ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ | RADIOEXODOS.GR

Στοιχήματα βάζω σήμερα, ξεκινήστε ελεύθερα να ποντάρετε.

Όλοι σας έχετε μια φίλη, εκείνη τη φίλη που πάντα έχει τρελά μαλλιά κι έχει κάτι ό,τι του φανεί πάνω στο κεφάλι της. Είναι αυτή η μία κι μοναδική, που πάντα θα αιωρείται πάνω από το κρανίο της ένα χρώμα έντονο, θεσπέσιο και διαφορετικό, με μηνιαίες αλλαγές χρωμάτων και καθημερινές πουτανιές εναλλακτικής κόμμωσης. Αυτή που το φυσικό της πια είναι αφύσικο, και που η ρίζα της δε δίνει πια δείγματα απόχρωσης μαλλιού σε βερσιόν εκ γενετής. Ούτε η ίδια θυμάται πώς έδειχνε με κάτι τόσο πασέ, ντεκαντάνς και νορμάλ στο κεφάλι της.

Δεν έχετε τέτοια φίλη; Κάνω λάθος; Μπα, δεν κάνω και το ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά.

Είναι, ρε παιδί μου, αυτές οι ανήσυχες τύπισσες που βαριούνται τη ζωή τους αν δεν αλλάξουν κάτι πάνω από το πρόσωπό τους όσο πιο συχνά γίνεται. Που εκφράζουν με αυτόν τον τρόπο ότι δε τις αρέσει η μουντίλα. Ή η ρουτίνα. Ή ο γενικότερος όρος μια συγκεκριμένης και σταθερής απόφασης. Βέβαια, είναι κι αυτές που, εκτός από τό γεγονός πως θέλουν να εντυπωσιάζουν και να κλέβουν περισσότερα βλεμματάκια με ένα χτυπητό χρώμα πάνω τους, φαινόμενο τουλάχιστον φυσιολογικό, είναι λίγο παραπάνω attention whores από αυτό που τις αναλογεί, και θέλουν να προκαλούν επειδή η διαφορετικότητα είναι στη μόδα. Ή επειδή είναι μόδα και το πολύ instagram βλάπτει. Αλλά θα το ξεπεράσω αυτό το κομμάτι.

Είναι οι κοπέλες που μονίμως αλλάζουν μαλλιά, είναι αυτές που τις ξύνει ο κώλος τους για αλλαγή, δεν μπορούν να κάτσουν ήσυχες, δε δίνουν σημασία σε ανούσια πράγματα, όπως τρίχες, και που όλο το χρωματολόγιο έχει παρελάσει πάνω στο κεφάλι τους, με συνδυασμούς φαντασμαγορικούς ή με μονοχρωμίες απόλυτες, όμως κυρίως σεξουαλικές.

Και ναι, ένα μαλλί με κάνει να δω όλα τα παραπάνω. Και μετά, φυσικά, περνάμε στη βιωματική εμπειρία.

Η φάση πάει ως εξής, λοιπόν: αφού θάψουν το φυσικό τους όσο πιο βαθιά μπορούν σε μνήμη και σε ρίζα, περνάνε μια τσάρκα από κάθε πιθανό χρώμα.

Υπάρχουν δύο επιλογές

  • Το κόκκινο, ας πούμε, το φωτεινό, του κραγιόν, το πουτανέ, είναι ένα χρώμα δύσκολο για αρκετά δέρματα κι ανθρώπους, αλλά ένα χρώμα που πάει ανά τους αιώνες πετώντας σε κάθε πιθανή απόχρωση, και 
  • το μπλου, το ηλεκτρίκ, το πετρόλ, το θαλασσί, το σκούρο το βαθύ, το πράσινο και το κυπαρισσί, που χιπστερίζουν αρκετά τον τελευταίο καιρό, αλλά ποτέ δε θα σταματήσουν, επίσης, να κάνουν παπάδες στα κεφάλια μας.

Αφού διαλέξουν ποια απόχρωση θα καλύψει το ντεκαπάζ -κοκκινωπή ή θαλασσιά– θα κάνουν μια στάση σε ροζουλιά και φουξοειδή, έτσι για την τσαχπινιά και φυσικά για το παιδί μέσα μας, που πάντα ήθελε να έχει έστω και για λίγο μια ροζ τούφα (μη μιλήσω για την ευθύνη της Avril Lavigne πάνω σε αυτό το κομμάτι).

Αφού περάσει σαν σκέψη το περτικαλί, αλλά δεν αγγίξει, περνάει κάτι πιο μπορντό και βαθύ, πιο μοβ, πιο σκούρο, με καμιά πεταμένη ανταύγεια για την πουτανιά, επειδή χειμωνιάσαμε.

Συνεχίζουμε στο ωραίο και φωτεινό μαύρο, και ο κύκλος πάει ξανά από την αρχή, με μερικές παρενθέσεις λόγω social media, σε ασημί και γριετζόχρωμα, γκριζέ, με άσπρη τούφα.

Για ξανθό, bitch please, ούτε λόγος.

Όλα τα παραπάνω, σαφώς και απαρτίζονται από διαφορετικού τύπου κομμώσεις, όπως καρέ, μαρκύ, ομπρέ, αγορέ, ξυρισμένο, με φράντζα, με πλάγια φράντζα, με κοντή φράντζα, με μύτη-φράντζα, καμιά τζίβα στο μπακγκράουντ, με αφάνα, με μπούκλα κι όλα τα συναφή.

Μετά, γαμιέσαι και σε μια θεραπεία με λάδια κι άλλα τέτοια περίεργα για να γιομίσει η τρίχα, αλλά πού, με τόσο κάψιμο που έφαγε η καψερή;

Περνάνε και τη φάση που γκρινιάζουν ολημερίς για τα κοντά μαλλιά τους, για την πουτάνα τη μασιά και τον καριόλη τον αφρό. Αμέ!

Αλλά τα σημαντικά δεν είναι αυτά. Τα πιο σημαντικά έχουν να κάνουν με το τι δείχνουν όλα τα παραπάνω για μια τέτοιου τύπου τύπισσα.

Μιλώ σε σοβαρό τόνο.

Δε λογαριάζουν το μηνιάτικο, ρε, κι ας φυτοζωούν καμιά βδομάδα, δεν τρέχει κάτι, θα το ξοδέψουν στη βαφή. Δε λογαριάζουν τρίχες κι άλλα τέτοια ασήμαντα θεματάκια, είναι χύμα, απλά με χρωματιστά κεφάλια. Τρίχες είναι, θα ξαναμεγαλώσουν άλλωστε. Δε νοιάζονται που στα φωτεινά χρώματα πρέπει να κάνουν μπάνιο κατά προτίμηση με κρύο νερό, που σημαίνει πως για να αποφύγεις το κρυοπάγημα, πρέπει να κάνεις ξεχωριστά σώμα και κεφάλι. Δεν τους απασχολεί ότι μερικές μέρες δε θα βουτήξουν το κεφάλι σε θάλασσες και πισίνες τα καλοκαίρια, επειδή θα αρχίσει να ξεβάφει ποτάμια σαν να τις έχει γλύψει ένας μονόκερος, από το σβέρκο μέχρι το κούτελο.

Δεν τους αφορά καθόλου. Και πολύ καλά κάνουν.

Ξέρετε γιατί;

Γιατί ένα ανήσυχο πνεύμα και μυαλό, δεν είναι τίποτα αν δε συνοδεύεται από ένα ανήσυχο και χρωματιστό κεφάλι.

Συντάκτης: Βαλεντίνη Δαφνούλη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS