει το κλάμα της χρονιάς του και το βρίσκω και πολύ λογικό.

Όχι δηλαδή να ρωτήσω εγώ κι εσείς πείτε μου μετά: Σ ’αυτήν την ηλικία που όλοι προσέχουμε ευλαβικά να μην το τρομάξουμε, να μην το στενοχωρήσουμε, να γνωρίσει σιγά-σιγά την άσχημη και τρομακτική πλευρά αυτού του κόσμου, έχουμε την απαίτηση με αυτά που θ’ αντιμετωπίσει εκείνη τη μέρα να μην κλάψει;

Δηλαδή μισό λεπτό, να μπούμε και λίγο στη θέση τους τώρα και να δούμε πώς διαδραματίζεται το «μυστήριο» στα δικά τους μάτια. Αν μπορούσαν να μιλήσουν εκείνη την ώρα θα μας έλεγαν περίπου τα εξής: «Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά εσείς μου είπατε ότι θα πάμε για μπάνιο κι αρχικά κατάλαβα ότι θα πάμε τρία το πολύ έξι άτομα, όπως γίνεται πάντα, κι εσείς μου έχετε καλέσει τουλάχιστον ένα χωριό;  Τι το τόσο σημαντικό να έχει αυτό το μπάνιο, αναρωτιέμαι; Έπειτα εκτός του ότι με κοιτάνε όλοι λες κι είμαι έκθεμα μουσειακό, είναι κι αυτός ο κυριούλης με τα μαύρα που φοράει ένα περίεργο καπέλο, με μούσια γκρι μέχρι το πάτωμα και σκιάζομαι, ο οποίος τραγουδάει κάτι σαν νανούρισμα, αλλά πάλι δε νομίζω ότι θέλετε να κοιμηθώ, γιατί μου τάξατε πρώτα πως θα πάμε για μπάνιο. Κι αυτό εδώ το πράγμα δε μοιάζει ούτε με τη μπανιέρα μας, αλλά ούτε και μ’ εκείνο το απέραντο μπλε που κάνουμε συνήθως μπάνιο. Έχω μπερδευτεί πάρα πολύ σας  λέω, και επιτέλους τι θέλει αυτός με το καπέλο και με βουτάει μέσα εκεί και κάτι λέει και μετά πάλι έξω απ’ το νερό;  Να σας πω κάτι, βαρέθηκα, φοβήθηκα, πεινάω. Θα βάλω τα κλάματα μέχρι να σταματήσετε πια να με πειράζετε όλοι σας. Θέλω τη μαμά μου τώρα!»

Άντε μετά ξαναπές του να πάτε για μπάνιο. Συστήνω εναλλακτικά κι ανεπιφύλακτα να πάτε για κούνιες παρέα, με τη μεταφορική και την ουσιαστική έννοια της φράσης!

 

Επιμέλεια Κειμένου Στέλλας Αστυρακάκη: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Στέλλα Αστυρακάκη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΟΣΟΥΣ ΒΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ | RADIOEXODOS.GR

Οι άνθρωποι τη σημερινή εποχή φοβούνται μέχρι και τη σκιά τους. Η εγκληματικότητα έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, η διχόνοια βασιλεύει, η εμπιστοσύνη είναι ένα αίσθημα αμοιβαία χαμένο και παράλληλα, η αλληλεγγύη κι η ευγένεια έχουν γίνει όροι παρελθόντος, χωρίς μέλλον και προοπτικές συνύπαρξης. Διαζύγιο και κόλαση δίχως αύριο.

Κάπου-κάπου, θα συναντήσεις κι εκείνους που διαφέρουν. Εκείνους που την πάτησαν, πλήρωσαν ακριβά τις επιλογές τους, αλλά μυαλό δεν έβαλαν. Συνέχισαν να είναι ο αυθεντικός και ποιοτικός εαυτός τους βοηθώντας και δίνοντας όλο τους το είναι ξανά και ξανά χωρίς να περιμένουν ουδεμία ανταπόδοση από κανέναν και τίποτα. Ό,τι πετύχαιναν, οφειλόταν στο δικό τους πρόσωπο και στις δικές τους πλάτες. Μπορεί να μην ήταν πολύ μεγάλες και γυμνασμένες, όμως έκαναν σωστά τη δουλειά τους όταν έπρεπε. Όλα λοιπόν, για εκείνους, τα κατάφερνε ο ίδιος τους ο εαυτός.

Είναι οι ίδιοι που για να επιβιώσουν πέρασαν μέσα από τεράστιους βούρκους. Συνάντησαν ανθρώπους-μαθήματα κι ωρίμασαν, καλλιεργήθηκαν κι εξακρίβωσαν ποιο είναι το νόημα αυτής της ζωής. Μπορεί να εμπιστεύτηκαν ξανά μετά από τόσες μπόρες και καταιγίδες, αλλά στο σπίτι τους μόνο οι καλοί χωρούσαν πλέον. Όλοι οι άλλοι ήταν περιττοί και μάλλον δεν άξιζαν για να μπουν στο σπίτι που εκείνοι ζουν, αναπνέουν κι υπάρχουν. Ο αέρας δεν έφτανε για όλους , δυστυχώς.

Στο σπίτι τους, λοιπόν, που με τόσο μεράκι και φαντασία δημιούργησαν, μόνο εκλεκτούς καλεσμένους άφηναν να περάσουν και να δειπνήσουν στο δικό τους τραπέζι. Το ιερό τραπέζι. Μόνο όμορφοι και δημιουργικοί άνθρωποι άξιζαν να καθίσουν με τα βρόμικα ρούχα τους στους λευκούς καναπέδες με τις χρυσές ραφές. Μόνο λίγοι ήταν εκείνοι που είχαν τη χαρά να αντικρίσουν τους πίνακες που στόλιζαν τους τοίχους. Ακόμα πιο λίγοι εκείνοι που ήπιαν νερό απ’ την πηγή του σπιτιού. Το νερό, ήταν το πιο πολύτιμο αγαθό που υπήρχε εκεί μέσα. Θα εξαντλούνταν κι η πηγή θα έκλεινε, μόνο όταν το σπίτι πέθαινε.

Στην εξώπορτα δεν υπήρχαν σκύλοι για να το φυλάνε από εκείνους που είχαν την ιδέα να μπουν χωρίς άδεια. Απλά, υπήρχε μια πινακίδα με τη φράση «μόνο οι καλοί χωράνε». Όσοι ήθελαν να εισβάλουν με το έτσι θέλω, έβλεπαν την πινακίδα, τρόμαζαν, έφευγαν τρέχοντας και δεν επέστρεφαν ποτέ ξανά.

Αξίζει να μπαίνουν σπίτι μας μόνο εκείνοι οι λίγοι που έχουν αρχές και πιστεύουν στην ειλικρίνεια και την αγάπη. Κι όχι, η πόρτα δεν ανοίγει απλώς με το πάτημα του κουδουνιού!

Λίγοι και καλοί, εκλεκτοί άνθρωποι, ας είναι και κουζουλοί, που λέει η γιαγιά μου, αφού κι εμείς κουζουλοί είμαστε και κουζουλοί θα πεθάνουμε. Συγγενείς και φίλοι το προστατεύουν, το στολίζουν, το τιμούν με αποτέλεσμα να δείχνει ακόμη πιο  λαμπερό και γερό. Καμιά πλημμύρα, κανένας σεισμός δεν το γκρεμίζει, είναι πιο δυνατό απ’ ό,τι φαίνεται εξωτερικά. Γιατί η δύναμή του κρύβεται εσωτερικά κι όταν συναντάς τέτοια σπίτια, μαγεύεσαι, δε θέλεις να φύγεις ποτέ από κείνα.

Ήδη θα αναρωτηθήκατε μα και θα καταλάβατε την αξία που έχει το κάθε σπίτι σε τούτη την πολυδιάστατη ύπαρξη. Λίγη ζωή κι ελπίδα και το δημιούργησες. Δύσκολο είναι να το κρατήσεις καθαρό και διαμπερές. Μπορείς; κάνε το!

Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς αυτή τη στιγμή τη σημασία του σπιτιού. Ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει ένα σπίτι στην ψυχή του. Το θρέφει και το μεγαλώνει με τα δικά του πιστεύω και τις προσωπικές του ιδέες. Το καθαρίζει, το ανακαινίζει και το κάνει δυνατότερο καθημερινά. Ακόμη, το γκρεμίζει κιόλας αν το θέλει. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που το καταστρέφουν μέχρι να μη μένει τίποτα. Μετά δεν κατοικείται. Κι αν ακόμη μπορεί να κατοικηθεί είναι βλαβερό, τοξικό κι επιφανειακό.

Εσένα πώς είναι το σπίτι σου;

Συντάκτης: Ευαγγελία Μικέ
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΚΑΘΕ ΣΧΕΣΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΥΟ ΙΣΟΤΗΜΟΥΣ ΠΕΚΤΕΣ | RADIOEXODOS.GR

Φανταστείτε ότι προσπαθείτε να προσλάβετε κάποιον να κάνει μια πολύ σημαντική εργασία κι ένας από τους υποψήφιους κάνει άσεμνα σχόλια ή καταστρατηγεί τα όριά σας. Θα συνεχίζατε με τη διαδικασία και θα τους προσλαμβάνετε ή θα τους καλούσατε πίσω για μια δεύτερη συνέντευξη;

Κι ας το πάμε και ένα βήμα παραπέρα: Φανταστείτε ότι κάνετε συνέντευξη για κάποιον συνεταίρο και μέχρι αυτή τη φάση έχει πει τα κατάλληλα πράγματα που θα τον έκαναν αξιοπρεπή συνέταιρο και τώρα συναντιέστε μαζί του για να δείτε πώς είναι στην πραγματική ζωή. Αν δεν εμφανιζόταν στο ραντεβού, ξεπερνούσε τα όριά σας, λειτουργούσε παθητικά επιθετικά κι ήταν ανάρμοστος, θα ξανασυναντιόσασταν μαζί του ή θα εμπιστευόσασταν το ένστικτό σας και θα αξιολογούσατε αντικειμενικά την κατάσταση; Πάντως σίγουρα δε θα επιχειρούσατε κάτι μαζί τους χωρίς πρώτα να τον συναντήσετε και να πάρετε κάποιο χρόνο να τον δείτε στην πραγματική ζωή.

Τα λέω όλα αυτά γιατί οι σχέσεις είναι μια διαδικασία όπου κι οι δυο δίνετε συνέντευξη. Κι οι δυο μαθαίνετε ο ένας τον άλλον κι οι δυο έχετε δικαιώματα κι υποχρεώσεις. Δεν είναι ακρόαση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο για τον «πιο σημαντικό άνθρωπο του πλανήτη στη ζωή τους» –ή στη ζωή κανενός– αλλά μια διαδικασία όπου κι οι δύο αξιολογείτε κα επιλέγετε.

Κανένας από τους δυο δεν έχει περισσότερη δύναμη από τον άλλο και περισσότερες ψήφους, για την ακρίβεια είστε κι οι δυο ελεύθεροι να φύγετε ό,τι ώρα θέλετε. Είναι μια φάση εξερεύνησης κι ανακάλυψης όπου μετά την αρχική εντύπωση, η οποία πολύ πιθανό να έχει δημιουργήσει περιέργεια κι έλξη, αποκτάτε μια αίσθηση της κατάστασης, όχι απλώς πώς είναι στην πραγματική ζωή αλλά επίσης και το πώς νιώθετε δίπλα τους.

Αναρωτιέστε για παράδειγμα πώς είστε δίπλα σε αυτό το άτομο, αν νιώθετε καλά ή όχι, αν σας βγάζει όλες σας τις ανασφάλειες ή σας ηρεμεί, αν σας αγχώνει και γιατί.

Αν υπάρχει μια ανησυχία για το ποιος έχει τη δύναμη και το πάνω χέρι, τότε δεν είναι σχέση, είναι κάποιου είδους διαγωνισμού και φυσικά αν ξεκινάτε την κάθε διαδικασία γνωριμίας σαν να ψάχνετε να πάρετε το ρόλο της ζωής σας, τότε όχι μόνο θα νιώθετε στρεσαρισμένοι κάθε φορά που βγαίνετε με αυτό το άτομο αλλά θα ξεχάσετε και τη συνθήκη ότι σε κάθε σχέση χρειάζονται δυο ισότιμοι παίχτες κι ένας από αυτούς είστε κι εσείς.

Θα ξεχάσετε ότι κι οι δυο αξιολογείτε κι αποφασίζετε. Κι οι δυο παίρνετε συνέντευξη ο ένας από τον άλλο. Είναι σαν να επιβιώνετε με ψιχουλάκια εδώ κι εκεί για να καλύψετε τον μεγάλο λογαριασμό, την αυτοεκτίμησή σας, αλλά περιμένετε και για τη μεγάλη σας ευκαιρία. Αυτό σημαίνει ότι έχετε δεσμευτεί στο να φροντίζετε τον εαυτό σας με ένα ημιτελή τρόπο μέχρι να πάρετε αυτό ακριβώς που χρειάζεστε και μετά θα το κάνετε ολοκληρωμένα.

Το ξέρετε ότι δε χρειάζεται να καθυστερείτε την ευτυχία σας μέχρι να βρείτε κάποιον που «θα σας της δώσει», έτσι; Αν λοιπόν, αντιμετωπίζετε τα ραντεβού και τις σχέσεις σας σαν να είναι οντισιόν, λυπάμαι που θα σας το χαλάσω, αλλά τώρα οι άλλοι είναι τα αφεντικά σας κι αυτό είναι ανησυχητικό είτε τους έχετε συναντήσει είτε όχι, είτε τους αξιολογήσατε και ξέρετε ότι δεν έχετε κοινές αξίες.

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε ότι κάποιος που θεωρεί ότι περνάει κάποιου είδους «καλλιστεία» (στο κεφάλι του συνήθως) για να είναι ο καλύτερος σύντροφος, συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά από κάποιον που αναγνωρίζει ότι έχει δικαίωμα να επιλέγει, ότι είναι ένα αξιαγάπητο πλάσμα που είχε μια αξιόλογη ζωή πριν αυτό το πρόσωπο μπει σε αυτή και θα συνεχίσει να την έχει ακόμη κι αν αυτό το «ένα και μοναδικό» πλάσμα βγει από αυτή.

Με πονάει να βλέπω ανθρώπους να ξεπουλούν τους εαυτούς τους τόσο φθηνά. Είναι σαν να παρακαλάνε το εξής: «Μακάρι αυτό το άτομο να είναι έστω και λίγο αξιοπρεπές, έτσι ώστε να μην ξαναχρειαστεί να βγω ραντεβού με κανέναν». Όμως είναι διαβολεμένα μοναχικοί σε μια σχέση όπου κι οι δύο δεν νιώθουν ισότιμοι κοινωνοί αυτής.

Οι άνθρωποι που βλέπουν τις σχέσεις σαν μια αμοιβαία διαδικασία ανακάλυψης κι αποκάλυψης, που δε φοβούνται να γίνουν ευάλωτοι, αποφεύγουν τον πολύ καταστροφικό κύκλο του «πώς πρέπει να είμαι για με διαλέξει και να μείνει μαζί μου ο Χ»;

Είναι ισότιμοι συνέταιροι κι όχι εργοδότης κι αφεντικό. Είναι παρόντες κι είναι διατεθειμένοι να είναι αυτό που πραγματικά είναι αντί να «γλείφουν» το αφεντικό για να πάρουν την προαγωγή. Όταν καταλαβαίνεις ότι κάθε σχέση είναι ένας ισότιμος συνεταιρισμός, τότε συνειδητοποιείς ότι αξίζεις κι εσύ.

 

Επιμέλεια Κειμένου Μαρίας Αγοραστού: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Μαρία Αγοραστού

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

Η ΤΡΥΦΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΙΑΝΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ | RADIOEXODOS.GR

Γιώργος Γιαννιάς και γιος σε όμορφες και συγκινητικές στιγμές που μας κάνουν κυριολεκτικά να λιώσουμε.

img_20170412_092010_226

Ο γνωστός τραγουδιστής διανύει μία από τις καλύτερες περιόδους της ζωής του. Παντρεύτηκε την αγαπημένη του ενώ πριν λίγο καιρό απέκτησαν τον καρπό του έρωτα τους. Στέφανος το όνομα που θα δώσουν στον μικρό.

Ο Γιώργος Γιαννιάς ανέβασε μια φωτογραφία με τον γιο του στον προσωπικό του λογαριασμό στοInstagram και μας έκανε να συγκινηθούμε ιδιαίτερα.

Γιώργος Γιαννιάς και γιος σε τρυφερές στιγμές


Όσον αφορά τα επαγγελματικά του, ο τραγουδιστής πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο του τραγούδι και βίντεο κλιπ με τίτλο “Τηλεφώνησέ μου“.

Ο Γιώργος Γιαννιάς συνεχίζει να μας εκπλήσσει με την νέα του ερωτική μπαλάντα όπου την υπογραφή αυτής βάζουν οΜάριος Ψιμόπουλος και ηΕλένη Γιαννατσούλια σε μουσική και στίχους αντίστοιχα, ενώ εικόνα στο «Τηλεφώνησέ μου», έδωσε ο μετρ της σκηνοθεσίας, Βαγγέλης Τσαουσόπουλος, που έχει συνεργαστεί με τους περισσότερους καλλιτέχνες για τα video clip τους.

Μέσα στο άδειο σπίτι του βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να αναπολεί μια σχέση που έχει τελειώσει και να βλέπει μέσα από παλιά video την γυναίκα που αγάπησε και δεν έχει πια και μας δείχνει τις δύσκολες ώρες που περνά αναμένοντας ένα τηλέφωνο από την γυναίκα που μπορεί να έληξε η σχέση τους, αλλά δε έχει λήξει γι αυτόν το συναίσθημα που του έχει προκαλέσει.

Δείτε παρακάτω το βίντεο κλιπ:

Τηλεφώνησέ μου (Στίχοι)

“Κάθε μέρα που περνάει
Ξυραφιά με διαπερνάει η κατάθλιψη
Σ’ άδειους δρόμους που ’χω μπλέξει
Γκράφιτι παντού η λέξη… ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ
Τα έργα της φυγής σου σ’ επανάληψη
Πού είσαι, μια συγγνώμη, να μου πεις

Τηλεφώνησέ μου, μην αργείς
Ό,τι αληθινό σου κι αν μου πεις
Σαν το ρούχο σε γυμνό κορμί, θα πιάσει τόπο
Τηλεφώνησέ μου, βρες καιρό
Δεν αντέχω άλλο, δεν μπορώ
Στο δωμάτιό μου, η σιωπή σου… κάνει κρότο

Κάθε μέρα που περνάει
Σαν εχθρός μου με νικάει, απελπίζομαι
Ήρθε κι άλλη μια Δευτέρα
Και σαν φύλλο στον αέρα στροβιλίζομαι
Σαν λίμνη, που την καίνε, εξατμίζομαι
Πού είσαι να σωθώ απ’ όλα αυτά”

ΠΗΓΉ: GET GREEK MUSIC

ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ΓΛΥΚΑ | RADIOEXODOS.GR

Μία απ’ τις πιο σημαντικές βιολογικές ανάγκες του εαυτού μας είναι η τροφή. Τι πιο ωραίο πράγμα από ένα καλομαγειρεμένο πιάτο φαΐ; Η γεύση είναι χαρακτηριστική, αποτυπώνεται στο μυαλό μας κι αυτόματα συνδυάζουμε γεύσεις με μέρη που κάποτε επισκεφτήκαμε. Με τραπέζια που κάτσαμε και φάγαμε το κάτι διαφορετικό.

Ο μπαμπάς λέει πως ό,τι δημιουργείς μέσα στην κουζίνα πρέπει να το αγαπήσεις πριν καν το δοκιμάσεις. Πρέπει να το προσέξεις και να του συμπεριφερθείς με ευλάβεια. Μια καλή συνταγή δεν έχει καμία αξία αν το χέρι δεν είναι καλό, αν τα υλικά δεν είναι φρέσκα. Οι άνθρωποι που εκτιμούν πραγματικά ένα καλό πιάτο είναι ελάχιστοι, περιβαλλόμαστε από άτομα που συμβιβάζονται με το μέτριο κι όταν εκφράζουμε τη γνώμη μας πως κάτι δεν είναι καλό μας αποκαλούν περίεργους.

Αρκετά όμως με την απόλαυση του φαγητού, υπάρχει μία που είναι μακράν καλύτερη και πιο ενδιαφέρουσα. Ποια είναι αυτή; Μα φυσικά, τα γλυκά! Ποιος μπορεί να αντισταθεί στη θέα ενός τιραμισού, ενός προφιτερόλ σοκολάτας, μιας σοκολατόπιτας; Ποιος μπορεί να αντισταθεί σε ένα ταψί μπακλαβά, σε ένα μπανόφι, σε ένα τσίζκεϊκ; Σε ένα μιλφέιγ ή σε έναν κορμό σοκολάτας; Τα μπισκότα, οι ξηροί καρποί, το σιρόπι, τα φρούτα, σε συνδυασμό με τη σοκολάτα και την κρέμα δημιουργούν μια πανδαισία γεύσεων. Ο ουρανίσκος ζητά ξανά και ξανά κι άλλο.

Τα γλυκά μας ηρεμούν, μας κάνουν να ξεχνάμε για λίγα δευτερόλεπτα, να παγώνουμε τον χρόνο, μπορούν έστω και προσωρινά να μας παρηγορούν. Τα γλύκα είναι παντού, σε καλές και κακές στιγμές. Ποιος μπορεί να κοιμηθεί ήσυχος όταν σκέφτεται πως στο ψυγείο υπάρχει μια τούρτα σοκολάτας; Αν σέβεσαι τον εαυτό σου, φυσικά και θα σηκωθείς τέσσερις η ώρα το πρωί για να την τσακίσεις.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που δεν τρώνε γλυκά, αυτούς να τους φοβάσαι. Δε σου κάνω πλάκα, οι άνθρωποι αυτοί αρνούνται και σνομπάρουν μία απ’ τις μεγαλύτερες απολαύσεις αυτής της ζωής. Πώς μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον που δεν τρώει σοκολάτα, έστω λευκά γλυκά; Μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον που δεν καταλαβαίνεις πώς μπορεί να αντιστέκεται και πόσο μάλλον να απεχθάνεται κάτι γλυκό;

Μόνο η σκέψη θα έπρεπε να σε τρομάζει. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί για όλα, πραγματικά αδίστακτοι. Άσε που μπορεί να έρχονται κι από άλλο πλανήτη, πάντως στα σίγουρα κάτι δεν πάει καλά με αυτούς. Μπορεί εμείς που τα λατρεύουμε ώρες-ώρες να γινόμαστε λαίμαργοι και να γκρινιάζουμε πως για άλλη μια φορά παχύναμε, αλλά είναι φυσιολογικό που δεν μπορούμε να αντισταθούμε. Και δε σου μιλάω για γιορτές και Χριστούγεννα που είναι η καλύτερή μας και γίνεται χαμούλης. Κουραμπιέδες, μελομακάρονα, δίπλες, σαραγλί κι άλλα πολλά που μας κάνουν ευτυχισμένους.

Χίλιες φορές λοιπόν, να μουρμουράμε πως πήραμε λίγο στην κοιλίτσα και να ξέρουμε πως είμαστε φυσιολογικότατοι άνθρωποι παρά να είμαστε σαν κι αυτούς, τους επικίνδυνους. Άλλωστε η επιστήμη έχει μιλήσει κι έχει αποδείξει πως τα γλυκά -με ένα μέτρο βέβαια- κάνουν καλό. Γι’ αυτό σου λέω, μην εμπιστεύεσαι άνθρωπο που δεν τρώει γλυκά, είναι ικανός για τα πιο σοκαριστικά πράγματα.

Συντάκτης: Μαρία Καλλιοντζή
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΣΟΥ, ΑΞΙΑ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ | RADIOEXODOS.GR

Κάθε στιγμή της ζωής μας είναι αλλιώτικη για κάποιο λόγο. Γι’ αυτό τα στάδιά της είναι διαφορετικά και ξέχωρα, γιατί κάθε φάση της έχει μια γλύκα όμορφη που κυριολεκτικά αξίζει πραγματικά να σπαταλάς τον χρόνο σου για να ανταπεξέλθεις σωστά σε αυτά που σου πρέπουν.

Ξέρεις, όλα έχουν προμελετηθεί για να υπάρχει μια ισορροπία απόλυτη στα όσα πρέπει να ζήσεις και πότε ακριβώς είναι η ιδανικός χρόνος. Δε θα ήταν σωστό η παιδικότητά σου να ερχόταν στα τριάντα ούτε να ζήσεις την τρίτη ηλικία στις απαρχές των είκοσι.

Η ωριμότητα όντως θεωρείται ένα προσόν που σε όποια ηλικία και να έρθει είναι πράγματι προσόν. Όσο πιο ώριμος είναι κάποιος σε μικρότερη ηλικία τόσο το καλύτερο. Βέβαια ξεχνάμε πως έτσι, κάνοντας ένα παιδί πιο ώριμο ή ζητώντας του να γίνει, χάνει την παιδικότητά του.

Πολλές φορές το αποτέλεσμα αυτού είναι να μένουν πίσω απωθημένα και κατάλοιπα χαμένης παιδικότητας. Πολλές φορές θα ακούσεις ιστορίες και παράπονα από ανθρώπους που άθελά τους ή στο βωμό γονικών πιέσεων, έχασαν ένα κομμάτι ζωής που δυστυχώς δε θα μπορέσουν να ανακτήσουν.

Τα χρόνια δυστυχώς πάνε μόνο μπροστά και δε γυρνάνε πίσω. Αν χάσεις κάτι και προσπαθήσεις να το ανακτήσεις σε λάθος χρόνο, θα πέσεις σε άμμο κινούμενη που θα σε τραβά πάντα προς τα κάτω.

Δυστυχώς τα σημερινά παιδιά έχουν ξεχάσει πώς είναι να είσαι παιδί. Πολλές φορές οι ίδιοι εμείς ζητάμε απ’ τα παιδιά μας να μεγαλώσουν πρόωρα και να αναλάβουν ευθύνες που παλιότερα φάνταζαν ουτοπικές. Έχουν χαθεί οι εποχές της ανεμελιάς και του παιχνιδιού, της αλάνας και της αθωότητας. Όπως επίσης οι ευθύνες έχουν αρχίσει να κατεβαίνουν τα ηλικιακά σκαλοπάτια και ξαφνικά στα είκοσι βρίσκεσαι με ευθύνες τριαντάρη.

Το άγχος κι ο αγώνας για επιβίωση και καταξίωση μας οδηγεί συχνά να αμελούμε τις μικρές χαρές που μας επιβάλλει η ηλικία μας, όποια και αν είναι αυτή και να χάνουμε το νόημα της δικιάς μας νεότητας.

Μας είναι δύσκολο να θυμηθούμε την τελευταία μας φορά που κάτσαμε στην παραλία βράδυ με φωτιά και κιθάρες. Πότε πήραμε τους κολλητούς για ένα ταξίδι στο άγνωστο με ένα αμάξι και μπόλικη αγάπη για περιπέτεια. Πότε ζήσαμε σαν νέοι ή αλλιώς σαν νιάτα, όπως έλεγαν οι παππούδες μας.

Δυστυχώς αρχίζουμε να χάνουμε το παιχνίδι και να ζούμε για το μέλλον κι όχι για τη στιγμή. Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να ζεις τη ζωή σου σωστά στη κάθε της στιγμή, να φτιάχνεις και να αποτυπώνεις στο μυαλό σου αναμνήσεις που θα διαρκέσουν στον χρόνο, να αναπολείς τα χρόνια αυτά όταν γίνεις αρκετά μεγάλος για να τα αποζητάς.

Να αξίζουν όμως τη λησμονιά σου, να λειτουργούν σαν αποκούμπι όταν νιώθεις πεισμένος από τα πάντα κι όχι σαν άλλη μια ανάμνηση που βρομάει ρουτίνα και πατά σε χαμένα όνειρα κι απωθημένα. Τότε, όταν πραγματικά αποζητάς τις εποχές της αθωότητάς σου, και μόνο τότε, θα έχεις επιτύχει να ζήσεις την κάθε στιγμή όπως της αρμόζει.

Μην το ξεχάσεις ποτέ. Μην αφήσεις μια ζωή να πάει στράφι γιατί απλά φοβόσουν το αύριο κι όχι το σήμερα. Το αύριο όσο και να θες, δεν μπορείς να το ορίσεις, το σήμερα είναι στο χέρι σου, ζήσε το και βγάλε του τα μάτια.

Αύριο είναι μια άλλη μέρα.

Συντάκτης: Θεοδόσιος Ραβανός
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS