ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΘΕΣ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ | RADIOEXODOS.GR

Είναι ξημερώματα, έχεις γυρίσει από την έξοδό σου κι αντί να πέσεις για ύπνο κάθεσαι και βγάζεις την ψυχή σου σε ένα κομμάτι χαρτί. Ίσως να φταίει το ποτό. Ίσως είναι εκείνο που σε προτρέπει να σχηματίζεις λέξεις και προτάσεις με ζαλισμένα γράμματα που ούτε θα καταλαβαίνεις τι σημαίνουν αύριο το πρωί. Σίγουρα πάντως είναι εκείνο που σε φέρνει κάθε φορά αντιμέτωπο –ή και σύμμαχο– με τα συναισθήματά σου.

Αλήθεια, τι νιώθεις τώρα; Εκτός από τη ζαλάδα και την αναγούλα, νιώθεις τίποτα άλλο; Έχεις συναίσθηση των αισθημάτων σου; Εννοείται ότι έχεις. Είσαι χαρούμενη. Είσαι χαρούμενη γιατί είναι κι εκείνος.

Παρατηρούσες τα μάτια του όσο ήσασταν έξω και τα έβλεπες διάφανα. Μπορούσες να διακρίνεις τη χαρά του από ‘κει που πήγαζε. Έστω κι αν δεν ήσουν εσύ αυτή που κοιτούσε. Έστω κι αν η αιτία της δικής του χαράς δεν είχε καμία σχέση με σένα. Έστω κι αν η αιτία της δικής σου έχει πιαστεί πάνω του και δε λέει να ξεκουνήσει.

Δε θα πω ότι τη ζηλεύω που είναι μαζί του γιατί δεν το κάνω. Δε θα γκρινιάξω για την αδικία της όλης κατάστασης ούτε θα κλάψω μόνη μου στο μπάνιο για να μη με ακούσει κανείς. Δε θα πονάει η ψυχή μου κάθε φορά που θα αναφέρει μ’ εκείνον τον τρόπο το όνομά της, ούτε θα πίνω για να τον ξεχάσω.

Δε θα κάνω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο με τη θύμηση της εικόνας τους μαζί. Δε θα τον βρίζω, δε θα τον καταριέμαι. Ούτε εκείνη θα μισώ. Δε θα σκέφτομαι εκείνο το φιλί κάθε φορά που τον βλέπω. Δε θα φαντάζομαι πώς θα ήταν αν ήμασταν μαζί. Δε θα γράφω κείμενα γι’ αυτόν. Δε θα τον αγαπάω σαν γκόμενο. Ούτε σαν φίλο. Θα τον αγαπάω σαν άνθρωπο.

Θα επιλέξω να είναι εκείνος η έμπνευσή μου. Θα επιλέξω η χαρά του να γίνει και δικιά μου, η ευτυχία του κομμάτι μου. Θα επιλέξω να μείνω μακριά, ίσα-ίσα για να βλέπω εκείνη τη διαφάνεια. Να τη σιγοντάρω, να μην την αφήσω να χαθεί. Να είμαι αυτό το παράσιτο που θα τρέφεται από τα συναισθήματά του.

Κι όταν πλέον η χαρά του δε θα φτάνει για να μας καλύψει και τους δυο, θα πάω ακόμη πιο μακριά, να μη με ακουμπάει. Πρώτα όμως θα του αφήσω το απόθεμά μου. Αυτό που είχα φυλάξει μαζί μ’ εκείνη την ανατολή. Εκείνο το απόθεμα που έθαψα και που υποσχέθηκα ότι θα το μοιραζόμουν μαζί του για να μας κάνει ευτυχισμένους και τους δυο.

Πριν λοιπόν πάω και καθίσω εκεί που το βλέμμα του δε θα με φτάνει κι ούτε η χαρά του θα με επηρεάζει, θα του δώσω όλο μου το απόθεμα για να είναι ευτυχισμένος. Κι από ‘κει και πέρα ας το κάνει ό,τι θέλει. Ας το μοιραστεί και μ’ εκείνη, λίγο με ενδιαφέρει.

Δεν ξέρω αν όντως είμαι τόσο υπεράνω ή αν το παίζω. Αυτό που ξέρω είναι ότι λίγοι άνθρωποι σου βγάζουν την αίσθηση της ασφάλειας. Είναι λίγοι εκείνοι που όταν είναι στο δωμάτιο, γεμίζει η ψυχή σου οικειότητα. Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, ούτε κακία μπορείς να τους κρατήσεις ούτε από τη ζωή σου μπορείς να τους βγάλεις.

Αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπάς με κάθε μικρή υπόνοια ανιδιοτέλειας που έχεις μέσα σου. Αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπάς όταν είναι στεναχωρημένοι, χαρούμενοι, απογοητευμένοι, ερωτευμένοι. Αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπάς πάντα. Δε ζητάς ανταλλάγματα, μόνο χαρούμενους θες να τους βλέπεις. Ζητάς χαρά για να νιώσεις χαρά. Κι αυτό δεν το λένε μεγαλείο ψυχής, όχι. Αγάπη το λένε.

 

Επιμέλεια Κειμένου Αλεξάνδρας Α.: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΡΩΙΝΗ ΤΥΠΟΙ | RADIOEXODOS.GR

Το πρωινό ξύπνημα, η πρωινή δουλειά, η καθημερινότητα το πρωί γενικά, δεν είναι για όλους τους ανθρώπους. Όπως κι η νύχτα δεν είναι για όλους. Τη νύχτα μάλιστα την προτιμούν και την αντέχουν λιγότεροι. Επειδή όπως και να το κάνει κανείς, η καθημερινότητα εξελίσσεται την ημέρα, οι δουλείες γίνονται τα πρωινά, το μυαλό είναι περισσότερο ξεκούραστο το πρωί, καθιερώθηκε η νύχτα να ανήκει σε λίγους. Υπάρχουν, όμως, κι εκείνοι που δεν αντέχουν τα πρωινά. Εκείνοι που τα παπλώματά τους, τους σκεπάζουν τόσο βαριά, που πριν τις 12 δε σηκώνονται.

Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, εν λειτουργία όμως μετά τις 3 το μεσημέρι. Οι δικές τους ώρες είναι διαφορετικές. Δε δουλεύουν σε πρωινές εργασίας, δεν πίνουν τον καφέ τους με την ανατολή του ήλιου, δεν ανοίγουν τα παραθυρόφυλλα για την πρωινή αύρα.

Δεν είναι τεμπέληδες κι απροσάρμοστοι, απλά έτσι λειτουργούν. Δε σημαίνει πως είναι νεαροί σε ηλικία ή φοιτητές. Όχι, μπορεί και να είναι ενήλικες ολοκληρωμένοι. Διαβάζουν πάντα τις βραδινές ώρες, βγαίνουν για ποτό αργά και γυρνούν νωρίς το πρωί. Οι οχτώ ώρες ύπνου δε φτάνουν ποτέ για να ξεκουραστούν.

Όμως, έρχεται κάποια στιγμή που κι εκείνοι πρέπει να σηκωθούν νωρίς το πρωί. Πρέπει κι εκείνοι να «θέσουν τη ζωή τους σε τάξη». Να σηκώνονται νωρίς, να πηγαίνουν στη δουλειά ή στη σχολή, να τακτοποιούν τις υποχρεώσεις τους από τις 8 το πρωί ως τις 2 το μεσημέρι. Το ξυπνητήρι τους πάντα φτάνει τις 5 αναβολές και σηκώνονται από το κρεβάτι δέκα λεπτά πριν την αποχώρηση από το σπίτι. Μπορεί να φτάνουν και λίγο καθυστερημένα στον προορισμό τους, αλλά δεν έγινε και τίποτα. Όλοι γύρω τους ξέρουν πόσο δύσκολα είναι τα πρωινά γι’ αυτούς.

Δε θα μιλήσουν ποτέ μόλις σηκωθούν απ’ το κρεβάτι. Σιχαίνονται τη λέξη «καλημέρα». Πώς είναι δυνατόν μια ημέρα να είναι καλή, όταν ξεκινάει με νεύρα; Κι έχουν πολλά νεύρα το πρωί! Στα «καλημέρα» που ακούνε τριγύρω τους, απαντάνε με ένα μουγκρητό ή μια γκριμάτσα γκρίνιας κι απόγνωσης. Οι πολύ νευρικοί ίσως αρκεστούν σε ένα «άντε μου στο διάολο πρωί-πρωί». Βέβαια, δεν τους παρεξηγούν συνήθως οι άλλοι, τους γνωρίζουν και μοιάζει αστεία η συμπεριφορά τους. Αν κάποιος τους παρεξηγήσει, όμως, δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Είναι πρωί άλλωστε, μετά τον 2ο καφέ, ίσως απολογηθούν.

Συνήθως δυσκολεύονται να κατανοήσουν την όρεξη που έχουν οι συνάδελφοί τους. Τους φαίνεται αδιανόητο αυτό το πρωινό κους-κους στη δουλειά, τα γέλια, οι φωνές, γενικά οι συζητήσεις. Κάθονται σε μια γωνία, αγκαλιά με έναν καφέ, σκυθρωποί και μοιάζουν μισάνθρωποι. Κοιτάνε τον κόσμο γύρω τους με ύφος νευριασμένο, ξενερωμένο κι εχθρικό. Δε θέλουν να συζητήσουν τι έκαναν εχθές το βράδυ, πώς κοιμήθηκαν, τι θα κάνουν μετά. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο νωρίς τι θα κάνουν μετά.

Όσον αφορά το ταίρι τους ή το συγκάτοικό τους, δεν αλλάζει κάτι. Το πρωί, είναι πρωί. Όλες οι πράξεις θυμού συγχωρούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Δύσκολα θα επιλέξουν να μείνουν με ανθρώπους που λατρεύουν τα πρωινά. Τους κρίνουν λίγο αυστηρά, άθελά τους βέβαια. Τους θεωρούν λίγο χαζοχαρούμενους. Όπως κι οι πρωινοί τύπου, θεωρούν τους λάτρες της νύχτας τρομακτικούς. Έτσι είναι αυτά, οι άνθρωποι δύσκολα αποδέχονται ό,τι δεν καταλαβαίνουν. Κι οι δύο αυτοί τύποι ανθρώπων, δυσκολεύονται πολύ να συνεννοηθούν μεταξύ τους.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι αναγκάζονται να αλλάζουν τις συνήθειές τους και να καθορίζουν την καθημερινότητά τους σύμφωνα με καταστάσεις που δεν μπορούν πάντα να χειριστούν. Ίσως φταίνε οι ίδιοι, ίσως η κοινωνία. Ίσως δε φταίει κανείς. Αυτό που έχει σημασία είναι ο καθένας να αναγνωρίζει πως δεν είναι όλοι γύρω του σαν τον ίδιο. Δε δέχονται όλοι να ξενυχτάνε ούτε μπορούν όλοι να είναι τρισευτυχισμένοι 8 η ώρα το πρωί. Ο καθένας όπως νιώθει και βολεύεται. Αρκεί ο ένας να μην εισβάλει στην προσωπική περιοχή του άλλου και έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα.

 

Επιμέλεια Κειμένου Πένης Σίμου: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Πένη Σίμου
ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΑΘΗΝΑ | RADIOEXODOS.GR

Είναι κάτι τραγούδια που πετυχαίνω, που μιλούν για δυο πόλεις, γράφτηκαν πολλοί στίχοι για δαύτες, για τις δυο ομορφότερες πόλεις. Κι αν αυτές οι δυο πάντα είχαν μια κόντρα μεταξύ τους, καμιά τους δε νίκησε, γιατί είναι η μία πιο όμορφη από την άλλη.

Η πρωτεύουσα κι η συμπρωτεύουσα λοιπόν έχουν πολλές διαφορές. Οι Αθηναίοι λένε για τους Θεσσαλονικείς κι οι Θεσσαλονικείς για τους Αθηναίους. Και καλά κάνουν γιατί αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Αυτοί οι δυο, που λες, μέσα στις πολλές τους διαφορές είχαν ένα κοινό, που τον ονόμασαν έρωτα. Έτσι ο ένας αγάπησε την πόλη του άλλου κι ακόμη και τώρα όταν ακούει γι’ αυτήν, οι αναμνήσεις ξαφνικά παίρνουν ζωή και περνούν μπροστά απ’ τα μάτια τους.

Είχαν όμως κι έναν εχθρό που τους βασάνιζε και τους χτύπαγε και τους δυο παράλληλα στα μηνίγγια. Αυτόν τον ονόμασαν απόσταση, ο ένας ήταν στην Καμάρα κι ο άλλος στο Πολυτεχνείο, πιο συγκεκριμένα; Πεντακόσια χιλιόμετρα δρόμος, τόσα χιλιόμετρα για μία μόνο κυρία που λέει και το τραγούδι. Μία κυρία που σε αγάπησε πολύ, αυτά λοιπόν ήταν η αιτία για να ζουν δυο σώματα χωριστά. Οι δυνατοί δεν κώλωσαν και το προσπάθησαν και το πάλεψαν.

Ήσουν εσύ, που τα Σαββατοκύριακα έπαιρνες το ρημάδι το ΚΤΕΛ, φόραγες τα ακουστικά και κοιτούσες υπομονετικά απ’ το παράθυρο μπας και περάσει η γαμημένη η ώρα. Μα όταν έφτανες και κοίταζες στα μάτια εκείνον τον άνθρωπο, ξεχνούσες την κούρασή σου. Δε σε κούραζε η αϋπνία, τα λεωφορεία που άλλαζες, τα αεροπλάνα που έτρεχες να προλάβεις κι οι χειραποσκευές.

Οι βενζίνες, ή τότε που ήσουν επάνω σε ένα τιμόνι κολλημένος με τις ώρες και τα λεφτά που έβαζες στην μπάντα. Δεν τα σκεφτόσουν εσύ όλα αυτά, η αναμονή σε κούραζε, η πουτάνα η αναμονή για το επόμενο ξανά. Χαλάλι λοιπόν στους έρωτες, ανάμεσα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κι ας πόνεσαν πολύ κι ας κόστισαν πολλά, κατάφεραν να μείνουν ανεξίτηλοι. Ήταν σαν να ενώθηκαν δυο μαγικές δυνάμεις και δυο ψυχές πάλευαν να το ζήσουν.

Θυμάσαι καθόλου; Μάθαινες συνέχεια καινούργια πράγματα, καινούργιες λέξεις, μαγευόσουν απ’ τις γεύσεις και τα φαγητά της. Οι βόλτες στα Κάστρα, τα ραντεβού στην Καμάρα κι οι νύχτες με ένα κουτάκι μπίρας στο χέρι κάτω απ’ τον Λευκό να παίρνεις τα φιλιά της. Οι βόλτες χέρι-χέρι στη Λεωφόρο Νίκης, δίπλα στον Θερμαϊκό. Γυρνούσες με τσουρέκια και τρίγωνα. Ή τα άλλα; Εκείνες τις βόλτες στην Πλάκα, στο Μοναστηράκι και τα Αναφιώτικα. Το βράδυ στο Λυκαβηττό και τη θέα της Ακρόπολης.

Η ιστορία όμως δε θυμάται μόνο τους δυνατούς και ναι, υπήρξαν και κάποιοι άλλοι δειλοί. Υπήρξαν κάποιοι που δεν πολέμησαν τον εχθρό με το όνομα απόσταση. Υπήρχε ένας που ήθελε πολύ κι ένας άλλος που δεν καιγόταν.
Ήθελαν πολύ να ζήσουν όλα τα παραπάνω και τα έζησαν κι ίσως να ήταν και πιο παραμυθένια μιας κι έμειναν μόνο στις σκέψεις του μυαλού.

Ο καιρός πέρασε και τα τρένα για Αθήνα-Θεσσαλονίκη χάθηκαν. Μα η μορφή εκείνου του ανθρώπου στο Βορρά δε λέει να φύγει απ’ το μυαλό σου. Πού πήγαν τόσα τρένα; Μάλλον μεταμορφώθηκαν σε λάθη, σε τσακωμούς και χωρισμούς. Σε κατεβατά μηνύματα, τηλέφωνα τα ξημερώματα, σε ζήλιες και φωνές.

Μακάρι να γινόντουσαν όλα όπως παλιά κι όπως λέει και το τραγούδι αν γυρνούσε θα έβαζες στα λάθη φωτιά.

Τώρα, τι γίνεται τώρα; Σ’αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα φωνάζεις και πίνεις και καπνίζεις πολύ. Αν ο δρόμος σου βγάλει κάποια νύχτα στη Θεσσαλονίκη, μη διστάσεις να χτυπήσεις ξανά την πόρτα μου, σκέφτεσαι. Κι εσύ που είσαι στην Αθήνα και τρέχεις όλη μέρα και χάνεσαι στο χάος της βαβούρας ελπίζεις κάπου να δεις εκείνον τον άνθρωπο.

Νομίζεις ότι τον βλέπεις συνέχεια μπροστά σου, αλλά αυτό δε γίνεται, γιατί εκείνος είναι μακριά. Θέλεις να βγεις στο μπαλκόνι και να ουρλιάξεις πως τον θες, αλλά και πάλι τα χιλιόμετρα είναι πολλά, δε θα σε ακούσει.

Βρήκες άραγε το μαχαίρι που στα δυο σας χώρισε; Δεν μπορεί να το έσβησε έτσι απλά ο Βαρδάρης. Σου λείπει εκείνο το βλέμμα, εκείνη η αγκαλιά, εκείνες οι κουβέντες τα ξημερώματα. Σου λείπει εκείνο το παράξενο παιδί του Βορρά, άραγε θα έχει κι απόψε μια δικαιολογία; Εσύ το ξέρεις πως με ένα τηλέφωνο του θα έτρεχες πάλι εκεί.

Προσπαθείς να χρωματίσεις τη ζωή σου μακριά του, αλλά όλα είναι ανιαρά και τίποτα δεν μπορεί να σου θυμίσει εκείνο τον άνθρωπο. Νιώθεις μοναξιά μέσα σε πλήθος ανθρώπων.

Σταμάτα να ψάχνεις το γιατί έγιναν όλα αυτά, γιατί έμπλεξες έτσι, γιατί καταλήξατε έτσι, δε θα το βρεις ποτέ.

Ίσως να είναι η μοίρα που σας ήθελε χωριστά, ίσως να είναι όπως λέει κι άλλο ένα τραγούδι πως οι Θεοί στον Όλυμπο τ’ αποφασίσανε. Και τώρα μόνη ξυπνά και κοιμάται η ημέρα όπως κι εσείς…

Συντάκτης: Μαρία Καλλιοντζή
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: P

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ ΤΟΥ 2000 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ | RADIOEXODOS.GR

Υπάρχουν τραγούδια που τα έχουμε ταυτίσει με αξέχαστες, αγαπημένες, Ελληνικές σειρές 00’s. Γι αυτό τον λόγο τα λατρέψαμε κι για μεγάλο διάστημα μας είχαν “κολλήσει”.

Ελληνικές σειρές 00's

Ελληνικές σειρές 00’s | Αγαπημένα τραγούδια

Αρχίζουμε, λοιπόν από το 2000όπου άρχισε να παίζεται η ελληνική σειρά “Κλέφτης Έρωτας“. Μπορεί οι μικρότεροι ηλικιακά να μην θυμούνται την υπόθεσή της αλλά σίγουρα γνωρίζουν το ομότιτλό της τραγούδι με ερμηνευτή τον Κώστα Δόξα.

Την ίδια χρονιά, ο Νικος Πορτοκάλογλου ερμηνεύει με μαζί με την Ελένη Τσαλιγοπούλου το “Να με προσέχεις” για την ελληνική σειρά “Να με προσέχεις“.

Το 2003, “Η Απόσταση Αναπνοής” μας “δείχνει τον τρόπο” μαζί με τον Ζακ Στεφάνου.

Τράβα την σκανδάλη” από την Άλκηστις Πρωτοψαλτη για την σειρά “Κλείσε τα μάτια σου“, που παίζεται το 2003, επίσης.

Το 2004 έρχεται και ο Κώστας Μακεδόνας ερμηνεύει το “Μην μου λες Αντίο” για την ομότιτλη σειρά.

Ο Ηλίας Μακρίδης, το 2004, ερμηνεύει το “Βγες στο μπαλκόνι να δεις” για την ελληνική σειρά “Στο Φως του Φεγγαριού“.

Το 2005, η Δήμητρα Γαλάνη επανακυκλοφορεί σε μία πιο rock έκδοση το τραγούδι της “ΔυόΜέρες Μόνο” για την ομότιτλη σειρά.

2006 και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ερμηνεύει το “Δε Φεύγω” για τη “Κινούμενη Άμμος“.

Όλα αλλάζουν” από Ευσταθία για την σειρά “Ένας Μήνας Και Κάτι“, το 2007.

Την ίδια χρονιά το Number One μας ,Έλενα Παπαρίζου, τραγουδάει το “Μαζί σου” για την ομότιτλη σειρά.

Απ’ότι φαίνεται το 2007 είναι μία καλή τηλεοπτική χρονιά. Κυρίες και Κύριοι, Πέγκυ Ζηνα κι “Ανυπήρχες θα σε χώριζα“!

Η Αγάπη πού μένει” τραγουδάει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης στην “Πολυκατοικία“, το 2008.

Κλείνουμε με “Ταξίδι στη Βροχή” από Ελευθερία Ελευθερίου για την ομότιτλη σειρά,το 2012.

ΠΗΓΗ: GET GREEK MUSIC

6 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ | RADIOEXODOS.GR

Υπάρχουμε κι εμείς που έχουμε αδυναμία στο ποτό. Πίνουμε σε χαρές, σε γιορτές, σε επιτυχίες, σε χωρισμούς και σε λύπες. Βρίσκουμε μία συντροφιά σε αυτό παρότι καθιστά μία κακή συνήθεια. Είναι ένας εύκολος τρόπος να περάσουμε την ώρα μας πιο έντονα σε ό,τι ψυχολογική κατάσταση κι αν βρισκόμαστε. Εν πάσει περιπτώσει το ποτό αποτελεί ορισμένες φορές τον καλύτερό μας φίλο.

Τραγούδια για όλους τους πότες της παρέας

Ο Πάνος Κιάμος αποδεικνύεται γερό ποτήρι καθώς όσο κι αν πιει δε φαίνεται να τον πιάνει. Τουλάχιστον, έτσι μας λέει.

Μεγάλη αδυναμία στο ποτό φαίνεται να έχει ο ίδιος καλλιτέχνης. Ακριβώς έτσι νιώθουμε κι εμείς μετά από ένα χωρισμό. Μια χαρά μας τα τραγούδησε κι εμείς βγήκαμε και τα ήπιαμε.

Εξάλλου όταν πίνουμε βρίσκουμε το θάρρος να κάνουμε πράγματα που αλλιώς δε θα τολμούσαμε. Κάτι τέτοιο τραγούδησε κι η Φανή Δρακοπούλου.

Πόσες φορές βγήκαμε, γυρίσαμε σπίτι μεθυσμένοι και κοιμηθήκαμε με τα ρούχα μας; Δεν είμαστε μόνοι μας το έχει κάνει και ο Αντώνης Ρέμος.

Εντάξει ήπιαμε λιγάκι παραπάνω. Ας αλητέψουμε κι εμείς λιγάκι. Άλλωστε τα κακά παιδιά έχουν πάντα περισσότερη πέραση.

Το καλύτερο όμως είναι να τα πίνεις μόνο για την παρτάρα σου.

 

ΠΗΓΉ: GET GREEK MUSIC

ΠΟΙΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΕΧΕΙ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΤΑ 75.000.000 VIEWS? | RADIOEXODOS.GR

ο GGM Trivial παίρνει την απάντηση του που ακούσει στο όνομα… Κωνσταντίνος Κουφός

Τα ποτήρια μας ψηλά - Κωνσταντίνος Κουφός

Μετά από δυο μεγάλες επιτυχίες “Η Πιο Ωραία Στην Ελλάδα” και “Μετρώ Αντίστροφα” που έσπασαν ρεκόρ προβολών στοYouΤube, ο Κωνσταντίνος Κουφός , με το τελευταίο του τραγούδι  “Τα Ποτήρια Μας Ψηλά” σε σκηνοθεσία τουΒαγγέλη Τσαουσόπουλου σάρωσε για άλλη μια φορά.

Ο Νο1 Viral καλλιτέχνης στην Ελλάδα, έχει κατακτήσει το YouΤube και κάθε του κομμάτι ξεπερνάει τα δικά του ρεκόρ.

Σε μόλις λίγους μήνες κυκλοφορίας ο Κωνσταντίνος Κουφός ξεπέρασε τις 12 Εκ. Προβολέςγια το νέο του video clip “Τα Ποτήρια Μας Ψηλά”.

Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία “Η πιο ωραία στην Ελλάδα” έχει ξεπεράσει τα 43.000.000 προβολές.

Το τραγούδι “Μετρώ αντίστροφα” με την σειρά του έχει ξεπεράσει τα 21.000.000 views.

Στην παρέα των επιτυχιών προστέθηκε και το “Τα ποτήρια μας ψηλά” με αποτέλεσμα οι συνολικές προβολές του τραγουδιστή με μόλις 3 τραγούδια να ξεπερνάνε τα75.000.000 views.

Για άλλη μια φορά ο τραγουδιστής μας ξεσηκώσει καικάνει την διαφορά.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην συμπεριληφθεί σε αυτό το μίνι GGM Trivial.

Είναι ένας καλλιτέχνης που τοναγκαλιάσε το κοινό από το πρώτο του κιόλας single, με μια σταθερά ανοδική πορεία, έχοντας αποσπάσει  και τοβραβείο του Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη στα Mad Video Music Awards 2016.

Ο Κωνσταντίνος Κουφός εμφανιζόταν στο πιο πολυσυζητημένο σχήμα της νυχτερινής Αθήνας, στο Κέντρο Αθηνών στο πλευρό του Σάκη Ρουβά, της Πάολα και της Tamta.

Άκουσε την τελευταία του επιτυχία:

GGM Trivial | Τα ποτήρια μας ψηλά – Κωνσταντίνος Κουφός (στίχοι)

Οι γυναίκες, τα ξενύχτια, το αλκοόλ και τα στριφτά
απολαύσεις που μου κάναν τη χειρότερη ζημιά…
αχ τα πάθη μου, τα λάθη μου,
σου τραγουδώ αγάπη μου
πως πια είμαι για πάρτη μου…

Στην υγειά μου πίνω και μεθώ
και τα λάθη μου μετρώ
κι όλη νύχτα εγώ τραγουδώ..
στο καλό να πάνε τα παλιά
λέω αντίο κι άντε γεια
σ’ ό,τι μου μαυρίζει την καρδιά.
Τα ποτήρια μας ψηλά
κι όλοι πάνω στα τραπέζια
χορεύουμε συνέχεια.
Ζούμε μόνο μια φορά
μα αν το κάνουμε σωστά
αρκεί για να περάσουμε καλά (x2)

Στις χαρές μου και στα γλέντια
όλοι φίλοι και γνωστοί
μα στα δύσκολα, στα ντέρτια
δεν μείναν ούτε οι μισοί…
Τα λάθη μου τα πλήρωσα,
τα ρέστα μου τα χάρισα
κι ανθρώπους πλέον άλλαξα…

Στην υγειά μου πίνω και μεθώ
και τα λάθη μου μετρώ
κι όλη νύχτα εγώ τραγουδώ..
στο καλό να πάνε τα παλιά
λέω αντίο κι άντε γεια
σ’ ό,τι μου μαυρίζει την καρδιά.
Τα ποτήρια μας ψηλά
κι όλοι πάνω στα τραπέζια
χορεύουμε συνέχεια.
Ζούμε μόνο μια φορά
μα αν το κάνουμε σωστά
αρκεί για να περάσουμε καλά (x2)

Τα ποτήρια μας ψηλά (x2)
κι όλοι πάνω στα τραπέζια …
χορεύουμε συνέχεια …

Στην υγειά μου πίνω και μεθώ
και τα λάθη μου μετρώ
κι όλη νύχτα εγώ τραγουδώ..
στο καλό να πάνε τα παλιά
λέω αντίο κι άντε γεια
σ’ ό,τι μου μαυρίζει την καρδιά.
Τα ποτήρια μας ψηλά
κι όλοι πάνω στα τραπέζια
χορεύουμε συνέχεια.
Ζούμε μόνο μια φορά
μα αν το κάνουμε σωστά
αρκεί για να περάσουμε καλά (x2)”

ΠΗΓΉ: GET GREEK MUSIC

7 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΖΟΥΝ ΤΟ «ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙ» | RADIOEXODOS.GR

Το ψέμα κυριαρχεί στην εποχή που ζούμε. Μας μεγάλωναν οι γιαγιάδες με παραμυθάκια κι από τότε κάθε φορά που ακούμε ψέμματα νιώθουμε οικεία και κολλάμε.Όλοι έχουμε έρθει αντιμέτωποι με αυτό είτε ως θύτες είτε ως θύματα. Ουκ ολίγες φορές άνθρωποι πληγώθηκαν από αυτό και προδώθηκαν με τον χειρότερο τρόπο. Αυτός είναι ο λόγος που πάμπολλοι σπουδαίοι στιχουργοί έγραψαν γι αυτό τραγούδια που ταυτιστήκαμε μαζί στους και αμέσως αγαπήσαμε.

Πόσα λόγια ψεύτικα έχουμε ακούσει και πόσα δάκρυα ψεύτικα έχουμε δει. Εμείς ανήμποροι σε τέτοιες καταστάσεις εθελοτυφλούμε και συνεχίζουμε να τους πιστεύουμε για να μην τους χάσουμε.

Υπάρχουν όμως και δύσκολες καταστάσεις που το ψέμα είναι η μόνη λύση για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Κάτι τέτοια ψέμματα σαν του Αντώνη Ρέμου.

Άραγε, πόσες φορές ανοιχτήκαμε και στηριχτήκαμε σε ανθρώπους που το μόνο που μας προσέφεραν ήταν χιλιάδες ψέματα;

Ποια ψέμματα όμως πονάνε περισσότερο, μάλλον όσοι μας λένε ότι μας αγαπάνε στα ψέμματα.

Ένα ψέμα όμως μπορεί να απαλύνει τη πληγή μας και ίσως είναι η μοναδική λύση για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε.

Και ο οργανισμός μας από μόνος του ζητάει να του πούνε το καλύτερο ψέμα.

Το τελευταίο τραγούδι αφιερωμένο στους θεατρίνους της αληθινής ζωής.

ΠΗΓΉ: GET GREEK MUSIC

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΕΡΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΝΕΟ TEASER | RADIOEXODOS.GR

Ο Κώστας Αγέρης, ο δημοφιλής τραγουδιστής που έγινε γνωστός από το περσινό The Voice, και με την μεγάλη επιτυχία “Πως το παθα αυτο” επιστρέφει με νέο τραγούδι, με τίτλο “Τέλος“.

Κώστας Αγέρης

Τόσο οι στίχοι, όσο και η μουσική του κομματιού έχει γραφτεί από τον ίδιο τον Κώστα και αναμένεται να γίνει μεγάλη επιτυχία αφού το τραγούδι είναι αφιερωμένο στον μεγάλο τραγουδιστή Παντελή Παντελίδη.

Το νέο τραγούδι με τίτλο “Τέλος” θα είναι διαθέσιμο την 1η Μαρτίου, από την Minos EMI.

Κώστας Αγέρης – Τέλος | Δείτε το teaser:

ΠΗΓΉ: GET GREEK MUSIC

ΘΑ ΓΥΡΝΑΣ ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΦΥΓΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

120 ημέρες σιωπής. Ναι, μία μία τις μέτρησα. Δεν τις λες και λίγες. Δε σου αφήνουν πολλά περιθώρια ελπίδας. Νομίζεις πως επιτέλους μπήκε μια τελεία. Μια τελεία που δεν ήθελες, που σου ξεσκίζει την ψυχή, αλλά που έρχονται στιγμές που μοιάζει η μόνη επιλογή. Γιατί «πρέπει», γιατί «δεν αξίζει», γιατί «προσπάθησες αλλά δεν τα κατάφερες». Έλα όμως που η ζωή πάντα θα βρίσκει τρόπο να σε εκπλήσσει.

Διαβάζω κάπου «αν είναι ο άνθρωπός σου, θα επιστρέφει στη ζωή σου ξανά και ξανά». Κι έρχεσαι εσύ πάλι, να κάνεις την τελεία αποσιωπητικά. Διστακτικά, να δεις αν υπάρχει έδαφος να πατήσεις. Για άλλη μια φορά μου δείχνεις πόσο γελοίο είναι το τείχος που νόμισα πως έχτισα, πόσο ψεύτικη είναι η φυγή μου, τάχα μίλια μακριά και τελικά δύο βήματα παραπέρα.

Ένιωθα πως η καρδιά μου πάγωσε τόσο καιρό. Τίποτα δεν την άγγιζε, κανένα συναίσθημα δεν τη συγκίνησε, καμία έκφραση δε σάλεψε στο πρόσωπο. Ένα «θα ‘θελα τώρα να σε δω», ένα «έλα», μηδένισαν έτσι απλά το χρόνο. Μια αγκαλιά ήταν αρκετή. Για να νιώσω ξανά άνθρωπος. Για να νιώσω το αίμα να ρέει πάλι στις φλέβες, να ζεσταθεί το μέσα μου.

Κρατούσα την ανάσα μου. Όχι, δεν το λέω μεταφορικά. Πραγματικά δεν ανέπνεα. Μάλλον φοβόμουν. Παρακαλούσα το χρόνο να μην περάσει, τους δείκτες να σπάσουν. Και τελικά ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να σε είδα πάλι χθες και προχθές, σαν να ‘μασταν πάντα μαζί.

Kάθε σου άγγιγμα έκλεινε και μια πληγή, κάθε σου φιλί σήκωνε από ‘πάνω μου ένα βάρος, μέχρι που έγινα φτερό. Ξέρεις πως είναι να νιώθεις ταυτόχρονα την απόλυτη ευτυχία και την απόλυτη δυστυχία; Κρατάς στα χέρια σου ό,τι σε κάνει να πετάς, να αναπνέεις κι όμως ξέρεις πως είναι άμμος και πάλι θα γλιστρήσει απ’ τα δάχτυλά σου. Δεν είναι σεξ. Ποτέ δε θα είναι σεξ. Είναι αυτό που λένε οι άνθρωποι «έρωτα» κι ας το ‘χουν νιώσει αληθινά μόνο λίγοι. Εγώ θα το πω «ένα». Γιατί αυτό είμαστε. Όταν σε βλέπω και με βλέπεις, όταν η αγκαλιά σου ανοίγει για να χωθώ μέσα της, όταν ακουμπάς το κεφάλι σου στο στήθος μου, ξέρουμε.

Λυπάμαι όσους ποτέ δεν ένιωσαν αυτό το «ένα». Δεν είναι εύκολο. Κι όταν το βρεις, άντε μετά να το αφήσεις. Όσες φορές κι αν φύγω, θα γυρνάω. Όσες φορές κι αν φύγεις, θα γυρνάς. Μέχρι ν’ αποφασίσεις να μείνεις. Καμιά συνάντηση, λέμε, δεν είναι τυχαία. Εμείς τότε βρεθήκαμε για να μου μάθεις πώς είναι να ζεις στο φως. Για να γίνεις η αφορμή ν’ αλλάξω, να γίνω αυτό που είμαι σήμερα, να γελάω, να γράφω πάλι. Κι εγώ είμαι εδώ, ένας ήσυχος φάρος, να σου δείχνω το δρόμο στο σκοτάδι, να μη φοβάσαι τις στιγμές της μοναξιάς. Να σου μαθαίνω ξανά και ξανά τι θα πει ν’ αγαπάς άνευ όρων.

Μου ζήτησες να γράψω για εμάς. Μα εγώ δε θέλω πια να γράφω. Θέλω μόνο να ζω, κοντά σου. Δε θέλω πάλι η καρδιά μου να παγώσει. Μείνε. Διώξε μακριά, αγάπη μου, τη δειλία σου. Άσε τον κόσμο, ο κόσμος πάντα θα λέει κι ας μην κάνεις τίποτα. Σκεφτόμαστε αν θα πληγωθούν οι άλλοι και καταλήγουμε να πληγωνόμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι η ζωή είναι μία και είναι τώρα. Δεν παίρνει άλλη αναβολή. Έλα.

ΠΗΓΗ: PILLOWFIGHTS.GR

ΚΑΛΟΣ Ο ΠΡΩΙΝΟΣ ΚΑΦΕΣ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΒΡΑΔΙΝΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ | RADIOEXODOS.GR

Είναι πέντε γράμματα που έχουν καθορίσει τα πρωινά μας. Είναι μία λέξη που συνοδεύει το ξύπνημα και το γεγονός ενός νέου ξεκινήματος. Είναι το δώρο της φύσης για τον άνθρωπο κι είναι ο καρπός που κάθε ενήλικας την ευχαριστεί που τον παράγει. Είναι ο καφές που όλοι αγαπήσαμε.

Είναι το ρόφημα που από απλή απόλαυση το έχουμε μετατρέψει σε τέχνη. Το ρόφημα που έχει γίνει μια αυτοκρατορία παραγωγής χρημάτων με ίσως τη μεγαλύτερη τάση αισχροκέρδειας παγκοσμίως. Αλλά για εμάς πάντοτε θα είναι απόλαυση. Έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας κι είναι η πρώτη σοβαρή εξάρτηση κάθε ενήλικα, εξάρτηση που κάθε άλλο παρά αρνητικά τη βλέπει.

Έχει γίνει λοιπόν καθημερινή ανάγκη η κατάποση καφέ, διότι διαθέτει τη μοναδική ιδιότητα να ξυπνά τον εγκέφαλο. Να τον δραστηριοποιεί και να σε βοηθά να ξεκινάς καλύτερα την ημέρα σου. Αρχικά λοιπόν έχει καθιερωθεί σαν πρωινή ιεροτελεστία, κυρίως χωρίς κόσμο γύρω μας. Μια απόλυτη ηρεμία και μια κατάσταση που έχουμε ανάγκη τη μοναξιά και την προσωπική ηρεμία. Βέβαια θα λέγαμε ψέματα αν τολμούσαμε να πούμε ότι το ρόφημα αυτό έχει ωράριο. Έχει γίνει το παγκόσμιο ρόφημα που συνοδεύει απ’ τα γλυκά πρωινά μας μέχρι τα βαριά απογεύματά μας και τα διπολικά βράδια μας.

Έχει γίνει ο βασικός λόγος συνάντησης με φίλους. Η έκφραση «πάμε για καφέ» είναι πια ατάκα-ορόσημο που ενώνει την παρέα, σήμα κατατεθέν χαλάρωσης και χαβαλέ. Σημαίνει πως βρίσκεις λίγο χρόνο μέσα στη μέρα για σένα, είτε μόνος είτε με ανθρώπους που αγαπάς. Ο καφές λοιπόν χωρίζεται σε δύο βασικές κατηγορίες, πρωινός κι απογευματινός.

Οι λάτρεις του καφέ και της μοναξιάς θα υπερασπιστούν αυτήν τη πρωινή τελετουργία, λέγοντας πως λίγος ποιοτικός χρόνος με τον εαυτό μας και μια κούπα καλού καφέ, αξίζει πολλά περισσότερα. Δε θα διαφωνήσω, όμως ως γνήσιος λάτρης της επαφής και της κοινωνικότητας αντιπαρέρχομαι και λέω πως σαν τον απογευματινό καφέ δεν έχει.

Είναι, μωρέ, άλλη η αίσθηση του να κανονίζεις ραντεβού για καφέ το απόγευμα. Μην ξεχνάς πως είμαστε ευρέως γνωστοί ως λαός για τη διάρκεια και τη σημασία που έχει για εμάς ο απογευματινός καφές. Κατέχουμε δε τα πρωτεία για τη Λάρισα, ως την πόλη με τις περισσότερες καφετέριες αναλογικά με τον πληθυσμό της. Ακούς; Ο κόσμος αγαπά αυτήν την απογευματινή συνήθεια σαν κοινωνική επαφή.

Είναι άλλη φάση να είσαι παραλία Θεσσαλονίκης το απόγευμα και να πίνεις καφέ με κολλητούς, λέγοντας τα νέα σας, καθώς βρίσκεστε μπροστά στην καλύτερο σημεία της πόλης. Να είσαι εκεί έτοιμος να κάνεις το γνωστό greek καμάκι ανά πάσα στιγμή, ενώ ταυτόχρονα πίνεις την καφεδιά σου με ανθρώπους που περνάς καλά κι έχεις ανάγκη να δεις.

Είναι μια ανάσα χαλάρωσης μέσα σε μια μέρα δουλειάς και κούρασης, μια συνάντηση με γέλια και κουβέντες που σχεδόν πάντα οδηγεί σε κάτι άλλο, ακόμα καλύτερο. Πόσες είναι οι φορές που πήγες για καφέ και κατέληξες σπίτι σου χαράματα; Ξεκίνησες με φρέντο κι έσβησες με μπίρα μετά τα σφηνάκια; Άστο, πολλές είναι η απάντηση.

Οπότε σου λέω, άκου με, γίνε κι εσύ μέλος των υποστηρικτών του απογευματινού καφέ, γίνε ένας από εμάς.

Συντάκτης: Θεοδόσιος Ραβανός
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS.GR