ΟΣΟΙ ΓΕΛΟΥΝ ΔΥΝΑΤΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΔΥΣΚΟΛΑ | RADIOEXODOS.GR

Τους βλέπεις να γελούν δυνατά, κάνουν θόρυβο από μακριά και πολύ πιθανόν να σε παρασέρνουν στο ρυθμό τους. Το γέλιο τους βαθύ και γάργαρο, σε κάνει να θυμάσαι πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ευτυχία και χαρά. Ή απλώς πως κάπου εκεί, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να δουν την ευτυχία στο καθετί.

Χαίρεσαι μαζί τους, θαυμάζεις τη δυνατότητά τους και δε μπορείς να μην αναρωτηθείς: «Μα δεν έχουν προβλήματα;». Δίνουν την εντύπωση των αλαφροΐσκιωτων, αυτών που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.

Παρεξηγημένοι για τη χαλαρότητα και την ξεγνοιασιά τους, μοιάζουν να μην ενδιαφέρονται για το τι θα πει ο κόσμος. Σαν να μη τους αγγίζει τίποτα και κανένας. Μέσα σ’ ένα μαγικό μπαλόνι, χαμογελούν και σκορπίζουν κουράγιο, ελπίδα και μια στάλα χαράς στον καθένα μας.

Αν πας πιο κοντά, φίλε μου, αν τολμήσεις και τους κοιτάξεις στα μάτια, θα τρομάξεις απ’ το βάθος που θα συναντήσεις. Στο βλέμμα αυτό, αν είσαι θαρραλέος, θα συναντήσεις κύματα πελώρια, καταιγίδες, σκοτάδια και πόνο. Ίσως, να θελήσεις να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους, αλλά δε θα τα καταφέρεις. Το χαμόγελο τους δε θα σ’ αφήσει να τους αφήσεις.

Οι άνθρωποι αυτοί δε φύτρωσαν έτσι. Μπορεί εσύ να τους βλέπεις να γελούν δυνατά χωρίς δισταγμό, αλλά τώρα δεν έχουν να χάσουν κάτι. Έχουν περάσει από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, έχουν πονέσει, έχουν ματώσει και τώρα έχουν φτάσει σε σημείο ανοσίας. Αυτό που εσύ γνωρίζεις είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης μάχης κι ο νικητής είναι μπροστά σου.

Πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό σου, πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο; Για να μάθεις να γελάς αληθινά, έχεις γνωρίσει, τι σου έχει κλέψει το δάκρυ. Ζεις έναν πόλεμο με τον ίδιο σου τον εαυτό κι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι. Όσο πιο στιγματισμένος είσαι, τόσο πιο δυνατά θα γελάσεις. Γιατί τότε θα ξέρεις την αξία που έχει να παίρνεις και να δίνεις χαρά.

Δε θα θέλεις να σπαταλήσεις ούτε λεπτό σε μάταιες σκέψεις κι άσχημα συναισθήματα. Δε θ’ αφήσεις την πραγματικότητα να σε θάψει, γιατί ξέρεις πολύ καλά πως χειρότερος εχθρός απ’ τον εαυτό σου, δεν υπάρχει. Κι αν μπορεί ο ίδιος σου ο εαυτός να σε καταστρέψει, γιατί ν’ αφήσεις κάποιον άλλο να το κάνει;

Οι άνθρωποι με τα δυνατά χαμόγελα κρύβουν χειμάρρους δακρύων στην καρδιά τους. Κάθε βράδυ, πριν τους πιάσει ο Μορφέας στα χέρια του, χαϊδεύει τις πληγές τους και τους παρατηρεί να γλείφουν τα τραύματά τους. Σκέφτηκες ποτέ πως τα χαμόγελα που μοιράζουν είναι η δύναμη τους για να συνεχίσουν; Πως η ελπίδα που σου δίνουν με ευκολία, ίσως είναι η μόνη τους ελπίδα για να μείνουν στο φως;

Δεν υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι με εύκολο παρελθόν. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα γνωρίσεις κάποιον και θα τον θαυμάσεις για την ενέργειά του, τις συμβουλές του, την ηρεμία που αποπνέει, τη σταθερότητα στις κινήσεις του, να ξέρεις πως είναι άλλος, ένας καπετάνιος που γλύτωσε από μεγάλη φουρτούνα. Κανένας δεν έγινε σοφός, χωρίς να συρθεί στο πάτωμα, κανένας δε γίνεται χαρούμενος, αν δε γνωρίσει το δυστυχισμένο εαυτό του.

Άνθρωποι-κράχτες της ευτυχίας, οι οποίοι έχουν πληρώσει το τίμημα για να δουν την παράσταση που παίζουν σαν μαριονέτες οι άνθρωποι γύρω τους. Χαμόγελα φορεμένα, με σκοπό να παρασύρουν, να βοηθήσουν, ν’ απλώσουν το χέρι σ’ όσους ζουν τώρα. Όσα αυτοί έζησαν λίγο νωρίτερα.

Να το ξέρεις, λοιπόν, να μη τους παρεξηγείς. Δε σνομπάρουν, ούτε αγνοούν την πραγματικότητά σου. Ίσως είναι πιο χωμένοι στην κυνικότητα του κόσμου αυτού, απ’ όλους εμάς μαζί. Αλλά αυτή είναι η μαγκιά. Να είσαι λερωμένος με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα από πάνω ως κάτω, κι ακόμη να χαμογελάς. Εσύ μπορείς;

 

Επιμέλεια κειμένου Χαράς Βλαχοδήμου: Νάννου Αναστασία.

Συντάκτης: Χαρά Βλαχοδήμου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΟΙΕΙΤΑΙ Η ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ RADIOEXODOS.GR

Υπάρχουν λίγα συναισθήματα που αγγίζουν τον άνθρωπο. Ειδικά στις μέρες μας, όλα τα έχουμε εκμηδενίσει, τον έρωτα, το ρομαντισμό, τη γενναιοδωρία, τη συγκίνηση. Κάνουμε πράγματα απλώς για να τα κάνουμε, χωρίς να μας ευχαριστούν, χωρίς να μας γεμίζουν κι ύστερα αναρωτιόμαστε πού πήγε εκείνη η ανατριχίλα, εκείνο το ρίγος που νιώθουμε σ’ όλο μας το κορμί, όταν κάτι πραγματικά μας αγγίζει.

Ένα κύμα ρίγους σε κάθε σπιθαμή δέρματος κι ένας αόρατος ηλεκτρισμός να διαχέεται σ’ όλο το φάσμα του κορμιού μας. Για λίγα δεύτερα είναι λες κι όλο σου το είναι διαπερνάται από μια ξένη δύναμη. Κι όμως, είναι η μοναδικότητα των στιγμών, που αποτυπώνεται στη μνήμη μας.

Δεν προσποιείται η ανατριχίλα. Ό ,τι κι αν κάνεις για να την κρύψεις ή για να την αποφύγεις, φαίνεται. Σε προδίδει και φανερώνει τα μύχια συναισθήματά μας. Είναι ορατή στους άλλους απ’ το τίναγμα του σώματός μας, το σήκωμα των τριχών και των θυλάκων του δέρματός μας και το ανασήκωμα των ώμων μας.

Τι είναι εκείνο όμως το γεγονός, που μπορεί να δεις ή ν’ ακούσεις και να σου προκαλέσει αυτήν τη συγκίνηση; Συνήθως προκαλείται από γεγονότα που μας σοκάρουν και μας προκαλούν αγωνία και δέος. Ένα άγγιγμα απ’ τον άνθρωπο που αγαπάμε μοιάζει με ηλεκτρική εκκένωση στο σώμα μας. Ένα έντονο βλέμμα που μας γδύνει νοητά απ’ την κορυφή ως τα νύχια είναι ικανό να μας κάνει ν’ ανατριχιάσουμε.

Μια γνώριμη φωνή, η οποία μας ψιθυρίζει κάτι απρόσμενα στο αυτί μας κι ένα φιλί ξαφνικό στο λαιμό ίσα που ν’ ακουμπάνε τα χείλη στο δέρμα μπορούν να κάνουν το σώμα μας ν’ αναριγήσει. Ό,τι μας προκαλεί συναισθηματική έκρηξη μπορεί να μας φορτίσει. Ρίγος, όμως, μας προκαλούν ελάχιστα πράγματα κι αυτά είναι συνήθως συνδεδεμένα με τις βαθύτερες επιθυμίες και κυρίως με τα προσωπικά «αδύνατα» που κάποια στιγμή έγιναν δυνατά.

Το θαύμα του καθενός κρύβεται σε μικρές στιγμές ευτυχίας, που ούτε καν φανταζόταν ότι κάποια στιγμή θα ζήσει. Εκείνες που συμβαίνουν όταν πάψεις πια να ελπίζεις κι έρχονται απ’ το πουθενά. Άνθρωποι που φέρνουν με τον ερχομό τους την ευτυχία στη ζωή μας και γεγονότα που ανατρέπουν τη ρουτίνα μας με ευχάριστο τρόπο.

Μηνύματα αγάπης που εκφράζουν την αλήθεια μας, ευχές και δώρα που δείχνουν τη σημαντικότητά μας στη ζωή κάποιων ανθρώπων και λόγια που εκπορεύονται απ’ την καρδιά πάντα θα έχουν την πρωτοκαθεδρία να μας δημιουργούν ρίγη συγκίνησης.

Τι άλλο μπορεί να μας συγκινήσει; Μα φυσικά οι φωτογραφίες. Εκείνες που αποτύπωσαν όμορφες στιγμές τους παρελθόντος με αγαπημένα πρόσωπα, παππούδες και θείους που αγαπήσαμε κι ίσως κάποιοι δεν είναι πλέον μαζί μας, φίλοι που στιγμάτισαν κάποιες απ’ τις ωραιότερες στιγμές μας ως φοιτητές, άνθρωποι που πλέον έχουν τραβήξει έναν άλλο δρόμο στη ζωή τους. Ανοίγεις ένα άλμπουμ και ξετυλίγονται μπροστά σου στιγμές από μία άλλη ζωή και τσουπ πέφτει στα χέρια σου μία φωτογραφία που είχες καιρό να δεις, φορτίζεσαι συναισθηματικά, σκέφτεσαι κι αναριγείς.

Μια ζεστή, εγκάρδια αγκαλιά. Μια αγκαλιά ενός ανθρώπου που αγαπάς και νοιάζεσαι. Μια απόδειξη αγάπης κι ενδιαφέροντος, μια σφιχτή αγκαλιά για να σου θυμίζει ότι όλα μπορούν να ξανακολλήσουν, αρκεί ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι.

Υπάρχει κάτι άλλο, που μπορεί να σ’ ανατριχιάσει περισσότερο απ’ το ατέρμονο περπάτημα των δαχτύλων πάνω στο γυμνό σου δέρμα; Ένα χάδι στην πλάτη, απ’ τα δάχτυλα που ζωγραφίζουν στο σώμα σου την επιθυμία κάθε φορά που σε κρατούν, είναι ικανό ν’ αναριγήσει το σώμα και την ψυχή σου. Λίγα πράγματα μας κάνουν ν’ ανατριχιάζουμε. Κι αυτά είναι κυρίως τ’ αληθινά. Αγκαλιές, χάδια και φιλιά. Ίσως κι οι αναμνήσεις μας.

Αφέσου σε κάθε αναρίγημα και να θυμάσαι, όπως είπε κι ο Pablo Neruda: «Ό,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία σου, να μη σ’ ενδιαφέρει».

Συντάκτης: Αναστασία Νάννου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

Ο ΕΠΙΜΕΝΩΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΞΕΦΤΙΛΙΖΕΤΑΙ | RADIOEXODOS.GR

«Ο επιμένων νικά», υποστήριζαν οι Αρχαίοι κι ακόμα και σήμερα αποτελεί φράση μότο στην προσπάθειά μας να δικαιολογήσουμε πολλές απ’ τις πράξεις μας. Όταν όμως η επιμονή σου πλησιάζει τα όρια της παράνοιας, όταν δεν μπορείς πλέον να ελέγξεις τον εαυτό σου και να θέσεις τα δικά σου όρια, σε ποια νίκη ακριβώς αναφέρεσαι;

Η επιμονή μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά σου στη γραμμή εκκίνησης.. Επέμεινες και κατάφερες επιτέλους να σου δοθεί αυτή η ευκαιρία που ζητούσες. Να αποδείξεις στον άλλο ότι αυτό που έχεις στο μυαλό σου μπορεί να γίνει όντως πραγματικότητα με σας τους δύο. Επέμεινες τόσο πολύ που και μόνο η πρόκληση ήταν αρκετή για να μπει στη διαδικασία να δοκιμάσει, να ζήσει την εμπειρία, γιατί ακόμα κι αν στην αρχή δεν ήθελε, το κυνήγησες όσο κι όπως του άξιζε.

Πρόσεξε όμως. Η επιμονή δε φέρνει τους ανθρώπους πίσω. Σε κάθε restart οι άνθρωποι γυρνάνε μόνοι τους. Μη σου πω ότι συνήθως έχει και τα αντίθετα αποτελέσματα. Πήρε ο άλλος μια απόφαση –καλώς ή κακώς, σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει– που πιθανότατα δε θα σ’ αρέσει, αλλά λέμε τώρα… Ο λόγος που κάθεσαι και τον πρήζεις επανειλημμένα είναι ποιος; Περιμένεις μετά από εκατό και πλέον μηνύματά σου να καταλάβει πόσο ανόητος είναι που σου ζήτησε απόσταση και να τρέξει πίσω στην αγκαλιά σου;

Το πιο πιθανόν είναι να καταλήξει να βλέπει μήνυμα σου και να μην απαντάει καν –στην καλύτερη περίπτωση– γιατί υπάρχουν και χειρότερα: να μην μπει καν στον κόπο να το ανοίξει. «Σίγαση μηνυμάτων» λέγεται και προφανώς δεν την έχεις χρησιμοποιήσει ποτέ.

Κι εκεί που τον ζαλίζεις με τα ίδια και τα ίδια, τα οποία μεταξύ μας ο ίδιος έχει σκεφτεί πολύ καλύτερα και πολύ νωρίτερα από σένα, φέρνεις ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Της αγανάκτησης. Του «αμάν στον ύπνο του με έβλεπε πάλι; Στις πόσες φορές καταλαβαίνει τη λέξη «τελειώσαμε»;» Κι εκεί ακριβώς είναι που έχεις χάσει τον άλλο. Γιατί αν περίμενες να γυρίσει, στο άμεσο μέλλον ξέχνα το. Έδιωξες εσύ τις πιθανότητες απ’ το μέρος σου.

Πολλές φορές η αδιαφορία, ακόμα και προσποιητή, είναι μέθοδος που «αποδίδει». Ναι, θες να του στείλεις. Όταν πας να γράψεις το μήνυμα μην πατάς ποτέ αποστολή. Είναι τόσα πολλά που θες να του πεις, όμως αυτός χρειάζεται το χρόνο του. «Αν αγαπάς κάτι άσ’ το να φύγει. Αν γυρίσει σε σένα ήταν δικό σου. Αν δε γυρίσει δεν ήταν ποτέ.» Από τις φράσεις που έχουν γίνει viral σε στιχάκια, εικόνες, quotes. Κι έρχονται κι οι πολέμιοί του και ισχυρίζονται ότι αν αγαπάς κάτι δεν το αφήνεις να φύγει. Ή μάλλον όταν σ’ αγαπάει κάποιος δε φεύγει από κοντά σου.

Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω με αμφότερες τις απόψεις. Οι άνθρωποι συχνά θα φύγουν, για πολλούς λόγους: από φόβο, από δειλία, από ανάγκη, από χαζομάρα, από επιλογή. Θα γυρίσουν όμως είτε από ανάγκη είτε από επιλογή. Όσο εσύ τους ζαλίζεις με τις αυτοκαταστροφικές σου τάσεις, τόσο τους δημιουργείς την εντύπωση του «αρρωστημένου ψυχωτικού» που δεν μπορεί να ζήσει μακριά τους. Και κανείς δε θέλει δίπλα του έναν άνθρωπο εξαρτημένο από αυτόν. Πριν από αυτούς δηλαδή πώς υπήρχες και ξαφνικά γίνανε αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου;

Μη δεχτείς πίσω κανέναν από ανάγκη. Επειδή δεν ήθελε να μείνει μόνος του και κατέληξε πάλι σε σένα. Ή επειδή σε λυπήθηκε κι ήθελε να σου δώσει μία δεύτερη ευκαιρία. Αξίζεις να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που εκτιμάν αυτά που τους προσφέρεις και δεν τα θεωρούν δεδομένα. Κι αν δε γυρίσουν, σίγουρα κάπου εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που θα το εκτιμήσουν. Εξάλλου, καλύτερα να μη δίνεις τίποτα παρά να δίνεις τα πάντα σε άτομα που δεν το αξίζουν.

Όταν λοιπόν θες κάποιον πίσω επειδή έφυγε από επιλογή, ο μόνος τρόπος να επιστρέψει είναι από επιλογή. Ή τουλάχιστον ο μόνος τρόπος που έχει προοπτική κάτι να κρατήσει. Αν πάλι αναγκάστηκε να μείνει μακριά σου, δώσε του απλώς χρόνο. Ίσως κάποιες φορές το «χρειάζομαι χρόνο» να μην είναι μια απλή δικαιολογία.

Και ναι, ξέρει ότι τον σκέφτεσαι και χωρίς να του το στείλεις. Ξέρει ότι σου λείπει κι ότι δεν έχει φύγει απ’ το μυαλό σου. Κι αν δεν το ξέρει, πίστεψέ με, θα μπει στη διαδικασία να το μάθει αν πραγματικά ενδιαφέρεται.

Συμπέρασμα, ότι υπάρχουν και καταστάσεις που απαιτούν κι υπομονή, μιας και δε φτάνει μόνο η επιμονή… Βλέπεις, λοιπόν, τι διαφορά κάνει ένα γραμματάκι και μόνο;

Συντάκτης: Βασιλική Γουγούλα
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΠΟΣΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΑΣ | RADIOEXODOS.GR

Μας ανακοινώσατε το τέλος με μάτια δήθεν θλιμμένα και σχεδόν κλαμένα για να μας πείσετε ότι σας πονούσε όσο κι εμάς. Μας βλέπατε να ξεσπάμε μπροστά σας σε λυγμούς και κρατούσατε το σκληρό σας προσωπείο κι ίσως τη στιγμή εκείνη απολαμβάνετε την αγάπη που, προφανώς σας έχουμε, κι ενισχύατε τον εγωισμό σας.

Θα πονέσουμε, θα κλάψουμε, θα γκρινιάξουμε στους φίλους μας, αλλά θα έρθει η ώρα που θα σηκωθούμε. Εντάξει, ένας χωρισμός ήτανε -δε θα πεθάνουμε κιόλας. Όλα καλά θα πάνε. Κι όσο πιο αποστασιοποιημένα τα κοιτάμε τα πράγματα, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούμε ότι αυτός ο χωρισμός έπρεπε να είχε επέλθει πολύ πιο νωρίς, καμιά φορά μπορεί και να απορούμε πώς ταιριάξαμε καν μαζί σας.

Μετά το αρχικό σοκ, κι αφού έχουμε συνέλθει, αρχίζουμε να επαναφέρουμε τη ζωή μας σε μια τάξη. Όλα αυτά που είχαμε παραμελήσει για να περνάμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούσαμε μαζί σας, επανέρχονται στο προσκήνιο και ρίχνουμε όλη μας την ενέργεια πάνω τους, έστω κι αν είναι για να ξεχαστούμε.

Περιμένετε ότι θα μας δείτε μετά από καιρό και θα είμαστε πλάσματα μίζερα και στεναχωρημένα που παρέμειναν στάσιμα και θρηνούν ακόμη για την απώλειά σας. Όχι δα. Εσείς δεν ήσασταν αυτοί που μας παρατήσατε στην τελική; Σας πέσαμε λίγοι. Συμβαίνουν αυτά. Το αποδεχτήκαμε και προχωρήσαμε.

Μας βλέπετε απέναντί σας, λοιπόν, να λάμπουμε και προσπαθείτε να καταλάβετε ποια είναι αιτία. Η μεγαλύτερη εκδίκηση. Να βλέπεις τον άλλο στα καλύτερά του αφού τον έχεις παρατήσει. Περιμένατε να μας δείτε και να βρομάνε τα χνότα μας πιοτό και τσιγάρο. Τις πρώτες μέρες ίσως, όχι πια.

Μετά ξυπνήσαμε κι όλο τον χρόνο που σπαταλούσαμε πάνω σας τον εκμεταλλευόμαστε για να πετύχουμε τους στόχους που αφήσαμε στη μέση. Βάλαμε και πάλι μπρος όλα τα χόμπι που είχαμε παρατήσει για να μη ζηλεύετε ή επειδή μας στερούσαν πολύτιμο χρόνο μαζί σας. Πήραμε τηλέφωνο φίλους που είχαμε παραγκωνίσει και μας έβλεπαν κάθε τρίμηνο και βάλε και καταφέραμε επιτέλους να πάρουμε εκείνη τη δουλειά για την οποία δε θεωρούσατε ότι πληρούμε τα προσόντα.

Βλέπετε, φύγατε κι όλα έφτιαξαν μαγικά. Πήρατε μαζί σας τον αρνητισμό και την υποτίμηση. Μας περικύκλωσαν άτομα που πραγματικά πίστευαν σε εμάς και τις ικανότητές μας και μάθαμε σιγά-σιγά να αγαπάμε κι εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Προσπαθείτε να μάθετε με τρόπο αν η πηγή της ευτυχίας μας είναι ένας καινούριος έρωτας, για να ανακαλύψετε ότι η ευτυχία μας πηγάζει από τον ίδιο τον εαυτό μας, τις ικανότητές και τις επιτυχίες μας, που όλως τυχαίως συνέβηκαν με το που μας χωρίσατε. Αυτό σας πονάει περισσότερο από όλα.

Ρωτάμε για τη δικιά σας ζωή και το μόνο που έχετε να μας επιδείξετε είναι το καινούριο σας ταίρι, το οποίο ναι, οκ, ίσως και να είναι όμορφο κι εμφανίσιμο και να νιώσουμε ένα μικρό τσιμπηματάκι μέσα μας, αλλά στους υπόλοιπους τομείς καμιά βελτίωση. Βαλτώσατε.

Φύγατε να γλιτώσετε από εμάς και να φτιάξετε τη ζωή σας καλύτερα και δεν ξέρατε όταν φεύγατε ότι μας κάνατε το μεγαλύτερο καλό. Βρήκαμε τον παλιό, καλό μας εαυτό και μάθαμε να ζούμε βασίζοντας την ευτυχία μας στα δυο μας χέρια, ενώ εσείς ακόμη αναλώνεστε σε περιστασιακούς έρωτες για να τονώνετε τον εγωισμό σας.

Μας εγκαταλείψατε και μας πεισμώσατε. Αφού κλάψεις και πιάσεις πάτο, είτε θα μείνεις εκεί, είτε θα πάρεις φόρα και θα φτάσεις στην κορυφή. Επιλέξαμε το δεύτερο. Κλείσαμε τις πόρτες στους έρωτες και το κάναμε στόχο μας να αγαπήσουμε τον εαυτό μας προτού αγαπήσουμε κάποιον άλλο. Γίναμε η προτεραιότητα της ζωής μας και μάθαμε να αποχωρούμε από όπου δε μας σηκώνει.

Κάθε μέρα πετυχαίναμε ένα μικρό στόχο και κοιτάγαμε τον επόμενο που ήταν και μεγαλύτερος, αλλά πάντα πιστεύαμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν ήσασταν εκεί να μας επαναλαμβάνετε πόσο λίγοι ήμασταν και τι ανταγωνισμός υπάρχει εκεί έξω. Ναι, χωρίς εσάς μπορεί το κρεβάτι μας να είναι άδειο, αλλά η ζωή μας είναι πια γεμάτη κι αυτό μας αρκεί.

Συντάκτης: Γεωργία Ευστρατίου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΠΛΗΓΩΝΕΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

Πληγώνομαι σημαίνει, εγώ πληγώνομαι. Είναι ρήμα παθητικό, που υπονοεί ότι κάτι μου συμβαίνει, από τη δράση που ξεκινάει από κάποιο άλλο άτομο πέραν του εαυτού μου. Άρα δε φταίω εγώ, αλλά κάποιος άλλος, που με τις πράξεις του μου δημιουργεί μια αντίδραση.

Εφόσον λοιπόν εγώ έχω πάρει τον ρόλο της αντίδρασης, είμαι και σε θέση μειονεκτική, αφού καλούμαι να διαχειριστώ μια συμπεριφορά που δε λειτουργεί προς το συμφέρον μου.  Με δυο λόγια, είμαι το θύμα. Άλλωστε ποιος μπορεί να κατακρίνει και να εναντιωθεί σε κάποιον που ανοίγει την καρδιά του σε έναν άνθρωπο και παίρνει τ’ αρχίδια του;

Εγώ. Ναι, κυρίες και κύριοι, εγώ θα εναντιωθώ και θα πω και θα δηλώσω με θράσος κι αυθάδεια πως αν πληγωθείς, είναι πρόβλημά σου. Και δεν εννοώ τράβα ψόφα, δεν ασχολείται κανείς μαζί σου, εννοώ το προφανές. Πως εσύ έφτασες την κατάσταση στο να πληγωθείς. Ή μάλλον κι εσύ.

Έχω κουραστεί αφάνταστα τον τελευταίο καιρό από άτομα του κύκλου μου που κυκλοφορούν ωσάν τις βρεγμένες γάτες, με το κεφάλι τους σκυφτό και την ψυχή στα πόδια, επειδή μια σκληρή καρδιά τους ξεκοίλιασε. Εντάξει, σκληρό, δε λέω, κι εγώ το έχω ζήσει και δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάζομαι στην πιθανότητα να ξανασυμβεί. Αλλά μπορείς να πεις με σιγουριά εσύ που πληγώθηκες, πως δεν το άφησες καθόλου να σου συμβεί; Θα μου πεις, τρελός είμαι να το βλέπω να έρχεται και να μην κάνω τίποτα για να το αποφύγω; Ε εκεί είναι η δική μου ένσταση. Ότι θεωρώ πως εννιά στις δέκα, ξέρεις ότι έρχεται.

Ξέρεις ότι έρχεται, γιατί ο άνθρωπος εκτός από εξελιγμένη συναισθηματική νοημοσύνη, άρα κι ικανότητα να αναλύει ανθρώπινες συμπεριφορές, έχει και μια τεράστια τάση να μπαίνει σε ρόλους θύματος. Ρόλους κατώτερους από άποψη κοινωνικού στάτους, που είσαι ανήμπορος να υπερασπιστείς τον εαυτό σου και την άποψή σου, που σου έρχεται από κει που δεν το περιμένεις το χαστούκι, που δίνεις και δίνεις για να μείνεις μετά με άδειες τσέπες κι άδεια ψυχή. Μα θα ήμασταν απλά ανυπόφορα ψεύτες αν λέγαμε πως υπάρχει η ανθρώπινη ανιδιοτέλεια, άρα κάθε φορά που δίνεις, είναι γιατί κάτι ζητάς.

Το κακό με το να ζητάς, είναι πως πολλές φορές ζητάς, χωρίς να ζητάς. Δηλαδή, ζητάει κάτι η συμπεριφορά σου, η τάση σου, το ίδιο σου το σώμα, η ροή των πράξεών σου. Για να το κάνω και πιο λιανά, όταν θα πας και θα μπλέξεις με έναν τύπο που συναισθηματικά δηλώνει μη διαθέσιμος, ξέρεις ότι αυτό είναι μια εκδοχή της πραγματικότητας. Εκεί λοιπόν δίνεις, αυτό που ουσιαστικά ζητάς, συναισθηματική εμπλοκή. Το δίνεις με την ελπίδα και την προσδοκία ότι η δική σου άποψη για τα πράγματα είναι η «σωστή», οπότε τι κι αν ο Μήτσος σου έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι θέλει μόνο να περνάτε καλά, εσύ πας και φτιάχνεις στο κεφάλι σου μια πλασματική σχέση. Κι όταν αυτό ο Μήτσος το αντιληφθεί και κλοτσήσει, και καλά θα κάνει, εσύ θα πληγωθείς που δεν εκτίμησε ο αχάριστος όλα όσα του έδωσες.

Ξέρουμε πότε θα πληγωθούμε, ή τουλάχιστον, συχνά είμαστε πολύ κοντά στο να το καταλαβαίνουμε εγκαίρως. Θέλεις να μπεις στη θέση του θύματος, θέλεις να ζήσεις το δράμα σου, να κλάψεις να φωνάξεις, να μισήσεις, γιατί όχι; Ανθρώπινο κι αποδεκτό, αλλά να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τη θέση στην οποία βρίσκεται, στον βαθμό που του αναλογεί η ανεξαρτησία του. Και το πόσο θα καταλήξει να εξαρτάται η ύπαρξή σου συναισθηματικά από κάποιον, είναι επιλογή σου.

Άλλωστε, θα ήταν υπερβολικά εύκολο να αποδεχόμασταν ότι απλά θέλουμε διαφορετικά πράγματα καμιά φορά κι απλά, να χωρίζαμε τα τσανάκια μας. Ήρεμα και με καλή ψυχολογία. Από πού θα έβγαιναν τόσα τραγούδια, τόσες σαπουνόπερες, τόσες άδειες τεκίλες στα ντουλάπια;

Συντάκτης: Γιοβάννα Κοντονικολάου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΕΡΩΤΑ | RADIOEXODOS.GR

Υπάρχει κανείς που να μην πιστεύει στον πραγματικό έρωτα; Ακόμη κι οι πιο κυνικοί στο θέμα, κατέληξαν να μην πιστεύουν σ’ αυτόν, επειδή ακριβώς έζησαν κάτι και στο τέλος έχασαν έναν τέτοιο μεγάλο έρωτα, απ’ αυτούς που διαβάζουμε στις νουβέλες και βλέπουμε στις ταινίες. Και λανθασμένα απογοητεύτηκαν.

Όλοι γνωρίσαμε ή θα γνωρίσουμε τον λεγόμενο «έρωτα της ζωής μας». Κάποιοι, όμως, από μας δε θα είναι τόσο τυχεροί, έτσι ώστε να τον κρατήσουν. Ναι, η ζωή δεν καταλήγει πάντα όπως τα παραμύθια με το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Κάποιες φορές η μεγαλύτερη ερωτική μας ιστορία τελειώνει με το «έζησαν αυτοί καλά και χωριστά…».

Λίγοι τυχεροί γνωρίζουν τον έρωτα της ζωής τους και μένουν μαζί του. Νιώθουν μέσα τους αυτή τη δυνατή σπίθα έλξης, μαθαίνουν απ’ αυτόν, δίνουν και παίρνουν ολοκληρωτικά, γίνονται καλύτεροι άνθρωποι, ζουν την απόλυτη αγάπη κι ευτυχία στο πλευρό του. Οι περισσότεροι, όμως, δεν παντρεύονται ποτέ ή χωρίζουν στην πορεία. Δε μένουν μαζί μέχρι τα γεράματα να περπατάνε χέρι-χέρι στις βόλτες, γιατί η πραγματική ζωή σε σχέση με τα παραμύθια είναι πολύ πιο περίπλοκη. Σ’ αυτή δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί και μαγικές συμπτώσεις.

Στην πραγματικότητα η αγάπη δεν κατακτάει τα πάντα, δε χτίζει πάντα γέφυρες στις διαφορές, δε νικάει πάντα την αρρώστια και τις ανθρώπινες αδυναμίες. Κάποιες φορές οι άνθρωποι επιζητούν άλλα πράγματα, αντί ενός μεγάλου, θυελλώδη έρωτα. Ζητούν σιγουριά, ασφάλεια, ένα σπίτι και λεφτά στην τσέπη τους, μία τρανταχτή καριέρα και ίσως δύο παιδιά.

Τα όνειρα κάποτε ξεπερνούν τα όρια του έρωτα και η μεγαλύτερη έκφραση αγάπης θα είναι ν’ αφήσεις τον άλλο να τα ζήσει. Να μην τον κρατάς από εγωισμό και μόνο ή για τη δική σου, προσωπική ολοκλήρωση. Οι σχέσεις είναι δύσκολες, θέλουν δουλειά για να έχουν διάρκεια και τα αισθήματα δεν είναι πάντα αρκετά.

Κάποιες φορές ο χωρισμός είναι η μόνη επιλογή. Δε σημαίνει, όμως, ότι παύεις ν’ αγαπάς. Τον πραγματικό έρωτα τον κουβαλάς πάντα μαζί σου. Γίνεται κομμάτι του εαυτού σου, όπως και όλα όσα ζήσατε, μάθατε και πήρατε ο ένας από τον άλλο. Και γι’ αυτό είναι εντάξει που δε μείνατε μαζί μέχρι τα γεράματα. Είναι εντάξει που πια κοιμάστε σε ξεχωριστά κρεβάτια, γιατί βρήκατε όσα δεν μπορούσατε ο ένας στον άλλο να βρείτε. Είναι εντάξει που δεν καταφέρατε να μείνετε για πάντα μ’ αυτόν που θεωρείτε το μεγάλο σας έρωτα, γιατί έτσι είναι η ζωή.

Δείτε τα πράγματα από την καλή τους πλευρά. Μην κλαίτε γι’ αυτό που χάσατε, γιορτάστε γι’ αυτό που ζήσατε. Να σκέφτεστε ότι είστε τυχεροί που τουλάχιστον γνωρίσατε ο ένας τον άλλο και μοιραστήκατε αυτές τις πολύτιμες στιγμές. Κάποιοι δε θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να ζήσουν κάτι τόσο δυνατό και θα συνεχίσουν να το βλέπουν μόνο μέσα από την οθόνη και να το διαβάζουν στα βιβλία.

Συντάκτης: Πράξια Αρέστη
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΣΟΥ | RADIOEXODOS.GR

Ωραία, πήγε έντεκα, τι να γράψω; Ότι μου λείπεις; Ότι ήσουν δηλαδή τόσο καιρό παρών και ότι τώρα απουσιάζεις; Αφού ποτέ δεν ήσουν εδώ, εγώ ήθελα να είσαι. Και αυτό που καταφέρνω είναι να σε  βρίσκω για λίγο και να σε χάνω μετά από λίγο. Και όμως εγώ από αυτό το λίγο είχα δημιουργήσει προσδοκίες για περισσότερο από το λίγο σου. Το λίγο κατάφερε να γίνει καθόλου. Και κατάλληλο για να σε περιγράψει. Τι να κάνεις άραγε τώρα; Πού είσαι; Με ποιους κάνεις παρέα; Μένεις στο ίδιο σπίτι; Ή άλλαξες;

Νυστάζω. Όμως, δε θα κοιμηθώ. Η αλήθεια είναι ότι την κρύβω μια διαστροφή στο κεφαλάκι μου. Πάντα επιλέγω να τεντώνω τα σκοινιά και να ακροβατώ πάνω τους, δείχνοντας  αδιαφορία για τις συνέπειες. Δεν ξέρω αν θα αποδειχθεί καλό ή τελικά θανάσιμα καταστροφικό. Η πτώση δε με τρομάζει.

Έρχονται στιγμές που δεν αντέχω τον εαυτό μου, εκείνες τις στιγμές επιλέγω να σε δω. Βλέπω πως είσαι online. Παρατηρώ το πράσινο φως στη δεξιά στήλη. Καλώς ήρθα στον μικρόκοσμο σου. Έχει και τα καλά της η τεχνολογία. Μπαίνω λοιπόν στο προφίλ σου. Την προσωπική σου ζωή με μια πρόχειρη ματιά την προσδιορίζω γύρω στο μηδέν. Δε θα καταπιέσω το χαμόγελο που ετοιμάζεται να πεταχτεί από μέσα μου.

Τρομοκρατία πλέον έχω ονομάσει το ζουμ της κάμερας στο πρόσωπό σου. Και βλέποντάς σε σκέφτομαι πως κάποτε ήσουν περισσότερα, έχασες την «περισσοτερότητα» σου. Παρατηρώ πως η προκλητικότητα κάνει πάρτι σε αυτό το προφίλ. Έχεις ομολογουμένως αρχίσει να κάνεις σοβαρά βήματα προόδου προσπαθώντας να δείξεις την ανυπαρξία σου. Και να φανταστείς πως είσαι το ίδιο άτομο που κάποτε θαύμαζα.

Επιστρέφοντας στο προφίλ σου διαπιστώνω πως δε νιώθω τίποτα. Είχε εξαφανιστεί ο θυμός από την πρώτη κιόλας φορά που πληκτρολόγησα το  όνομά σου χωρίς να τρέμει το χέρι μου. Έχει εξαφανιστεί ο πόνος που με έπιανε στο στομάχι μόλις έλεγα το όνομά σου. Και τώρα σκέφτομαι τις φορές που έβλεπα τον εαυτό μου να πέφτει στο κενό για χάρη σου. Επισκέπτεται συχνά αυτή η εικόνα το μυαλό μου.

Δεν μπορώ να αγνοήσω πως υπάρχουν και χειρότερα. Εσύ για παράδειγμα βλέποντάς σε να κλαίγεσαι. Εσύ για μένα είσαι το χειρότερο. Πολύ θόρυβος για το τίποτα. Άλλωστε οι άδειοι τενεκέδες είναι αυτοί που κάνουν τον περισσότερο θόρυβο. Συγνώμη. Το λιγότερο που θα έπρεπε να είχες μάθει για μένα είναι πως, αν υπάρχει ένα πράγμα που δεν αντέχω, αυτό είναι οι κλαψιάρηδες άνθρωποι. Δεν τους αντέχω. Δεν τους θέλω γύρω μου. Δεν πιστεύω στους μονολόγους γκρίνιας και δράματος που αραδιάζουν, ζητιανεύοντας λίγη προσοχή.

Ίσως φταίει που έχω μάθει τα προβλήματα να τα αντιμετωπίζω ακριβώς όπως έρχονται. Με αξιοπρέπεια. Εγώ και ο εαυτός μου. Έχω ξεμπερδέψει με τις ψευδαισθήσεις σου. Μη βιαστείς να βάλεις μπροστά κανένα σατανικό σχέδιο. Αν και θα γελούσα πολύ. Δε θα δουλέψει τίποτα αγάπη μου. Χάσαμε εδώ και καιρό. Απλώς δεν το ήξερε κανένας από τους δυο μας. Όταν έπαψαν τα τραγούδια να θυμίζουν εσένα, δε μου προκάλεσε την παραμικρή αντίδραση. Φαντάσου!

Έπαψα να έχω ανάγκη τα χάδια σου. Δεν τα θυμάμαι καν. Δε θέλω την προσοχή σου. Δε μου λείπουν οι βόλτες μας. Τα φιλιά σου, τα αστεία σου. Το  ζευγάρι που κάναμε. Πλέον αηδιάζω με τα γλοιώδη κοπλιμέντα σου. Η γκάμα των πρώην σχέσεων έχει μεγάλη ποικιλία. Άλλες προσπαθείς να τις  καταπιέσεις σε ένα σεντούκι στα βάθη του μυαλού σου. Άλλες σε μια ντουλάπα επιλέγοντας να αφήσεις μια μικρή χαραμάδα ώστε να μπαίνει αέρας γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή.

Στη δικιά μας όμως περίπτωση κάποιος αρνείται να χωθεί μέσα στο σεντούκι. Έχεις καταλήξει σε φάντασμα παλιάς αγάπης. Όμως μάθε πως δε με αγριεύεις πλέον. Σε κλείδωσα σε ένα συρτάρι της συνείδησης που δε χρησιμοποιώ ποτέ. Κράτησα ανοιχτό μόνο το ένστικτο της αυτοπροστασίας. Και μάθε πως το κέντρο ελέγχου ανήκει αποκλειστικά σε μένα. Και είναι καινούριο. Μυρίζει «καινουργίλα». Αγαπώ αυτή την αίσθηση που μου προκαλεί. Αυτή η μυρωδιά μου υπόσχεται νέα πράγματα, καινούργια. Μπορεί να είσαι ο άνθρωπος που πάντα θα ψάχνω στο πλήθος, αλλά πλέον να ξέρεις πως θα ελπίζω να μη σε δω.

Και αυτό γιατί κάποτε μόνο εγώ ενδιαφερόμουν αν είσαι καλά ή όχι. Μόνο εγώ σε περίμενα να έρθεις να σε δω. Μόνο εγώ έβλεπα φωτογραφίες μας και έκλαιγα. Εσύ τίποτα. Και αυτό το τίποτα έγινες τώρα για μένα. Όταν μάθεις τι πραγματικά είσαι θα απογοητευτείς. Να ξέρεις πως πλέον βλέπω φωτογραφίες σου και νιώθω καλύτερα, βλέποντας πως υπάρχουν και χειρότερα.

Σκέφτηκα πως ο χρόνος δε γυρίζει πίσω, αλλά εμείς σε εκείνον. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε. Που έμεινα πίσω και έβλεπα το παρελθόν πίσω από μια οθόνη. Και αδιαφορούσα για το παρόν μου. Δε σ’ αγαπώ. Και νιώθω καλά. Δε χρωστάω την ευτυχία μου σε κανέναν. Ούτε καν στην ίδια τη ζωή. Δεν κοιτάω πίσω. Μισώ τα πισωγυρίσματα γιατί κοιτάζοντας πίσω δεν μπορώ ταυτόχρονα να κοιτάξω και μπροστά. Και δεν έχω καμία όρεξη να σκοντάφτω και να φάω τα μούτρα μου.

Υ.Σ  Δεν αξίζεις να μάθεις ούτε ότι σε ξεπέρασα.

Συντάκτης: Κατερίνα Καριοφύλλη
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΧΩΡΙΣΤΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ | RADIOEXODOS.GR

Απόγευμα στην παραλιακή. Κάθομαι και παρακολουθώ τον κόσμο που περνάει. Πολύς κόσμος. Πολλά ζευγάρια, πολλοί μόνοι. Το βλέμμα μου πέφτει σ’ ένα ζευγάρι που στέκεται αγκαλιασμένο ώρα. Παρατηρώ τα χέρια τους και το πόσο αγαπημένα τα ‘χουν μπλέξει. Παρατηρώ τα μάτια τους και το πόσο σφιχτά τα ‘χουν κλείσει. Λες κι άμα τ’ ανοίξουν, ο άνθρωπός τους θα ‘χει φύγει.

Κάνουν μισό βήμα πίσω, να ξεφύγουν απ’ την αγκαλιά. Κοιτιούνται για λίγο, σκάνε δυο άχαρα χαμόγελα και στο τέλος μένει ο ένας, να κοιτάζει την πλάτη του άλλου έτσι όπως φεύγει. Θα γυρίσει, σκέφτομαι. Θα γυρίσει, δεν μπορεί.

Κι όση ώρα κι αν έκατσα να περιμένω, δεν είδα γυρισμό. Δε γυρίζουν οι άνθρωποι, σκέφτομαι. Δείχνουν τις πλάτες τους και δεν κοιτάνε πίσω. Χωριστά συνεχίζουν. Έστω κι αν το χώρια πονάει πιο πολύ απ’ το μαζί. Είναι εγωιστές οι άνθρωποι, δεν τους αρέσει να θίγονται. Τα «θέλω» τους δεν μπαίνουν σε καλούπια. Κι αν τύχει και μπουν, τους πιάνει φόβος κι απομακρύνονται.

Δε θα μείνουν πίσω για δυο ωραία μάτια, έστω κι αν κρύβουν υποσχέσεις. Δε θα μείνουν εκεί που το αβέβαιο είναι καθημερινότητα, έστω κι αν επένδυαν σ’ αυτό τόσο καιρό. Στην ασφάλεια θα τρέξουν. Στην ασφάλεια και στη βολή τους. Κι εκεί θα πειστούν ότι είναι ευτυχισμένοι. Εκεί θα πειστούν ότι αγαπάνε. Εκεί θα πειστούν ότι δεν τους λείπει τίποτα. Θα μάθουν οι άνθρωποι. Θα μάθουν στη σιγουριά, θα μάθουν στη συνήθεια. Κι είναι δύσκολο να ξεφύγουν, αλήθεια. Πώς να ξεφύγουν; Δεν μπορούν.

Κι εγώ που δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω απ’ το να χαζεύω αγνώστους, σκέφτομαι αυτό το «χωριστά» και σφίγγεται το μέσα μου. Είναι άδικο, λέω. Να υπάρχουν άνθρωποι που χώρια δεν μπορούσαν και που τώρα μόνο οι πλάτες τους κοιτιούνται. Που το «λείπω» του ενός έχει γίνει καθημερινότητα του άλλου. Που η απουσία και των δυο είναι το μόνο τους κοινό. Και που περνάνε οι ζωές τους σαν τεμνόμενες ευθείες. Συναντήθηκαν για μια φορά, σταμάτησαν για λίγο και όταν οι πορείες τους ξαναξεκίνησαν, σχημάτισαν ένα «χ» τεράστιο.

Και πλέον συνεχίζουν σε διαφορετικές μεριές. Ποτέ να μην ξαναβρεθούν, ποτέ να μην ταυτίσουν πάλι τις ζωές τους. Να ‘ναι δύο άγνωστοι με ιστορία. Ν’ ακούνε εκείνο τ’ όνομα το παρελθοντικό σε μια κοινή παρέα και να κάνουν ότι δεν ένιωσαν τίποτα. Να κρυφτούν πίσω από μια καμουφλαρισμένη τυπικότητα και να βολευτούν ακόμη περισσότερο στη σιγουριά τους.

Να κάνουν πως δε νοιάζονται. Να πειστούν πως δε νοιάζονται. Να φτάσουν σε σημείο να αναρωτιούνται αν όντως νοιάστηκαν ποτέ τους. Αλήθεια, θέλω να ξέρω αν όντως νοιάστηκαν. Θέλω να ξέρω αν όλα εκείνα τα βλέμματα πήγαν στράφι.

Αν άξιζε ο χρόνος που σπαταλήθηκε, αν άξιζε ο άνθρωπος που αναλώθηκε. Αν μου ‘πρεπε να αναλωθώ, στην τελική. Αν εκτιμήθηκα. Αν η ευθεία μου είναι ίση με την τεμνόμενή της. Αν οι αποστάσεις απ’ την τομή μας είναι ίδιες. Αν κι οι δυο κάναμε την ίδια προσπάθεια να φτάσουμε στην αρχή και στο τέλος μας, συγχρόνως. Κι αν άξιζε να επικεντρωθούμε σ’ αυτά που μας χωρίζουν παρά σ’ αυτά που μας ενώνουν. Ή μάλλον σ’ αυτά που μας ένωναν τόσο καιρό.

Που δεν ήταν λίγα. Που ήταν πολλά. Κι αυτά τα πολλά θα ‘ναι εδώ, δε θα φύγουν. Όχι σαν εκείνον τον άνθρωπο στην παραλιακή, όχι σαν όλους τους περαστικούς. Σαν εμένα είναι αυτά τα πολλά. Σαν εμένα, που είμαι εδώ και περιμένω, αυτήν την πλάτη που βλέπω, να γυρίσει.

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΤΑ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΥΛΙΑ ΜΕ ΘΕΑ | RADIOEXODOS.GR

Είναι κάτι στιγμές που θες να κόψεις κλήση στο χρόνο, να του αφαιρέσεις τις πινακίδες και να μην πας παρακάτω. Να παγώσεις τα δευτερόλεπτα και να μείνεις εκεί για πάντα, γιατί εκεί νιώθεις πιο ζωντανός από ποτέ. Είναι κάτι βράδια που όσα χρόνια κι αν περάσουν, δε θα διαγράψεις ποτέ απ’ τη μνήμη σου.

Εκείνα που δεν έχουν ανάγκη τον κόσμο και τη βαβούρα, αλλά μία καλή παρέα αρκεί για να μείνουν αξέχαστα. Θες η θάλασσα με την ηρεμία που σου προκαλεί, θες τα γέλια κι οι φωνές μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, αλλά κι αυτή η θέα που σου έχει καρφωθεί στο μυαλό και δε λες να ξεχάσεις.

Ωραία η χλιδή ενός γκουρμέ εστιατορίου, τα ξενύχτια στα νυχτερινά μαγαζιά κι η ενέργεια της εξόδου, ακόμη κι η ζεστασιά ή η ανάλαφρη διάθεση με το παρεάκι στην ταβέρνα. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις από τόσες βραδιές διασκέδασης, παρέας κι έρωτα λίγες και καλές.

Υπάρχουν όμως μερικές βραδιές αξέχαστες, κάποιες νύχτες που ενώ μοιάζουν φτωχές σε περιγραφή, ήταν πλούσιες σε συναισθήματα. Χρόνια μετά συνεχίζουν να προκαλούν γλυκές αναμνήσεις ή μελαγχολία κάθε στιγμή αναπόλησής τους.

Εκεί στο πεζούλι με θέα τη θάλασσα, ξεπροβάλλει ένα ηλιοβασίλεμα, που εκείνη τη στιγμή είναι σαν να συμβαίνει κατόπιν παραγγελίας, μόνο για σένα!

Στο τοιχάκι με θέα τα φώτα της πόλης που τρεμοπαίζουν, αψηφάς το σκοτάδι γύρω σου και νιώθεις να προστίθεται στην ησυχία της βραδιάς κάτι σχεδόν μυστικιστικό. Οι στιγμές αυτές μοιάζουν πραγματικά προσωπικές. Ιστορίες απ’ το παρελθόν καταλήγουν σε εξομολογήσεις πόθων και κρυφών ονείρων.

Φιλίες χτίζονται κι έρωτες αρχίζουν στο πεζουλάκι αυτό, ενώ ο χρόνος μοιάζει να κυλά με διαφορετικούς ρυθμούς κι ο υπόλοιπος κόσμος να τηρεί σιγή για σένα μόνο. Οι συζητήσεις που γίνονται εκείνες τις βραδιές, έχουν μία περίεργη ειλικρίνεια, μία ανάγκη να βγάλεις τα εσώψυχά σου. Οι αγκαλιές προστατεύουν κι εξαφανίζουν κάθε έγνοια, ενώ τα φιλιά σβήνουν κάθε ίχνος άλλης ύπαρξης απ’ το μυαλό.

Παραδέξου ότι τρελαίνεσαι ν’ ακούς και να λες ιστορίες γύρω απ’ τη φωτιά, να παίζετε διάφορα παιχνίδια και τα γέλια σας ν’ ακούγονται μέχρι την απέναντι όχθη. Ο ήχος απ’ τη θάλασσα σε καλεί για νυχτερινή βουτιά. Φωνές, τραγούδια ξεσηκώνουν το σύμπαν. Κι αυτή η απίστευτη ενέργεια που σε κατακλύζει, πόσο ωραίο συναίσθημα!

Στις παραλίες έχουν ακουστεί οι καλύτερες ιστορίες τρόμου, ερωτικές κι απογοήτευσης. Ξαπλωμένος κάτω απ’ το φως των αστεριών, οι σκοτούρες πηγαίνουν περίπατο και χαίρεσαι ουσιαστικά την κάθε στιγμή.

Η κιθάρα είναι το βασική συντροφιά που συνοδεύει τις νύχτες στην παραλία. Και πάντα υπάρχει στην παρέα ένας «τραγουδιστής». Το μόνο που επιθυμείτε είναι να σιγοτραγουδήσετε όλοι μαζί τα αγαπημένα σας κομμάτια, αδειάζοντας τα τελευταία κουτάκια μπίρας.

Κι εκεί που είστε αγκαλιασμένοι, έρχονται τα πρώτα βλέμματα κι αρχίζει το φλερτ με κάποιον απ’ την παρέα. Κάπως έτσι πειράζετε λίγο τους φίλους σας και συνεχίζετε να τραγουδάτε.

Τα πιο ωραία βράδια είναι αυτά που είστε εσύ κι οι αγαπημένοι σου, γεμάτα ανεμελιά και ζωντάνια. Έχουν κερδίσει μία θέση στις καλύτερες στιγμές της ζωής σου, γιατί είναι αθώα, ξέγνοιαστα και γεμάτα προσωπικές στιγμές. Αυτά τα λίγα και καλά είναι που μένουν στο άλμπουμ της ζωής.

 

Επιμέλεια κειμένου Αγγελικής Μαλλιάσα: Νάννου Αναστασία.

Συντάκτης: Αγγελική Μαλλιάσα

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΟΥ ΟΣΟ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

Σε κανένα δεν αρέσει η μοναξιά. Ήταν και θα είναι πάντα ζόρικο να ξυπνάς το πρωί και να μην έχεις έναν άνθρωπο να πεις μια καλημέρα. Να γυρίζεις το βράδυ στο σπίτι και να μιλάς με το σκύλο σου κι αν δεν έχεις σκύλο να βάζεις την τηλεόραση στη διαπασών για να έχεις την ψευδαίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται στο σπίτι. Ας μη μιλήσω γι΄ αυτούς που πιάνουν συζήτηση με τα ντουβάρια, πάει πολύ.

Όλοι ανά περιόδους φοβόμαστε τη μοναξιά κι είναι λογικό. Κανείς μας δεν τη θέλει κι ειδικά μετά τα εικοσιπέντε η μοναξιά γίνεται ένα μόνιμο άγχος. Να βρούμε ταίρι, να μη μείνουμε μπακούρια και μέσα σ’ όλη αυτή την αγωνία να βλέπουμε και ζευγαράκια να περπατάνε στο δρόμο χέρι-χέρι.

Και να μην ξεχάσω τη μέρα εκείνη που είδαμε το Χριστό φαντάρο. Εκείνη τη μαύρη μέρα που συναντήσαμε στο δρόμο τη συμμαθήτριά μας απ’ το γυμνάσιο να κρατάει ένα κουτσούβελο απ’ το χέρι και να έχει και την κοιλιά τούρλα. Όχι, όσο κι αν ευχηθήκαμε να έχει παχύνει, αυτή ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της. Όσο να πεις, μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς αν έχει αφήσει η μάνα σου κανένα άδειο ράφι στο πατρικό σου, να πας ν’ ανέβεις από μόνη σου.

Και θα σου πει η φωνή της λογικής ν’ αφήσεις τα ράφια ήσυχα. Θα σου πει να ξεκουνηθείς, να βγεις με τους φίλους σου, να γνωρίσεις κόσμο. Να περάσεις λίγο καλά, βρε αδερφέ, ξεχνώντας για λίγο τη μοναξιά που σε δέρνει. Και τι έγινε δηλαδή που είσαι μόνος; Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου.

Σκέψου πόσα πράγματα έχεις, που οι άλλοι θα τα ζήλευαν. Είναι μαγικό να έχεις ένα ολόδικό σου χώρο. Τα πράγματά σου απλωμένα παντού, μια απόλυτη άνεση να χρησιμοποιήσεις κάθε σπιθαμή του σπιτιού για την πάρτη σου. Μια ευχέρεια να βάλεις όσα κεράκια θες, όπου θες, ν΄ απλώσεις τα καλλυντικά ή τα ξυριστικά σου στο μπάνιο, να βάψεις τους τοίχους μπλε με βούλες γιατί έτσι σου γουστάρει. Όλα δικά σου χωρίς υπερβολές.

Το κρεβάτι σου; Ξέρεις τι ωραίο που είναι ν’ απλώνεσαι σε όλο το κρεβάτι, να μην ενοχλείς κανένα και να μη σ’ ενοχλεί κανένας; Κανείς δε θα σου πάρει το πάπλωμα και κανείς δε θα ροχαλίζει στ’ αυτί σου όλο το βράδυ. Πραγματική αγαλλίαση.

Κι όταν ακόμα βαριέσαι, θα φέρεις τους φίλους σου ν’ αράξετε, να πείτε ό,τι αηδία σας κατέβει στο κεφάλι, να γουρουνιάσετε με πίτσες και παγωτά. Αν είχες σχέση, τότε μάλλον αυτά δε θα μπορούσες να τα κάνεις.

Δεν είναι μόνο στο σπίτι βέβαια ιδανικά τα πράγματα, είναι κι έξω. Ο ελεύθερος χρόνος σου είναι κι αυτός αποκλειστικά δικός σου. Καμία υποχρέωση, κανένα άγχος. Πάρτον και οργάνωσέ τον όπως θες χωρίς να χρειάζεται να δώσεις λογαριασμό σε κανένα. Όταν είσαι μόνος έχεις χρόνο για τα πάντα. Από το να ξεκινήσεις ιστιοπλοΐα κι ισπανικά μέχρι να φύγεις σαββατοκύριακο στις Μαλδίβες, γιατί έτσι σου καύλωσε.

Τηλέφωνα του τύπου «έλα μωράκι μου, αποφάσισα να πάω για ποτό με τη Μαρία» κι ας είναι δύο τα ξημερώματα, ξέχνα τα. Γκρίνιες, ζήλιες, εξηγήσεις δεν υπάρχουν στο παιχνίδι. Ούτε τι ώρα γύρισες, ούτε γιατί δε σήκωσες το τηλέφωνο. Τίποτα απολύτως.

Είναι τόσο ωραία αυτή η σιγή του κινητού σου, είναι τόσο απολαυστική αυτή η απλότητα της μοναξιάς. Όταν είσαι κουρασμένος απλά θα κάτσεις στο σπίτι και θα κυλιστείς από καναπέ σε καναπέ μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Κανείς δε θα σου πει πως δε σε είδε χθες και πρέπει να σε δει σήμερα. Και σ’ εκείνη την έξοδο που κανόνισε τελευταία στιγμή όλη η παλιοπαρέα, εσύ θα πας. Τα «συγγνώμη, έχουμε κανονίσει με το ταίρι μου να πάμε για φαγητό» μας τελείωσαν.

Στη μοναξιά σου όλες οι στιγμές είναι για σένα. Κι αν το καλοσκεφτείς, μόνο τότε μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου, καμία άλλη στιγμή. Γι’ αυτό όσο καιρό κρατήσει φρόντισε να της φερθείς όπως της αξίζει. Φρόντισε να τη γλεντήσεις, να της δώσεις να καταλάβει. Πολλοί θα ήθελαν να είναι στη θέση σου. Κάθε παντρεμένος με παιδί και τι δε θα ‘δινε για να βρει μια-δυο στιγμές χαλάρωσης μόνο για τον εαυτό του.

Όσο εσύ τους κοιτάς και τους ζηλεύεις επειδή αυτοί έχουν τον άνθρωπό τους κι εσύ ακόμα τον ψάχνεις, άλλο τόσο αυτοί κοιτούν εσένα και την ανεμελιά σου. Όσο κοιτάς τα καροτσάκια που περνάνε από μπροστά σου κι εύχεσαι να έχουν μέσα καρότα κι όχι μωρά, άλλο τόσο κι εκείνοι εύχονται να κοιμηθούν ένα βράδυ χωρίς διαλείμματα από το κλάμα του μωρού τους.

Είναι όλα τόσο υποκειμενικά και τόσο ρευστά, όμως κάθε περίοδος της ζωής  έχει και τη χάρη της. Για τώρα κάνε πάρτι με τη μοναξιά σου κι αργότερα βλέπεις, μη σε νοιάζει. Όλα θα πάνε καλά, θα το δεις.

Συντάκτης: Ντέμη Κάργατζη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS