ΝΙΚΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΚΑΛΙΑ- ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ «ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΚΑΛΙΑ» | RADIOEXODOS.GR

Με τις δυνατόν καλύτερες προσδοκίες, τόσο στο διαδικτυακό «αέρα» όσο και στις ραδιοφωνικές συχνότητες, ξεκίνησε από χθες-27 Φεβρουαρίου-η επέλαση του νέου τραγουδιού από τον Νίκο Ρωμανό.

Ο λόγος για την ιδιαίτερη , συγκινητική μπαλάντα με τίτλο «Όταν Είμαστε Αγκαλιά», σε στίχους και μουσική του Άκη Πολυχρονόουλου , παραγωγή από τον Πάρη Κάλπο και σκηνοθετική επιμέλεια του Βαγγέλη Τσαουσόπουλου. Μια μουσική πρόταση από τον τραγουδιστή “φαινόμενο” που σαρώνει το τελευταίο διάστημα με τις εμφανίσεις του σε Ελλάδα και εξωτερικό, που διαφοροποιείται και ξεχωρίζει.

Η άμεση και η μεγάλη αποδοχή των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αποτυπώνεται στα “χτυπήματα” του You-Tube με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο . Με το καλημέρα , μέσα σε λιγότερες από 24 ώρες , περισσότεροι από 17.600 ακόλουθοι το έχουν δει . Νούμερα, που όπως καταλαβαίνει κανείς, , προκαλούν προκαλούν ίλιγγο και τεράστια εντύπωση.

Άκρως κολακευτικά σχόλια , εκτός του ιδίου του στίχου που αναφέρεται στην θετική επίδραση της αγκαλιάς στις δύσκολες ανθρώπινες σχέσεις , προκάλεσε ακόμη ένα στοιχείο . Αυτό του consept των γυρισμάτων του video clip . Σύμφωνα με το σχόλιο του ερμηνευτή στο wall του στο Facebook , αποτελεί μια προσπάθεια να θυμίσει τον κύκλο της ζωής. Συνεπώς, συμπληρώνει πως το αφιερώνει στην οικογένεια του , στους Γεωργίου..Τους ..ισόβιους γονείς και τα … τα ισόβια αδέρφια του.

Παράλληλα, επιβεβαιώνεται -για ακόμη μια φορά- ότι ο σταδιακά ανοδικός Νίκος Ρωμανός , ενάντια στο ρεύμα της εποχής , ενάντια στην γενικότερη κοινωνική και πολιτισμική καθίζηση της χώρας , έχει μεγάλες βλέψεις . Παίζει το μεγαλύτερο στοίχημα της καριέρας του . Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, πως μεγάλο μερίδιο επιτυχίας χρεώνεται στην στρατηγική επικοινωνίας που τόσο μαεστρικά έχουν στήσει οι συνεργάτες του και δη, η Βάσω Σαρματζή που προΐσταται της καλλιτεχνικής του εικόνας .

Όσο για αυτό , της “βγάζουμε το καπέλο”.

Ένα video clip που αξίζει να δούμε και να καταλάβουμε το μεγάλο του νόημα και ένα τραγούδι
που σε αγγίζει από τις πρώτες του νότες.

Η κυκλοφορία έγινε από την EPIC MUSIC RECORDS και την EMI-UNIVERSAL.

Δείτε παρακάτω το βίντεο κλιπ:

ΠΗΓΉ: gossipnews.gr

Η ΑΓΑΠΗ ΘΕΛΕΙ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΛΙΓΟ ΚΡΑΣΙ ΚΙ ΕΝΑ ΖΕΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ | RADIOEXODOS.GR

Πόσα πράγματα νομίζεις ότι χρειάζεται η αγάπη; Ένα; Δύο; Τρία; Ακριβώς δεν μπορούμε να πούμε, όμως σίγουρα δεν έχει ανάγκη από πολλές φανφάρες! Τι να τις κάνει άλλωστε; Σωστή βάση θέλει κι όλα τα άλλα τα βρίσκει περιττά. Ακόμα και αν έχει τα «παραπάνω», βέβαια, δεν της είναι απαραίτητα. Αγκαλιές, κρασί κι ένα ζεστό κρεβάτι θέλει και αυτά αρκούν, πίστεψέ με.

Αρχικά, θέλει το χάδι. Θέλει την τρυφερότητα και τη στοργή. Μεγάλο μέρος βασίζεται πάνω σε αυτά. Έχουν τεράστια σημασία αυτά τα αγγίγματα που προκαλούν απανωτές ανατριχίλες και καύλα! Ξέρεις, αυτό που ο άλλος σε αγγίζει κι εσύ νιώθεις πως θα εκραγούν οι φλέβες σου από τα τόσα συναισθήματα που σε κατακλύζουν. Υγεία, καύλα κι επανάσταση αυτά τα αγγίγματα, ρε πούστη μου. Σου βάζουν κάτω το μυαλό και στο γαμάνε όλη μέρα. Δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτα άλλο, παρά μόνο αυτά τα αγγίγματα! -Μικρό tip: Κάτι τέτοιο το νιώθεις μόνο όταν σε αγγίζει ο μεγάλος έρωτας. Στο μέτριο δεν το νιώθεις.

Μετά φέρε κρασί! Το κρασί χαλαρώνει και μας κάνει πιο αυθόρμητους, πιο σεξουαλικούς και ταυτόχρονα πιο τρυφερούς. Είναι λες και το κρασί συμβολίζει κάθε καλό κι όμορφο της αγάπης δυο ανθρώπων και ταιριάζει παντού. Στο χουχούλιασμα; Πάει. Στα πιο παθιάρικα; Ταιριάζει. Στις απλές συζητήσεις που ο ένας μαθαίνει λίγο καλύτερα τον άλλον; Εκεί κι αν πάει γάντι! Κρασί, παιδιά. Κρασί!

Είναι άδικο που δεν έχει τη θέση του μέσα στα θαύματα του κόσμου. Υπάρχει κάτι το αισθησιακό, κάτι το ανεξήγητο. Ένα ποτήρι κρασί στο χέρι μπορεί να σε κάνει να μοιάζεις τελείως αλλιώς. Να θες να είσαι τελείως αλλιώς! Να μπορείς να είσαι τελείως αλλιώς και να σου αρέσει. Δεν είσαι ψέμα, όμως, σε καμία περίπτωση. Είσαι απλά «αλλιώς», δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα νομίζω.

Τέλος, δώσε στην αγάπη ένα ζεστό κρεβάτι και άσε την εκεί να κάνει τα πάντα. Εκεί να ονειρεύεται, να κάνει σχέδια για το μέλλον, να βγάλει τα μάτια της, να φωνάξει, να ψιθυρίσει… Άφησε την να κάνει τα πάντα εκεί! Εκεί να ζήσει κι εκεί να ανθίσει. Απλά θέλει να έχει το χώρο της η αγάπη. Αν της δώσεις αυτό, θα σου δώσει άλλο τόσο.

Κι είναι γενναιόδωρη η άτιμη όταν νιώσει ότι της φέρεσαι σωστά! Θέλει να μπορείς να είσαι εκεί κι όταν πρέπει να φύγεις έστω και λίγο να δυσκολεύεσαι. Όπως ακριβώς τα πρωινά που φεύγεις απ’ το ζεστό σου κρεβάτι. Έτσι είναι οι αγάπες. Σαν ζεστά κρεβάτια, έτοιμα να φιλοξενήσουν κάθε έρωτα που το αξίζει.

Λίγα θέλει η αγάπη, μωρέ. Εμείς ώρες-ώρες είμαστε τσιγκούνηδες κι αρνούμαστε να δώσουμε αυτά τα λίγα! Όταν γίνουμε λίγο πιο ανοιχτοχέρηδες, ίσως δούμε πόσο, πραγματικά, λίγα είναι τα πράγματα που μας ζητάει.

Συντάκτης: Πάνος Κούλης
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ | RADIOEXODOS.GR

Μεγαλώσαμε, λέμε κι έτσι αβίαστα κολλάμε κι από δίπλα ένα «Ωριμάσαμε» για να υπάρχει. Καμία ωριμότητα όμως δεν ήρθε απλώς επειδή πρόσθεσες μερικά παραπάνω κεριά στην τούρτα σου ή στριμώχτηκες σε πιο σοβαρά παπούτσια.

Με τα χρόνια άλλαξες, είναι η αλήθεια. Όχι εξωτερικά, για άλλη αλλαγή μιλάω, εσωτερική κι επώδυνη. Ναι, σε ωρίμασε ο πόνος, η προδοσία, τα λάθη, οι αναχωρήσεις χωρίς επιστροφή, τα όμορφα λόγια που δε βρέθηκε μία πράξη να τα συνοδέψει. Έβαλες πολλές φορές νερό στο κρασί σου μέχρι που δεν πινόταν πια κι έτσι έσπασες το ποτήρι. Ωρίμασες γιατί δεν είχες άλλη επιλογή, μπήκες –ή σε ρίξανε– στα βαθιά και κολύμπησες.

Λες πιο συχνά «Όχι» και πολύ πιο σπάνια «Ναι». Οι καταφάσεις σου είναι μετρημένες και πρώτα σκέφτεσαι να μη χαλάσεις χατίρι στον εαυτό σου και μετά στους άλλους. Σε άφησες κάτω στην τραμπάλα πολλές φορές, καιρός να σηκωθείς.

Με τα χρόνια και τις ήττες σου –από ανθρώπους που δεν ήξεραν τι ήθελαν και το έψαχναν στη ζωή σου– αποφάσισες πως οι παρουσίες δε σου είναι τόσο απαραίτητες τελικά -ιδιαίτερα αυτές οι περιστασιακές. Κλείνεις την πόρτα σου ευκολότερα και την ανοίγεις πλέον με μεγάλη προσοχή και καχυποψία.

Αντίστοιχα έπαψες πια να κρύβεσαι πίσω από πόρτες μισόκλειστες και συναισθηματικές χαραμάδες. Όταν κάτι τελειώνει, φεύγεις μακριά. Η εμπειρία σου σού απέδειξε πως σπάνια –ως ποτέ– αποδίδουν οι δεύτερες ευκαιρίες και πως οι μισοτελειωμένες ιστορίες, σε τελειώνουν όσο περιμένεις να τις ξαναρχίσεις.

Συνειδητοποίησες πια πως δε θες στη ζωή σου όποιον δε σε χρειάζεται στη δική του και πως τα αισθήματα έχουν νόημα μονάχα όταν είναι αμοιβαία. Έχασες πολύ χρόνο περιμένοντας, προσπαθώντας να καταλάβεις τι θέλουν, ακόμα κι αν θέλουν. Έγινες αποκούμπι για ανθρώπους που σε άδειασαν στην πρώτη δυσκολία.

Συμφιλιώθηκες με τη μοναξιά κι είναι πολλές πια οι φορές που την επιλέγεις. Την προτιμάς από ψεύτικους φίλους και χλιαρούς ερωτάκους, από ανούσιες φωνές κι άχαρα αγγίγματα. Ένα ποτήρι κρασί, μουσική που γουστάρεις κι ένα καλό βιβλίο αρκούν για να χαμογελάσει η ψυχή σου.

Εμπιστεύεσαι δύσκολα πια∙ για όλες εκείνες τις φορές που καθυστέρησες το βήμα σου ή έκανες πίσω για να μετριάσεις τη διαφορά μα σε προσπέρασαν με την πρώτη ευκαιρία κι ούτε έριξαν ξανά το βλέμμα τους προς το μέρος σου. Ακόμα βέβαια κάνεις πίσω, είπαμε άλλαξες, δεν έγινες όμως κι άλλος άνθρωπος. Όμως προτιμάς πια τουλάχιστον οι πιθανότητες να ‘ναι με το μέρος σου.

Δεν πέφτεις με τα μούτρα ούτε τα δίνεις όλα, κρατάς κάτι και για σένα. Εξάλλου αυτό που θα κουβαλάς πάντα είναι ο εαυτός σου, ε ήταν καιρός να αρχίσεις να τον προσέχεις. Ανέχεσαι λιγότερα και σταμάτησες να σε πουλάς φτηνά. Αυτοσεβασμός κι αξιοπρέπεια κι ας το βαφτίζουν οι άλλοι εγωισμό. Αν δε σ’ αγαπήσεις εσύ, είναι ανώφελο να περιμένεις κάποιον άλλον να το κάνει, το έμαθες.

Παίρνεις τηλέφωνα και χτυπάς κουδούνια, όμως στη δεύτερη άρνηση κι αμφιβολία, τα παρατάς. Δεν έχει νόημα να κερδίσεις την προσοχή κάποιου με το ζόρι ούτε θες μικροποσότητες συναισθήματος από οίκτο. Ό,τι δε σου χαρίζεται απλόχερα, δεν πρόκειται να το ζητιανέψεις -όχι πια.

Έμαθες πως η ποσότητα δεν προσφέρει τίποτα, μάλλον σε κουράζει κι έτσι αναζητάς την ποιότητα. Στους ανθρώπους, στις σχέσεις, στις κουβέντες σου, ακόμα και στο φαγητό σου. Επιλέγεις πια κι αντιλαμβάνεσαι πόσο σημαντικό είναι να μη στριμώχνεσαι στα κουτάκια άλλων, να μη γίνεσαι χαμαιλέοντας για να προσαρμόζεσαι στις καταστάσεις, αλλά να ορίζεις εσύ το περιβάλλον σου.

Έπαψες να ενθουσιάζεσαι με το παραμικρό και προσπαθείς ακόμα να βάλεις χαλινάρι στον αυθορμητισμό σου. Κρατάς χαμηλά τις προσδοκίες σου για να αποφύγεις κάπως την απογοήτευση.

Ξέρεις πια πως ο χρόνος σου είναι δώρο πολύτιμο χωρίς κάρτα αλλαγής, γι’ αυτό τον φυλάς και τον χαρίζεις μόνο εκεί που αξίζει. Άδειασες τις σκέψεις σου από περαστικούς και σταμάτησες να κάνεις υπομονή. Ποτέ δεν τη συμπαθούσες, δεν μπορείς να περιμένεις. Ό,τι θες, το θες τώρα, το διεκδικείς κι αν δεν το πετύχεις, πείθεις τον εαυτό σου πως δεν το ήθελες και τόσο. Σου επιτρέπεις να πονέσεις μόνο για δυο μέρες, μετά σου χρωστάς να χαμογελάσεις.

Κλαις πολύ και γελάς ακόμα περισσότερο. Πλέον τα όριά σου τα σχεδιάζεις εσύ και την ευτυχία σου τη χρωματίζεις όπως θέλεις. Δεν περιμένεις κανέναν, προχωράς κι όσοι θέλουν, θα σε προλάβουν.

Συντάκτης: Πωλίνα Πανέρη
ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS.GR

ΕΤΣΙ ΑΠΛΕΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ | RADIOEXODOS.GR

Και στην τελική τι είναι αυτό που αναζητάμε περισσότερο;

Μια αγκαλιά να χωράμε μέσα και τη ζέστη ενός άλλου κορμιού δίπλα στο δικό μας. Ν’ ακουμπάς πάνω στον άλλο και να αισθάνεσαι πως ανήκεις κάπου. Έστω και για λίγο.

Ανάγκη για συντροφικότητα; Ίσως.

Ανάγκη για ένα όμορφο περιτύλιγμα σε μία κατάσταση που ειδάλλως θα ήταν πολύ ωμή; Περάστε, ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Μπορεί.

Ίσως τελικά να μην το αντέχουμε όλοι το ωμό. Θέλουμε και το παραμυθάκι μας. Την ψευδαίσθηση, ότι όλο αυτό που πρόκειται να συμβεί ανάμεσά μας ή που έχει μόλις έχει συμβεί αποτελεί κομμάτι μιας πραγματικότητας.

Παρένθεση σε μία καθημερινότητα, που κάπως αλλιώς την έχεις μορφοποιήσει, για να σε βολεύει καλύτερα.

Αναζητάμε την κουβεντούλα, τις μηχανικές, καθημερινές συνήθειες που θα κάναμε με το “significant other” μας, όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Ένα φιλί πριν πέσουμε για ύπνο, μία αγκαλιά λίγο πριν σηκωθούμε το πρωί από το κρεβάτι, λίγο spooning μέσα στη νύχτα. Χαζά, νυσταγμένα βλέμματα το πρωί που βουρτσίζουμε τα δόντια μας, γέλια και κουβέντες, λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος.

Δημιουργούμε σκηνές οικειότητας και κοινών αναφορών, για να αισθανθούμε καλύτερα. Και, ειλικρινά, αναρωτιέμαι, σε τι μας εξυπηρετεί όλο αυτό;

Είναι πολύ πιθανό, εν τέλει, να έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε τα πάντα. Ζούμε σε μία εποχή που όλα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Έχουμε συνηθίσει να μιλάμε, να γνωρίζουμε ανθρώπους και να φλερτάρουμε πίσω από την οθόνη ενός υπολογιστή ή ενός κινητού. Να κρυβόμαστε πίσω από πληκτρολόγια και όταν συναντιόμαστε πια με τον άλλον να μας φαίνεται περίεργη η επαφή.

Να μας φαίνονται όλα περίεργα. Το πόσο καλά μπορεί να κουμπώνουν δύο άνθρωποι. Το πόσα πολλά πράγματα έχεις να συζητήσεις. Το πόσο όμορφο είναι να ανακαλύπτεις κάποιον από την αρχή.

Να μας ξενίζει ακόμα και το ότι είναι πολύ καλύτερο να γελάς παρέα με κάποιον, παρά μόνος σου στην ησυχία του σπιτιού σου, διαβάζοντας τα μηνύματα που ανταλλάσσετε στην οθόνη του κινητού ή του υπολογιστή σου.

Γιατί είναι γαμώ να μπορείς να πειράξεις τον άλλο, να τον αγγίξεις, να μοιραστείς ένα αστείο. Είναι και γαμώ η φυσική παρουσία των ανθρώπων στη ζωή μας.

Όχι, μη βάζεις ταμπέλες. Δε μιλάμε μόνο για εραστές ή για συντρόφους. Αλλά για όλους τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μας, τους φίλους μας, την οικογένειά μας.

Ζήσ’ το από κοντά. Έχει άλλη γλύκα! Πώς να το κάνουμε τώρα;

Από την άλλη, πάλι, και το απολύτως ωμό, δεν έχει τίποτα το μεμπτό. Ίσως και να είναι πιο απελευθερωτικό.

Διότι σε αυτήν την περίπτωση είσαι απόλυτα ξεκάθαρος, με τον εαυτό σου και τον άνθρωπο απέναντί σου. Δε χρειάζονται δικαιολογίες ή όμορφα περιτυλίγματα.

Θέλω αυτό. Απλά, λιτά και απέριττα. Χωρίς φιοριτούρες, χωρίς λαμπερά περιτυλίγματα που κάνουν θόρυβο, καθώς ανοίγεις το πακέτο. Μου άρεσε, μαντάμ, αυτό που βλέπω στη βιτρίνα και θέλω να το αποκτήσω. Μη μου το τυλίξετε, θα το πάρω για το σπίτι. Τόσο απλά.

Και, έτσι απλές, θα έπρεπε να είναι οι σχέσεις και οι συναλλαγές των ανθρώπων. Ξεκάθαρες προθέσεις, σταράτες κουβέντες, χωρίς ανούσιους θεατρινισμούς και μεγαλεπήβολα λόγια. Χωρίς να καλλιεργούνται προσδοκίες και να δημιουργούνται αναμονές και ψευδαισθήσεις σε πράγματα που πρέπει να είναι μετρημένα, επειδή είναι πολύ συγκεκριμένα.

Οι σχέσεις ανέκαθεν ήταν δύσκολες και δεν κυκλοφορεί και κάπου ένα εγχειρίδιο με οδηγίες χρήσης. Ακολουθείς το ένστικτο, όπως τα σκυλιά ακολουθούν τη μυρωδιά και ελπίζεις να πετύχεις το σωστό σημείο, όπου είναι θαμμένο το κόκκαλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι ένα παιχνίδι. Μαθαίνεις τους κανόνες παίζοντας και όσο πιο πολύ εξασκείσαι, τόσο καλύτερος γίνεσαι.

Ωστόσο, λίγο παραμύθι και λίγο χρωματιστό περιτύλιγμα δεν έβλαψε ποτέ κανένα.

Αν με ρωτάτε, όμως, προτιμώ ένα fair play και μια ωμή αλήθεια και ας με κάνει να χάσω τον ύπνο μου μερικές μέρες, παρά ένα όμορφο παραμύθι που θα αναρωτιέμαι πού πήγαν όλοι αυτοί που έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα.

Επιμέλεια Κειμένου Νατάσας Χατζηαντωνίου: Κατερίνα Κεχαγιά

Συντάκτης: Νατάσα Χατζηαντωνίου

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

10 «ΖΟΥΜΕΡΕΣ» ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΚΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΣΣΑΡΕΛΑ | RADIOEXODOS.GR

Για πολλούς, το τέλειο σώμα μιας γυναίκας έχει τον σωματότυπο της Barbie: λεπτά πόδια, σμιλεμένους μηρούς, αισθησιακούς γλουτούς, επίπεδη κοιλιά και φυσικά πλούσιο μπούστο! 

Όμως, δέκα γυναίκες αποφάσισαν να καταπατήσουν τους υπερβολικούς κανόνες ομορφιάς και να κάνουν καριέρα στο μόντελινγκ με τις «ζουμερές» σιλουέτες τους. Εξάλλου, ακόμα και η… επιστήμη συμφωνεί μαζί τους, αφού μετά από μετρήσεις, οι ειδικοί κατέληξαν ότι το ιδανικό σώμα μιας γυναίκας έχει καμπύλες!

Τις επικροτούμε επειδή αποδέχονται τον εαυτό τους ακριβώς όπως είναι, τις θαυμάζουμε για την θηλυκότητα και τη γοητεία τους και ελπίζουμε να κάνουν την αρχή για να εκπροσωπούνται πλέον στον χώρο της μόδας οι «αληθινές» γυναίκες, οι οποίες, μεταξύ μας, μας φαίνονται περισσότερο σέξι. Δείτε τις να ποζάρουν σε άκρως θηλυκές πόζες με εσώρουχα, μαγιό και αισθησιακά ρούχα και πάρτε μαθήματα αυτοπεποίθησης:

1. Anastasia Vinogradova



2. Marquita Pring



3. Katya Zharkova



4. Shareefa J

5. Liris Crosse



6. Kortnie Coles



7. Jada Sezer



8. Felicity Hayward



9. Stefania Ferrario



10. Chloe Marshall

Ακόμα έχετε αμφιβολίες; Ρωτήστε το πλησιέστερο αρσενικό για μια ειλικρινή, αντρική γνώμη. Θα δείτε ότι έχουμε δίκιο -και θα εκτιμήσετε λίγο παραπάνω τις καμπύλες σας!

ΠΗΓΉ: Stroumfaki.gr

RISING STAR: Ο ΡΕΜΟΣ ΧΟΡΕΨΕ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΜΑΣΤΩΡΑ «ΘΑ ΣΕΒΕΣΑΙ» | RADIOEXODOS.GR

«Δεν θέλω τέτοιους φίλους» ακούστηκε στο πλατό του Rising Star από τα χείλη του Γιάννη Ξανθόπουλο και της Έλενας Παναγιωτίδου. Οι δύο παίκτες ήταν η απάντηση του Αντώνη Ρέμου και του Χρήστου Μάστορα απέναντι στον Δημήτρη Κανέλλο και την Γεωργία Κυριακίδου που ερμήνευσαν το κομμάτι «Αντικριστά», επιλογή του Κώστα Μακεδόνα.

Οι πρώτοι όμως όχι μόνο σήκωσαν ξανά τον τοίχο σημειώνοντας ακόμα ένα ρεκόρ 88% – ενώ τα παιδιά από την ομάδα του Μακεδόνα έφτασαν στο 76% -, αλλά σήκωσαν και τον Αντώνη Ρέμο από την καρέκλα του και έτσι το τηλεοπτικό κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει τον καλλιτέχνη να… ρίχνει τη ζεμπεκιά του!

ΠΗΓΉ: Star.gr

10 ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΚΑΙ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΩΣ ΠΑΡΘΕΝΟΙ | RADIOEXODOS.GR

«Δεν πειράζει να μην κάνεις σεξ»

Αυτά ήταν τα λόγια του Mooj στην ταινία The 40 year old virgin, που αναδεικνύει τη ζωή ενός άντρα που έχοντας φτάσει στην ηλικία των 40, δεν έχει κάνει ακόμη σεξ.

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί λόγοι και εξηγήσεις για το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να μείνει παρθένος μέχρι να φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο. Για κάποιους, η παρθενιά ήταν επιλογή και για κάποιους άλλους, όχι. Μερικοί από τους πιο διάσημους και αναγνωρισμένους ανθρώπους αυτού του πλανήτη κατέληξαν στον τάφο, χωρίς να γευτούν τις απολαύσεις και την ομορφιά του σεξ.

Σίγουρα θα σου έχει περάσει από το μυαλό ότι η αναγνωρισιμότητα και η επιτυχία τους, θα μπορούσε να καταστήσει πολύ εύκολο γι’ αυτούς το να έχουν όποιον/α θέλουν, ωστόσο πολλοί από αυτούς απλά απείχαν από το άθλημα.

Εάν λοιπόν νιώθεις αγχωμένος/η για την παρθενιά που δεν μπορείς να «ξεφορτωθείς», μην ανησυχείς καθόλου. Δεν είσαι ο/η μόνος/η!

Μητέρα Τερέζα

mother-teresa-660

Όταν μία γυναίκα αποφασίσει να γίνει καλόγρια, δίνει όρκο αποχής από τις σεξουαλικές ηδονές ενώπιον της Εκκλησίας και του Θεού. Από αυτήν την άποψη, δεν είναι έκπληξη ότι η Μητέρα Τερέζα παρέμεινε παρθένα. Δεν είναι καν «αδερφή», όπως αποκαλούνται συχνά οι περισσότερες μοναχές. Είναι ΜΗΤΕΡΑ.

Ισαάκ Νεύτων

isaak-neftwn

Αναγνωρισμένος ως ένας από τους φυσικούς με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, ο Ισαάκ Νεύτων είχε μία ατελείωτη αγάπη στη φυσική, την οποία πήρε μαζί του έως και τον τάφο του. Δεν μπορούσε να αναγνωρίσει κανένα άλλο πάθος για οποιαδήποτε άλλη είδους σχέση που δεν θα αφορούσε τη δουλειά του. Η παρθενιά του επιβεβαιώθηκε από πολλούς επαγγελματίες της εποχής.

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

2_348

Ο Χανς ήταν ένας πολυγραφότατος συγγραφέας από τη Νορβηγία που απήλαυσε την πρώτη του κοινωνική επιτυχία με ένα ταξίδι του στην Αγγλία. Στα τελευταία του γράμματα πριν πεθάνει, παρουσίαζε την Αγγλία ως την αγαπημένη του και μάλιστα ήθελε να γίνει η νύφη του! Δεν έχει αναφερθεί ποτέ οποιαδήποτε ερωτική σχέση ή δεσμός στη διάρκεια της ζωής του. Αυτό πάει να πει πλατωνικός έρωτας…

Ιμμανουέλ Καντ

immanuel_kant_

Ένας από τους πιο σημαντικούς μοντέρνους φιλόσοφους, ο Καντ αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη της ιστορίας, της πολιτικής και της θρησκείας. Αλλά αυτή η αποκλειστικότητα στη δουλειά του, δεν του άφησε ελεύθερο χώρο για τις ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις. Πέθανε στα 79, όντας παρθένος.

Βασίλισσα Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας

queen_3

Γνωστή και ως «Παρθένα Βασίλισσα». Η Ελισάβετ απέφευγε τον γάμο, το σεξ και τη μητρότητα. Χαρακτηριστικό είναι πως δεν παντρεύτηκε ποτέ. Της έχουν χρεώσει κατά καιρούς φήμες για δεσμούς με περισσότερο γνωστό αυτόν με τον Robert Dudley – τον παιδικό της φίλο. Φήμες επίσης αφορούν και στο ίδιο το φύλο της Ελισάβετ, καθώς όπως κάποιοι υποστηρίζουν ήταν… άντρας!

Άντι Γουόρχολ

andy_warhol_by_jack_mitchell

Πολλά έχουν ειπωθεί για τη σεξουαλικότητα του Γουόρχολ. Σε μία συνέντευξή του παραδέχτηκε την παρθενιά του, καθώς και το γεγονός ότι ήταν γκέι. Ο ισχυρισμός του βρήκε απήχηση στις δουλειές του, καθώς στην πλειοψηφία τους είναι φωτογραφίες και πορτρέτα γυμνών αντρών. Πόσο ειρωνικό να απεικονίζεις τόσο όμορφα γυμνά σώματα και να μην έχεις έρθει ποτέ σε επαφή μαζί τους;

Νίκολα Τέσλα

tesla2

Ο Τέσλα φημολογείται ότι πέθανε παρθένος – αλλά όταν είσαι απασχολημένος με το να αναζητάς νέες μεθόδους ηλεκτρισμού, φαντάζομαι ότι η ιδέα του σεξ φαντάζει λίγο παράταιρη. Παρόλο που είχε πολλές θαυμάστριες, ο επιστήμονας δεν είχε συνάψει ποτέ ερωτική σχέση, ενώ κατέληξε να πεθάνει σε δωμάτιο ενός ξενοδοχείου.

Τζόζεφ Μέρικ

mob

Ήταν περισσότερο γνωστός ως ο «Άνθρωπος Ελέφαντας» εξαιτίας μίας σπάνιας ασθένειας από την οποία έπασχε, προκαλώντας δυσμορφίες του σώματός του. Στην σύντομη ζωή του αποτέλεσε αντικείμενο περιέργειας για τον κόσμο. Η δυσμορφία του ήταν τόσο παράξενη που ούτε άντρας ούτε και γυναίκα τολμούσε να συνάψει σχέση μαζί του. Πέθανε στα 27 του, όντας παρθένος.

Τζόζεφ Κορνέλ

JOSEPH_CORNELL_PHOTO

Ο γνωστός Αμερικανός καλλιτέχνης και γλύπτης, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε ένα μικρό, ξύλινο σπίτι μόνος. Παρόλο που είχε αμέτρητους θαυμαστές, φημολογείται ότι μέχρι και το τέλος της ζωής του, στην ηλικία των 69, παρέμεινε παρθένος.

Τζέι Έντγκαρ Χούβερ

1320643101061.cached

Ο πρώτος επικεφαλής του FBI, γνωστός για τις πολύ επικίνδυνες και μυστικές αποστολές, ο Χούβερ παρέμεινε μία αμφιλεγόμενη φιγούρα σε όλη τη ζωή του. Λόγω του ρόλου του στην Υπηρεσία, έχουν γίνει πολλές εικασίες για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, ο οποίος υπέπεσε σε εξονυχιστικό έλεγχο. Φημολογήθηκε ότι ο John είχε ερωτική ομοφυλόφιλη σχέση με τον βοηθό του Clyde Tolson. Ωστόσο, άλλοι θεωρούν ότι η σχέση του ήταν πλατωνική και ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, καθιστώντας τον παρθένο μέχρι και το τέλος της ζωής του.

ΠΗΓΉ: NEOPOLIS.GR

ΚΑΤΙ ΣΕ ΤΡΑΙΝΟ, ΚΑΡΑΒΙ Ή ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΣΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ | RADIOEXODOS.GR

Δεν είναι κακό κάποιες φορές το μετρό, το λεωφορείο ή το ταξί να σου φαίνονται κάπως περιορισμένα για να μετακινηθείς. Όχι λόγω κίνησης ούτε λόγω φαναριών. Μακάρι να ‘φταιγε το μποτιλιάρισμα δηλαδή, αλλά το θέμα όλο είναι οι τάσεις φυγής σου.

Δε χρειάζεται να είσαι του «γιατρού» για να έχεις αυτό το σύνδρομο. Δε χρειάζεται να είσαι πιεσμένος ή μες στο άγχος για να θες να πάρεις τα βουνά και τις θάλασσες, αρκεί να ‘χεις το χρωμόσωμα αυτό κατά τ’ οποίο, δε σε χωράει ο τόπος.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ονομασία του χρωμοσώματος, του ενζύμου -ή αυτού τέλος πάντων- που σε σπρώχνει κάθε τόσο σε λιμάνια κι αεροδρόμια χωρίς καν μια βαλίτσα στο χέρι. Επιστημονική προσέγγιση δε θα βρεις όσο κι αν γκουγκλάρεις, το μόνο που θα βρεις, είναι κάτι εισιτήρια στο χέρι σου χωρίς να θυμάσαι κιόλας πότε τ’ αγόρασες.

Μακάρι δηλαδή τα εισιτήρια αυτά να ήταν θεάτρου ή σινεμά, λιγότερος ντόρος θα γινόταν τώρα. Έλα όμως που το θέατρο και το σινεμά δε σε μεταφέρουν εκεί που θες. Και πού θέλεις όμως, έχεις καταλήξει; Όχι βέβαια, γιατί δε σε νοιάζει κιόλας. Αυτό που θες είναι να φύγεις. Απ’ την μπουκαπόρτα, απ’ τον αεροδιάδρομο, απ’ όποιο λιμένα και σταθμό τρένων ευκαιρεί, λίγο σε νοιάζει. Να φύγεις γίνεται; Το πού θα πας θα το μάθεις απ’ τα μεγάφωνα μαζί με τις εξόδους κινδύνου. Η ουσία που σε καίει, είναι ν’ απομακρυνθείς απ’ τη στεριά που πατάς αυτήν τη στιγμή.

Πολύ ποιητικό ακούστηκε αυτό, αλλά κατά βάθος κάτι σε τραγωδία φέρνει αυτός ο πανικός φυγής. Αν θες να πάρεις δρόμο, δε θα εστιάσει κανείς στο λόγο. Αν χώρισες, αν πνίγεσαι, αν ζορίζεσαι, αν δε χαμογελάς εκεί που είσαι, κανέναν δεν αφορά. Προφανώς ούτε κι εσένα πια. Γιατί τώρα ή παθαίνεις ναυτία πάνω στο κατάστρωμα ή χορεύεις χιπ-χοπ στα κενά αέρος ή κάνεις την ανάγκη σου στις τρύπες που έχουν για λεκάνη τα βαγόνια. Πολύ καλύτερο συναίσθημα απ’ αυτό που ακούς φωνούλες να σου λένε «φύγε φύγε».

Ούτε την οδοντόβουρτσά σου δε θα πάρεις απ’ την ανάγκη σου να την κάνεις. Και ποιος χέστηκε για την ουλίτιδά σου δηλαδή; Σίγουρα όχι εσύ. Ξεπερνάς τέτοια θέματα με λίγες δραμαμίνες.

Αν δεν ξέρεις πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να πάρεις τα βουνά, τότε επίλεξε την πιο ακατάλληλη -έτσι για να κάνεις κι εντύπωση. Στο οικογενειακό τραπέζι, την ώρα που όλοι πέφτουν με τα μούτρα στη σπανακόπιτα, τρίξε την καρέκλα σου και πες «με συγχωρείτε, πρέπει να φύγω για πάντα», πάρε κι ένα κομμάτι σπανακόπιτα για το δρόμο -εξαρτάται την απόσταση βέβαια, επιτρέπονται και δέκα κομμάτια. Τάσεις φυγής έχεις όχι αναισθησίας, είπαμε.

Ή την ώρα που κάνει το εβδομαδιαίο meeting ο manager, σήκωσε το χέρι σου κι όταν σου δώσουν το λόγο, αντί για τα στατιστικά του τμήματός σου, πες «θέλει κανείς να του στείλω τίποτα απ’ το Βιετνάμ;» και βάλε το μπουφάν σου πριν χάσεις την πτήση. Ασ’ τους να μιλάνε για ισολογισμους όσο εσύ καλείς ταξί απ’ το κινητό.

Άλλη πολύ ωραία στιγμή θα είναι την ώρα που δίνεις για έβδομη φορά το ίδιο μάθημα, να παραδόσεις την κόλλα και να ‘χεις ζωγραφίσει πάνω ένα καράβι για παράδειγμα. Κάνε εικόνα το καράβι που θες να σε πάει στην Κρήτη ή το Γιβραλτάρ και σχεδίασέ το κάτω απ’ το όνομά σου. Μην απαντήσεις σ’ ερωτήσεις εισηγητών, απλώς χαιρέτησέ τους με άπειρη ευτυχία και κάνε σπριντ για το μετρό -χρησιμοποίησέ το τελευταία φορά, θα τ’ αντέξεις.

Μπορείς επίσης την ώρα που κοιμάσαι με το «πρόσωπο», να κλείσεις τα εισιτήρια που θέλεις. Δεν πειράζει ένα πρωί αντί για pancakes να πιεις νερουλό καφέ φίλτρου. Ας εστιάσουμε στο δάσος κι όχι το δέντρο. Στην Ασία έχει καταπράσινα κι αχανή δάση -αν σε βοηθάει η πληροφορία αυτή πάντως.

Για να κλείσουμε επειδή μπορεί να πρέπει να διακόψεις λόγω λειτουργίας πτήσης ή ανεπαρκούς σήματος στη Φαλκονέρα, η ουσία όσων διάβασες είναι η έκδοση ενός εισιτηρίου. Όχι η απόφαση να φύγεις. Αν δίσταζες τώρα δε θα διάβαζες αυτό για να βρεις υποστήριξη στη φυγή σου. Αν σε δυσκολεύει τόσο ο προορισμός, καν’ το όπως στις ταινίες. Καημό την έχουν όλοι αυτήν τη σκηνή, που απλά πας και χαζεύεις τον πίνακα αναχωρήσεων και πας απλά όπου σου καπνίσει.

Και πίσω να γυρίσεις με το που προσγειωθεί τ’ αεροπλάνο ή δέσει το καράβι, την περιπέτειά σου θα την έχεις ζήσει. Θα’ χεις φύγει για λίγες ώρες απ΄ τη στάση εργασίας στην Κηφισίας, την απεργία στο Σύνταγμα, το λεωφορείο που κόλλησε στην Τσιμισκή.

Πιες τώρα ένα καφεδάκι απέναντι απ’ το σπίτι ή τη δουλειά σου για να σκεφτείς πού θες να πας και σε ποια ακατάλληλη στιγμή θα την κάνεις. Μόνο μην μπερδευτείς κι απαντήσεις στην ταμία στο «τι θα θέλατε;», «ένα εισιτήριο όπου μου προτείνετε», γιατί μετά ακολουθεί η διαδικασία του «γιατρού» που είπαμε στην εισαγωγή.

Όπου «φύγει-έφυγε» να λέμε, είναι πιο εύηχο απ’ το κλασικό «φύγει-φύγει».

Συντάκτης: Μένια Ντελαβέγκα
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS

5+1 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ | RADIOEXODOS.GR

Τόσο τα θαλασσινά όσο και οι πολύχρωμοι χαρταετοί στον ουρανό, μας προετοιμάζουν για την άνοιξη και η αλήθεια είναι πως την περιμένουμε πως και πώς.

Τραγούδια για την Καθαρά Δευτέρα:

Ήρθε βοριάς ήρθε νοτιάς – Παναγιώτης Μάργαρης και Ελεάνα Φινοκαλιώτη

Ο Χαρταετός –Δημήτρης Μητροπάνος

Μη Βιαστείς – Πάνος Μουζουράκης [Radio Edit]

Ροζ  Live – Μαρίζα Ρίζου και Πάνος Μουζουράκης

Στα Είπα Όλα – Μίλτος Πασχαλίδης

Ένα φιλί από δυόσμο – Μανώλης Φάμελλος και Νατάσσα Μποφίλιου

ΠΗΓΉ: GET GREEK MUSIC

ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΓΝΩΣΤΟΙ | RADIOEXODOS.GR

Ξέρεις, είναι περίεργη η μνήμη. Επιλεκτικά διεστραμμένη να σου θυμίζει όσα παλεύεις να θάψεις στα υπόγεια. Όλα όσα πονάνε, παλιώνουν, λερώνονται, χαλάνε. Τα σπρώχνεις, τα κλωτσάς, τα πιέζεις, τα κάνεις ένα κουβάρι στην άκρη του μυαλού κι ελπίζεις. Ελπίζεις μια μέρα να εξαφανιστούν, να πάψεις να θυμάσαι πως υπήρξαν.

Εκείνα που σου χάρισαν τις σπουδαιότερες στιγμές ευτυχίας είναι τα ίδια που θα σου προκαλέσουν το μεγαλύτερο πόνο. Πόσο αδυσώπητα μαζόχα είναι η ζωή. Λες και σε προσκαλεί να γεμίσεις πληγές, γρατζουνιές και ράμματα. Σε αφήνει να αναρρώσεις, να νομίσεις πως έγιανες κι έπειτα, αλλάζει η εποχή και λίγο κρύο και βροχή σου θυμίζουν πως κάτι πάνω σου άλλαξε, πως κάτι μέσα σου έσπασε.

Σε γνώρισα κάποτε. Ένα «χάρηκα» για ζέσταμα και μια βουτιά στα βαθιά. Ξαφνικά κι απροειδοποίητα όπως όλα τα πολύ καλά ή τα πολύ κακά. Χαμόγελα που ξεπηδούσαν απ’ το τίποτα, χαμόγελα αβίαστα, αυθόρμητα κι αληθινά. Μόνο χαμόγελα, φιλιά και χάδια. Ανατριχίλα, προσμονή, λαχτάρα για όσα δεν είχαν έρθει και ήταν τόσα πολλά.

Σε γνώριζα κάποτε. Έμαθα ποιος είσαι, τι είσαι, τι ζητάς. Κι έβρισκες πάντα τρόπο να μαθαίνω κι άλλα. Ποτέ βαρετά, ποτέ συνηθισμένα. Όλα καινούρια, όλα διαφορετικά επειδή ήταν μαζί σου. Πόλεις, γειτονιές, χιλιόμετρα, στέκια, ταξίδια, σπίτια, συνήθειες, γνωστοί και φίλοι. Τα δικά σου, δικά μου, τα δικά μου, δικά σου.

Μοιραστήκαμε στιγμές, φόβους, χαρές, τσακωμούς, πάθη. Μοιραστήκαμε όσα στέκονταν ανάμεσά μας και τα κάναμε όπλα μας. Ήθελα να ξέρεις, ήθελες να μάθω. Να μην υπάρχει κενό, να μην υπάρχει απόσταση. Να μένουμε από επιλογή κι όχι από άγνοια.

Πόσο καλά σε ήξερα. Πόσο πολύ με ένιωσες. Θυμάμαι τι ήσουν κάποτε και τι υπήρξα εγώ. Μας θυμάμαι. Με μια αφέλεια παιδική, με μια αυθάδεια προκλητική, κόντρα σε όλους και σε όλα. Συζητήσεις, αναλύσεις, ψυχογραφήματα, κόντρες, φωνές, κλάματα, γέλια και πάτος. Εσύ ήσουν, όμως, ο άνθρωπός μου, ο φίλος μου, ο σύντροφός μου. Εσύ ήθελα να είσαι. Εσύ έπρεπε να είσαι.

Είναι πολλά αυτά που θυμάμαι. Είναι περισσότερα από εκείνα που μπορώ να αφήσω πίσω. Είσαι εσύ κι όλα εκείνα που έφερες κι άφησες και πήρες πίσω. Κενά που γέμισες, κενά που έγιναν μεγαλύτερα με το φευγιό σου. Πώς να προσποιηθώ αδιαφορία, πώς να παγώσω τη στιγμή, πώς να αγνοήσω την απώλεια; Θυμάμαι, γαμώτο. Ακόμη κι εκείνα που δε θα ‘πρεπε. Τα μικρά, χαζά, ανόητα κι αόρατα. Όλα εκείνα που με κρατούν στη σκιά σου.

Θυμάμαι που σε ήξερα με μια σιγουριά εκνευριστική κι ένα μυστήριο εθιστικό. Όσα κι αν μάθαινα, ήθελα κι άλλα. Όσα κι αν έλεγα, γνώριζες κι άλλα. Ήθελα έναν έρωτα και ήρθες εσύ να γίνεις εθισμός, ανάγκη, οικογένεια, φίλος, κολλητός. Ήσουν πολλά περισσότερα από όσα νόμιζα ό,τι θέλω. Απλώθηκες μπροστά μου και γραπώθηκες απ’ τα πιο βαθιά μου θέλω. Έγινες όλα εκείνα που με συμπλήρωναν με έναν τρόπο τρομακτικό κι απόλυτο.

Θυμάμαι να σε εμπιστεύομαι, να σε αφήνω να δεις τα πιο βαθιά σκοτάδια μου, τις πιο κρυμμένες πληγές κι εσύ να τις χαϊδεύεις με στοργή και θράσος. Σαν να ήταν δικές σου. Να τις γιατρεύεις, να μην τις αφήνεις να γίνουν θεριά και να με σημαδέψουν. Θυμάμαι να αφήνομαι, να ακούγομαι, να μοιράζομαι τη ψυχή μου με κάποιον που ήταν το ίδιο ατελής, όπως εγώ. Θυμάμαι να εθίζομαι στη ευτυχία, στην κατανόηση, στην αγάπη. Θυμάμαι να είμαι ευγνώμων κι αχάριστη, καλή και κακιά, επιδέξια κι άγαρμπη. Θυμάμαι να είμαι ο εαυτός μου μαζί σου, να δενόμαστε, να απομακρυνόμαστε, να γινόμαστε ξένοι.

Ήμασταν κάτι παραπάνω από φίλοι και κατάφερες να είμαστε κάτι λιγότερο από γνωστοί.

Θυμάμαι όσα, με ευκολία, ξέχασες.

Επιμέλεια Κειμένου Κατερίνας Χήναρη: Κατερίνα Κεχαγιά.

Συντάκτης: Κατερίνα Χήναρη

ΠΗΓΉ: PILLOWFIGHTS