Άσε το κινητό σου, πιάσε το χέρι μου | Radioexodos.gr

Τι σου ζητάω; Βασικά μπορείς να πεις και τι συζήτηση ανοίγω! Δε θα με πειράξει καθόλου, πες ό,τι θες! Γατί ό,τι κι αν πεις εγώ θα το ακούσω βερεσέ ή καλύτερα δε θα το ακούσω καν. Δε χρειάζεται να ακούω τι θα μου λες γιατί ξέρω τι αισθάνομαι εγώ την ώρα που είμαι μαζί σου. Κι αντί να λες εσύ, βασικά, σταμάτα για λίγο κι άκου.

Τι σου ζητάω; Μπορείς να πεις ότι σε ξεβολεύω κιόλας! Δεν είναι δα κι εύκολο πράγμα να πεις το αφήσεις το ρημάδι. Πώς να το αφήσεις άλλωστε; Κινητό είναι κι όπου κι αν πας έρχεται κι αυτό σαν συνοδός, όχι επειδή σ’ έχει ανάγκη, αλλά γιατί κυρίως εσύ το χεις ανάγκη πιστεύοντας ότι είναι σχεδόν αμήχανο να βρίσκεσαι κάπου χωρίς την παρουσία του.

Πώς να μη θες να περνάς χρόνο μαζί του άλλωστε; Κι όμορφο είναι και έξυπνο και γρήγορο, αλλά και πολλές απαντήσεις σου δίνει και σου κρατάει συντροφιά. Ναι, για άλλους συντροφιά, για άλλους δεσμώτης. Για σένα λέμε συντροφιά γιατί έτσι μου το παρουσιάζεις, ως αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου· κι αυτό είναι που το κάνει και τόσο σημαντικό ώστε ακόμη κι όταν είμαστε μαζί να το χρησιμοποιείς τόσο επιδεικτικά και να του αφιερώνεις ώρες απ’ τον πολύτιμο χρόνο μας.

Παρότι τη σημασία του, όμως, παραβλέπεις το προφανές. Εγώ αισθάνομαι, εσύ αισθάνεσαι, αυτό όμως δεν αισθάνεται. Πώς το ξεχνάς αυτό; Ένα κομμάτι μιας άνιωθης μηχανής είναι που σου συστήθηκε ως κάτι το σημαντικό κι εσύ το πίστεψες ως αφελής για να μην πω βλάκας. Κι αν αυτά τα βρίσκεις κάπως υπερβολικά ή ρομαντικά, μάθε πως δεν είναι. Μέχρι τώρα σαν πολλά μας τα πες κι ακόμη περισσότερα μας τα έκανες, γι’ αυτό τώρα είπαμε δε μιλάς, μόνο ακούς. Τα νευράκια κι οι ιστοριούλες σου ξεθώριασαν, φθάρθηκαν, δεν περνάν πια, πώς να στο πω;

Προς έκπληξής σου τα λόγια αυτά εκτός από νεύρα κι ύφος έχουν κάτι πιο ουσιώδες. Γι’ αυτό βγάλε τους φακούς επαφής και βάλε τα οράσεως μπας και δεις το δίκιο και την αγάπη που κρύβουν. Το δίκιο το αντλούν από μια τόσο χιλιοειπωμένη φράση που έρχεται ως επαναστατικό κίνημα σε μια σιδερένια εποχή που βρομάει συναισθηματική σκουριά και τεχνολογική καινουργίλα και λέει «Ζήσε τη στιγμή». Κι αν μου πεις πως ζεις κι έτσι, θα σου πω πως εσύ γλυκιέ μου παρατηρείς, δε ζεις. Α και την αγάπη την αντλούν από άλλο μηχανοστάσιο που έχει φλέβες και παλμό και βγαίνει συνήθως σε κόκκινες αποχρώσεις. Γι’ αυτό για να νιώσεις τον παλμό, άσε το κινητό σου και πιάσε το χέρι μου.

Ξέρεις τι μου θυμίζει το όλο σκηνικό; Μια χελώνα και τις αντιδράσεις της! Κι οι δυο έχετε το ίδιο σώμα· δυο χέρια, δυο πόδια, ένα κεφάλι κι αυτό το extra κέλυφος . Χρησιμοποιείτε το σώμα σας να μετακινήστε προς τα εκεί που θέλετε και το κέλυφος για να βάζετε μέσα αυτό το σώμα μέσα όταν ο έξω κόσμος σας φαίνεται απειλητικός. Κι όπως η χελώνα την κάθε εξωτερική κίνηση την καταλαβαίνει ως απειλή έτσι κι εσύ όποια ευκαιρία για συναισθηματικό δέσιμο την αντιλαμβάνεσαι ως απειλή. Οπότε πιο εύκολο να κλειστείς σε ένα εικονικό κόσμο που έχει όλο νέα δεδομένα απ’ το να ανοιχτείς να δημιουργήσεις στιγμές δικές σου, δικές μας.

Πιάσε το χέρι μου και πάμε στο αβέβαιο, σε αυτό που φοβάσαι κι εμένα με ξετρελαίνει. Μάθε να εκτιμάς τη μοναδικότητα της στιγμής με τους ανθρώπους που σου δίνει αυτή η στιγμή. Οι χαλαρές κι αδιάφορες συζητήσεις στο κινητό τίποτα δεν έχουν να προσφέρουν στο παρόν μας. Κι αν πάλι προσδοκάς να ζεσταθεί το χέρι σου απ’ το κινητό σου θα γίνει μετά από κάποια στιγμή, μόνο που δε θα έχει τη δική μου ενέργεια.

Συντάκτης: Τζούλια Ρακογιάννη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
πηγή: pillowfights.gr

Στη Θεσσαλονίκη γεννιούνται οι πιο δυνατές αγάπες | Radioexodos.gr

Ίσως αν δεν βρισκόμασταν σε αυτή την πόλη να μη σε ερωτευόμουν από την αρχή τόσο πολύ. Είναι αλήθεια τελικά και εγώ η ίδια το βίωσα. Η Θεσσαλονίκη προσφέρει τον έρωτα σε κάθε της γωνία. Αποτέλεσε το τέλειο σκηνικό για να ξεκινήσουμε ό,τι όμορφο έχουμε χτίσει μέχρι τώρα. Και για να λέμε αλήθειες, με τέτοια συναισθήματα δε θα μπορούσα να τοποθετήσω την αρχή μας κάπου καλύτερα.

Πώς να ξεχάσω το πρώτο ραντεβού μας στην Αριστοτέλους; Και οι δυο μας τόσο αμήχανοι λες και βρισκόμασταν πρώτη φορά. Και όμως η αγκαλιά που κάναμε ήταν τόσο σφιχτή και γλυκιά που όλα φαίνονταν τέλεια κάτω από το απογευματινό φως εκείνης της μέρας του Σεπτέμβρη. Κάναμε άτέλειωτες βόλτες πάνω κάτω στο λιμάνι του Θερμαϊκού μέχρι να πάρουμε απόφαση να πιούμε εκείνον τον καφέ που σχεδιάζαμε για ώρες στο τηλέφωνο.

Τι καλύτερο να ζητήσω από τις βόλτες μας τα ξημερώματα από το σπίτι μου μέχρι τον Λευκό Πύργο; Η θέα μου, μέχρι να ξημερώσει, εσύ και η νέα παραλία που περπατήσαμε ως το τέλος της. Εγώ να παραπονιέμαι ότι κρυώνω κι εσύ να μου δίνεις το μπουφάν σου. Να κρυώνεις κι όμως να κάνεις ό,τι χαζομάρα μπορείς για να μη σε καταλάβω. Και είναι και εκείνο το φιλί μας στην Καμάρα, που εγώ βιαζόμουν να πάρω το λεωφορείο να γυρίσω σπίτι και εσύ αυθόρμητα με άρπαξες πριν μπω, χωρίς να σε νοιάξει το πλήθος των φοιτητών, που και αυτοί εκεί περίμεναν να φύγουν. Άπλα παραμέρισες δυο τρεις και ήρθες στο μέρος μου.

Να ξέρεις, πάντα θα γελάω με την αποτυχημένη προσπάθεια να ανέβουμε στα Κάστρα και στην Παλιά Πόλη. Δυο ώρες χαμένοι με το αυτοκίνητο, να προχωράμε στις ανηφόρες και να καταλήγουμε σ’ ένα αδιέξοδο να τρώμε μέχρι τελικής πτώσης και να βλέπουμε την λιγοστή θέα πάνω από τις πολυκατοικίες.

Άρχισα να σε ερωτεύομαι εδώ για όλες αυτές τις άπειρες φορές που μου κρατούσες το χέρι και διασχίζαμε όλη την Ναβαρίνου για να πάμε στο στέκι μας να τα πούμε. Για όλες τις φορές που ζωγράφιζες κρυφά την υπογραφή σου σε κάθε στενό και για όλα τα αυτοκόλλητα της ομάδας σου που κολλήσαμε μαζί στις στάσεις των αστικών. Για όλα αυτά τα χαζά πράγματα σε αγάπησα σε αυτήν την πόλη.

Σε ερωτεύτηκα γιατί ο έρωτας περνάει από το στομάχι και κάθε φορά που έρχεσαι ανακαλύπτουμε και κάτι καινούργιο να δοκιμάσουμε. Και στη Θεσσαλονίκη σίγουρα δεν σου περνάνε αδιάφορες οι μυρωδιές από τα καλούδια της. Και ήταν και κείνη η στιγμή πίσω από την Αγίας Σοφίας που με σήκωσες ψηλά και εγώ γελούσα σαν μωρό παιδί που έκανες κάτι τέτοιο μέσα στον κόσμο.

Είναι όλες αυτές οι ατελείωτες ώρες που περπατούσαμε την Τσιμισκή, εσύ να μου κρατάς τις σακούλες και εγώ με όλο μου το νάζι να σε κοιτώ για να δω αν σου αρέσει ό,τι διαλέγω. Δεν ήταν όμως πάντα όλα καλά μεταξύ μας. Ειδικά όταν μαλώναμε για χαζομάρες κατεβαίνοντας προς το Κρατικό Θέατρο. Σε θυμάμαι να μου κάνεις γλύκες και γκριμάτσες για να σου πω το «συγγνώμη». Και δεθήκαμε εκείνο το βράδυ που τελείωσε λίγο άδοξα στο παλιό λιμάνι που, πίνοντας τις μπίρες μας, εγώ ήμουν ξαπλωμένη πάνω σου, εσύ μου χάιδευες τα μαλλιά και μιλούσαμε όλη την ώρα για τις ιστορίες μας, τους φόβους και τις ανησυχίες μας.

Αλλά το κυριότερο απ’όλα, αυτό που κάθε φορά μας συνδέει, ο κοινός τόπος συνάντησής μας, είναι ο σταθμός των τραίνων. Εκεί που βλέπω όλα εκείνα τα γκράφιτι που έχεις κάνει πάνω στα τραίνα, εκεί που γέλασα σαν χαζοχαρούμενη όταν πρωτοείδα ότι κάπου ανάμεσα είχες βάλει και το όνομα μου με μια καρδιά στα δεξιά. Το μέρος αυτό που μέσα σε ένα εξάμηνο έχουμε επισκεφτεί τόσες φορές. Είτε για να έρθω να σε πάρω, είτε για να έρθω να σε βρω. Από εκεί ξεκινάει πάντα το ταξίδι μας, από εκεί ξεκινάνε οι μέρες μας.

Γι αυτό την αγάπησα τόσο αυτή την πόλη,γι αυτό αγάπησα τόσο εσένα. Γιατί σας γνώρισα και τους δυο με τον ίδιο τρόπο, την ίδια χρονική στιγμή. Δεν υπάρχει στενό στο κέντρο που να μην μου θυμίζει εσένα, δεν υπάρχει ανάμνηση δική μας που να μη μυρίζει Θεσσαλονίκη. Έρωτας είσαι αφού,τι να σε κάνω…

 

Επιμέλεια κειμένου: Ελευθερία Παπασάββα
πηγή: pillowfights.gr

Στα σχολικά θρανία χαράχτηκαν τα μεγαλύτερα όνειρά & έρωτες μας | Radioexodos.gr

Δε χρειάζονται πολλά πράγματα για να κάνουν τα παιδικά σου χρόνια να θυμίζουν ξεχωριστά κι αλησμόνητα. Τι χρειάζεται; Ένα μολύβι, ένα θρανίο και μπόλικη φαντασία. Ναι, ένα κομμάτι ξύλο έχει θαυματουργές ιδιότητες. Πάνω εκεί χαράχτηκε κάθε μας όνειρο, κάθε μας έρωτας και σκέψη. Προβληματισμοί που τριβέλιζαν το μυαλό μας από τότε, κάνοντας τα θρανία τους μεγαλύτερους ψυχολόγους μας, που τα καημένα αν είχαν φωνή θα αναστέναζαν.

Ήταν η ίδια μας η προσωπικότητα, ήταν εμείς. Τα ζωγραφίζαμε με μπλάνκο το οποίο λατρεύαμε να μυρίζουμε πριν τη χρήση του, αλλά και τα μολύβια είχαν την τιμητική τους, μιας και μας χάριζαν την τέλεια επικοινωνία με άλλες πτυχές του εαυτού μας. Οι μοναχικοί βρήκαν παρέα, οι ερωτευμένοι παρηγοριά κι οι προβληματισμένοι συμβουλάτορα.

Μοιραστήκαμε μυστικά με το διπλανό μας που δεν τα έμαθε ποτέ η δασκάλα, διότι εν τάχει τα σβήναμε με τη γόμα ή το σάλιο μας. Άλλα μουτζουρωμένα, άλλα βρομερά, άλλα κάτασπρα γι’αυτούς που ήταν μονίμως συγκεντρωμένοι στο μάθημα. Ήταν κάθε φορά εκεί δίπλα σου το θρανίο σου, όταν το μυαλό σου χάζευε και ταξίδευε νοερά σε άλλες χώρες και πολιτισμούς, γιατί όνειρό σου από παιδί ήταν να γυρίσεις όλο τον κόσμο. Ακουμπούσες πάνω του κάθε φορά που βαριόσουν κι άφηνες ελεύθερο το βλέμμα σου να χαθεί στο προαύλιο και στο τμήμα που εκείνη την ώρα είχε γυμναστική κι εσύ ζήλευες, καθώς η ώρα των θρησκευτικών ήταν αβάσταχτη.

Ωστόσο εκεί βρίσκονταν κι οι βαθμοί σου, αφού εκεί ήταν γραμμένα τα σκονάκια που σε βοηθούσαν να διαπρέψεις σε κάθε απροειδοποίητο διαγώνισμα. Έκρυβε με εχεμύθεια κάθε λογής σχόλιο που έκανες κρυφά για κάποιον συμμαθητή σου ή για μια αχώνευτη δασκάλα που σε σήκωνε κάθε φορά να πεις μάθημα. Αληθινά γέλια αντηχούσαν μέσα από αυτό το ξύλο με τα μάτια μας δακρυσμένα απ’ τα χαχανητά.

Είχαμε αδυναμία στα παιδιά με καθαρά μάτια, αφού σε εκείνη την ηλικία ήταν τα πιο ερωτεύσιμα και τα πιο πλάνα. Ήταν οι εποχές που ήμασταν ερωτευμένοι με τη ζωή και τις τότε ομορφιές της που φάνταζαν αθώες κι αγνές. Η αξιολάτρευτη ηλικία που έλεγες θα γίνεις αστροναύτης για να πατήσεις στη Σελήνη, γιατρός για να βοηθάς τους ανθρώπους, αστυνομικός για να κυνηγάς το έγκλημα ή πιλότος γιατί σου άρεσε να πετάς.

Ιστορίες, ανέκδοτα, τρίλιζες, κρεμάλες ήταν οι τότε διέξοδοι για να καθαρίσει το μυαλό σου. Πάνω σε αυτό το θρανίο που έχτισες τις βάσεις και τα θεμέλια μιας χαρούμενης και ξέγνοιαστης παιδικής ηλικίας που τώρα την αναπολείς και τη ζητάς πίσω νοσταλγικά. Που οι μόνες σου έγνοιες τότε ήταν να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα και να τρέξεις φουριόζος  στο κυλικείο να φας την τελευταία τυρόπιτα κουρού. Πάνω σε αυτό το ξύλο που έπεσες σε βαθύ ύπνο πολλά πρωινά, επειδή το προηγούμενο βράδυ σκεφτόσουν αυτόν/ήν που σε κάθε διάλειμμα παίζατε κυνηγητό και μοιραζόσασταν λίγη απ’ την αθωότητά σας.

Εκεί που σκεφτόσουν πότε θα περάσει η ώρα για να πας σπίτι να φας και να κοιμηθείς , μιας κι ο μεσημεριανός ύπνος είναι ευεργετικός για τα παιδιά. Άνοιγες τρύπες με το στιλό σου και σκάλιζες το όνομά σου για να μείνει ανεξίτηλο και στις μικρότερες γενιές που σιγά-σιγά θα έπαιρναν τη θέση σου και θα κάθονταν στην καρέκλα σου και θα άραζαν στο ξεχωριστό θρανίο σου. Θα διάβαζαν αυτά που ξέχασες να σβήσεις στο τέλος της χρονιάς που πάντα συνηθίζατε να παίζετε μπουγέλο με νερόμπομπες στη διπλανή πλατεία του σχολείου.

Κι όσο μεγαλώνεις και τα χρόνια περνάν σαν το μετρό που τώρα παίρνεις για να πας στη σχολή σου όντας φοιτητής πια, επιθυμείς τις κάποτε συνήθειές σου. Περνάς απ’ το σχολείο που κάποτε ήταν το βασίλειό σου και προσπερνάς τους δασκάλους που είχαν εφημερία και κάποτε έτρεχαν από πίσω σου γιατί γνώριζαν την αφεντιά σου. Μπαίνεις στην τάξη που τώρα πια είναι βαμμένη σε άλλο χρώμα, οι κουρτίνες με άλλα μοτίβα και κάπως διαφορετικές και στο θρανίο σου άλλο παιδάκι κι όχι εσύ. Τώρα έχει πάρει τη θέση σου κι ακουμπάει τη σχολική του τσάντα στην καρέκλα, όπου εσύ συνήθιζες να κουνάς και να κάθεσαι στα δυο της πόδια με κίνδυνο να πέσεις πίσω. Χαιρετάς τον γερασμένο και κουρασμένο πια δάσκαλό σου που κάποτε σε ανεχόταν κι εσύ του χαλούσες το μάθημα, του χαρίζεις μια αγκαλιά κι ένα ευχαριστώ και συνεχίζεις να του μιλάς για την ως τώρα σταδιοδρομία σου και τους μετέπειτα στόχους σου. Τους εφικτούς αυτή τη φορά στόχους σου.

Αποχωρείς περήφανος με μια γλυκόπικρη γεύση κι αποχαιρετάς και τα παιδιά που τώρα αυτά είναι το μέλλον μας κι η συνέχειά μας κι αναρωτιέσαι για το πόσο γρήγορα πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια κι οι στιγμές σου.

Συντάκτης: Νότα Κάρλε
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
πηγή: pillowfights.gr

Ποιος είπε ότι το χρήμα δε φέρνει την ευτυχία; | Radioexodos.gr

Υπάρχουν θέματα που όταν τ’ αγγίζεις προκαλούν. Και πολύ μάλιστα. Το να τ’ αγγίζεις προκαλεί τόσο πολύ που κι αυτό το ίδιο συνιστά πρόκληση. Από τις μεγαλύτερες, μάλιστα, σε μια συζήτηση. Ακόμη κι από ανθρώπους που σε ξέρουν κι έχετε την ίδια κοσμοθεωρία για τη ζωή. Δεν προκαλεί αυτούς καθαυτούς κι αυτό το γνωρίζω καλά και δεν εκπλήσσομαι. Προκαλεί τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώσαμε, πεποιθήσεις εσφαλμένα παγιωμένες που πλέον αποτελούν, δυστυχώς, παρακαταθήκες από προηγούμενες γενιές σε επόμενες.

Ας πούμε ότι έφτασες σ’ ένα επίπεδο εσωτερικής ωρίμανσης, πνευματικότητας αν θες, και πλέον έχεις καταφέρει όλα όσα μπορούν ουσιαστικά να σε γεμίσουν. Έχεις υγεία κι αγάπη πραγματική, αδιαπραγμάτευτη και δοκιμασμένη στο χρόνο. Γνήσιους φίλους κι έναν σύντροφο-βράχο. Έχεις γίνει γονιός κι έτσι έχεις βιώσει κι εκείνο το άλλο θαύμα της ύπαρξης. Αχάριστος δεν είσαι, απεναντίας νιώθεις ευλογημένος και γεμάτος για όλα όσα έχεις καταφέρει. Αν σε αυτό το σκηνικό, τώρα, έρθεις να προσθέσεις φαινόμενα της σημερινής εποχής, όπως ανεργία κι ανέχεια κι αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με οικονομική δυνατότητα, γιατί να θεωρείσαι λάθος αν ισχυριστείς ότι λίγο παραπάνω χρήμα μπορεί να φέρει περισσότερες ευτυχισμένες στιγμές στην ήδη υπάρχουσα κατάσταση;

Κακά τα ψέματα. Ορισμένα αγαθά «αγοράζονται». Κι ένα από αυτά είναι η υγεία. Μερικές φορές πρέπει να την «αγοράσεις». Συνίσταται, επιβάλλεται ή είναι η μόνη σου επιλογή. Πρέπει να έχεις ρευστό για να ελιχθείς ώστε μια, μέχρι πρότινος άπιαστη, θεραπεία να είναι πλέον επιλογή σου. Πόσοι και πόσοι έρανοι δεν έγιναν ώστε να μαζευτούν χρήματα για μια εγχείρηση στο εξωτερικό, ενός παιδιού που μέχρι τότε δεν είχε ελπίδα επιβίωσης;  «Αγόρασαν» ή όχι, τελικά, τα χρήματα την πραγματική ευτυχία στους γονείς εκείνου του παιδιού; Μας σοκάρουν οι λέξεις; Μας σοκάρει η αλήθεια όταν σερβίρεται κυνικά; Μα γι’ αυτό λέγεται αλήθεια.

Μας τρομάζουν οι λέξεις κι αυτό γιατί πηγαίνουν κόντρα στα κλισέ μας. Τρέχουμε να τις αμφισβητήσουμε διότι αποσυντονίζουν τη φαινομενική λογική των ισορροπιών μας. Δοκίμασε να πεις σε μια παρέα ανθρώπων το μέγα εκείνο κλισέ «το χρήμα φέρνει την ευτυχία» και περίμενε να δεις αντιδράσεις. Οι απανταχού ρομαντικοί θα υπεραμυνθούν για την ουσία της ζωής και για ν’ αντικρούσουν το θράσος σου να λες κάτι τέτοιο ενώ μόνο η υγεία και η αγάπη είναι συστατικά της ευτυχίας. Και ποιος είπε ότι αυτή η ευτυχία δεν μπορεί να συμπληρωθεί, να εμπλουτιστεί, να μεγαλώσει, όταν έχεις τη δυνατότητα να κάνεις κι άλλα πράγματα για όλα όσα ήδη έχεις;

Όλα ξεκινούν από τον ορισμό τον οποίο δίνεις εσύ στη λέξη «ευτυχία». Για κάποιους «ευτυχία» σημαίνει χλιδή κι ανέσεις. Κι εκείνοι θεωρούν ότι το χρήμα φέρνει ευτυχία και ίσως από εκείνους η έκφραση να αυτοκαταστρέφεται ως στάση ζωής. Μ’ αυτή την έννοια, ναι. Το χρήμα δε φέρνει την ευτυχία. Υποκατάστατα αυτής θα φέρει, με σίγουρη την ημερομηνία λήξης τους. Για κάποιους άλλους, ευτυχία σημαίνει το να μπορείς να απαλύνεις τον πόνο των άλλων. Ή το να μπορείς να ζωγραφίζεις χαμόγελα ανακούφισης σε αναξιοπαθούντες. Το να δίνεις. Μπορεί μια κάποια τέτοια ευτυχία να την «αγοράσει» το χρήμα; Μπορεί. Με κεφαλαία γράμματα. Πάρε έναν άστεγο, περιποιήσου τον, νοίκιασέ του ένα μικρό δωμάτιο και γέμισέ του το ψυγείο έτσι ώστε να κερδίσει χρόνο. Χρόνο βιωσιμότητας αλλά και χρόνο μέχρι να ξαναπάρει τη ζωή του στα χέρια του. Δεν του απαλύνεις τον πόνο με εκείνα τα χαρτιά τα οποία εξαργυρώνεις για να αγοράσεις αγαθά ή φάρμακα; Δεν «αγοράζεις» λίγη από την ευτυχία την οποία μπορεί να νιώσει;

Πόσοι και πόσοι πραγματικά φιλάνθρωποι, δεν «αγόρασαν» εκείνη την ουσιαστική ευτυχία άλλων ανθρώπων, συντηρώντας άπορες οικογένειες, γεμίζοντας άδεια ψυγεία, πληρώνοντας εγχειρήσεις και γιατρούς, υιοθετώντας παιδιά, σπουδάζοντας φτωχούς και πόσα άλλα ακόμη; Πόσοι και πόσοι ευεργέτες δεν έχτισαν νοσοκομεία, γηροκομεία, πανεπιστήμια, προσφέροντας έτσι αφιλοκερδώς ένα κομμάτι από την ευτυχία που μπορεί να νιώσει ένας κατασταλαγμένος ώριμος άνθρωπος; Τι νόημα έχει τότε η υλική ελεημοσύνη, ως μέγα συστατικό της αγάπης, εάν το χρήμα δεν μπορεί να «αγοράσει» ανακούφιση, επιβίωση ή ίαση;

Φέρνει ή όχι, λοιπόν, μια αίσθηση πληρότητας, ένα κομμάτι ευτυχίας, στη ζωή το χρήμα; Έλα και πες μου τώρα ότι δεν τη φέρνει! Δε λέω! Ωραία είναι τα μότο στη ζωή και οι σταθερές. Αρκεί να μη γίνονται κλισέ. Και κλισέ γίνονται μόνο όταν αδιάκριτα και με παρωπίδες κρίνεις λέξεις κι όχι προθέσεις και κρυφά νοήματα. Πριν βιαστείς να υπεραμυνθείς ξανά  όταν ακούσεις πάλι να καταπατώνται σταθερές σου, τύπου «το χρήμα δε φέρνει την ευτυχία», αναρωτήσου ποιος το λέει και γιατί. Τι νοοτροπία έχει και τι κοσμοθεωρία. Γιατί αν πραγματικά υπάρχει ένας σοβαρός λόγος ύπαρξης του χρήματος, αυτός είναι μόνο το να «αγοράζει» αγάπη ή ευτυχία για όσους το έχουν πραγματική ανάγκη. Ναι, να την «αγοράζει». Όχι για σένα, μόνο για να τη δίνεις.

Συντάκτης: Ελευθερία Παπασάββα
πηγή: pillowfights.gr

Escobar espresso-bar στη καρδια της Θεσσαλονίκης | Radioexodos.gr

Το νέο «Espresso στέκι» της πόλης μας είναι γεγονός και λέγεται
Escobar Espresso-Bar. Βρίσκεται στην Ανατολική Θεσσαλονίκη
στη περιοχή της νεάς παραλίας ( Ανθέων 9, Θεσσαλονίκη ).
Διακοσμημένο με έναν ιδιαίτερο αλλά πανέμορφο τρόπο σε κάνει να το
αγαπήσεις και να το κάνεις το στέκι σου!
Δίνει βαρύτητα στο καφέ και στη παραγωγή ιδιαίτερων γευστικών ροφημάτων.
Καθημερινά δείχνει αγώνες στις τηλεοράσεις του, Ελληνικών αλλά και διεθνών γηπέδων.
Ιδανικό και για το πρώτο ποτάκι ή κρασάκι της νύχτας.. Παρέα σας η Ισπανική μουσική
και ένα έμπειρο team επαγγελματιών που φροντίζουν για την άριστη εξυπηρέτηση σας.

 

Πάρτε μία γεύση απο το Escobar Espresso Bar:

15589731_1740984492890380_3832284505895088409_n 15823653_1745936719061824_7782518975826538202_n 15873242_1748762388779257_3197227104564935549_n 15894984_1751040068551489_4775287221803994620_n 15966322_1751040065218156_6291906515645100665_n

Official facebook page: Escobar Espresso Coffee Bar
Τηλέφωνο: 231 120 8301
Ωράριο Λειτουργίας: 7:30 π.μ. – 2:00 π.μ.

Τα βράδια της Θεσσαλονίκης είναι Παρασκήνιο Live | Radioexodos.gr

Το μαγαζί της καρδιάς πολλών ανθρώπων της Θεσσαλονίκης.. Το Παρασκήνιο Live
βρίσκεται Παπαναστασίου 60 και αναστατώνει τα νέρα της διασκέδασης κάθε Τετάρτηέως Σάββατο. Με την Τετάρτη & Πέμπτη ένα δυνατό Ladies Night για τα οποίο μιλά όλη η πόλη,
με μόλις 7€ απεριόριστο κρασί για τις γυναίκες της παρέας και 10€ για τους άνδρες..
Το κέφι δυναμώνει τη Παρασκευή με αποκορύφωμα τις μοναδικές βραδιές του Σαββάτου..

Το μουσικό πρόγραμμα ανεπανάληπτο με μία υπέροχη ομάδα καλλιτεχνών που τραγουδάν
για να σου ανεβάσουν το κέφι στα ύψη!
Πάρτε μία γεύση της επιτυχίας στη συνέχεια….
15697528_1418410824844797_2948378790114979769_n 15747809_1424531897566023_6602444040296619403_n 15781374_1424532337565979_5374717485347196829_n 15781808_1424542164231663_2996116009150419275_n 15823352_1424538107565402_1456621292838670859_n 15826157_1424540694231810_2850903366437313110_n

Λευτέρης Πανταζής: Βραβεύτηκε από τον σύλλογο «ΑΛΜΑ» | Radioexodos.gr

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Προσαρμοσμένων Δραστηριοτήτων «ΑΛΜΑ» βράβευσε τον Λευτέρη Πανταζή στην Λέσχη Αξιωματικών, για την προσφορά του στον σύλλογο τα τελευταία 20 χρόνια.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο αγαπημένος λαϊκός τραγουδιστής είναι ένας από τους πρώτους ευεργέτες της «ΑΛΜΑ» και δίνει σημαντικό χρηματικό ποσό ώστε να βοηθήσει το έργο του συλλόγου.

230102

Ο Λευτέρης Πανταζής με μεγάλη τιμή παρέλαβε το βραβείο, δείχνοντας συγκινημένος. Παράλληλα έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα και τραγούδησε για τα παιδιά.

image-ashx           imxcage-ashx

πηγή άρθρου: http://www.govastileto.gr

Σπύρος Πέτρου: Ένας Λαικός & Αυθεντικός καλλιτέχνης | Radioexodos.gr

Η αυθεντικότητα του χαρακτήρα του κατάφερε να τον κάνει αγαπητό πολύ γρήγορα και να αποκτήσει το δικό του κοινό.
Η πρώτη δισκογραφική του απόπειρα έγινε με το κομμάτι « Θα βρίσκομαι παντού» σε στίχους Σπύρου Κοτσαμπάση
και μουσικη-Ιορδανη Παυλου.
Το νέο του κομμάτι με τίτλο “Θα γίνει σαματάς” έχει ξεσηκώσει το κοινό του και έγινε γρήγορα γνωστό στο ευρύ κοινό μέσα απο τα social Media.
Ένα λαικο παιδί ,αυθεντικο,ειλικρινες, δεν του αρέσουν οι ίντριγκες και διαθέτει ένα χαμόγελο που πιστεύουμε ότι σας κερδίζει αμέσως.
Σε ηλικία 12 ετών ξεκίνησε στο ωδείο μαθαίνοντας μπουζούκι και θεωρία μουσικης…απο εκεί και πέρα όλα πήραν το δρόμο τους και δεν
σταμάτησε ποτέ η ενασχόληση μου με τη μουσική.

16195709_1842228272723517_3630865078371040728_nΜερικά από τα μεγάλα ονόματα του χώρου που συνεργάστηκε και είναι
περήφανος για αυτό είναι ο Βασίλης Καρράς , Σταμάτης Γονίδης,
Κατερίνα Στανίση , Νίκος Κουρκούλης ,Κέλλυ Κελεκίδου , Σαμπρίνα
Φανή Δρακοπούλου και φυσικά μόνο ικανοποιημένος μπορεί να είναι με
αυτές τις συνεργασίες.

 

Το πρώτο του επαγγελματικό βήμα έγινε σε ηλικία 18 ετών σε ένα μαγαζί
στη Χαλκηδόνα (Θεσσαλονικης).  Έχει πολλές
καλές συνεργασίες να θυμαται….αλλα αυτή που τον στιγμάτισε ήταν οι
εμφανίσεις του σε μαγαζί της ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ(ΑΜΕΡΙΚΗ).Ανεπαναληπτη
εμπειρία..

Σε ερώτηση μας για την κάθοδο του στην Αθήνα η απάντηση μου πήραμε ήταν
πως Η Αθήνα είναι η «Μέκκα» του ελληνικού τραγουδιού …αυτό δεν μπορεί να
το παραβλέψει κανεις….Είναι πολύ δεμένος με την πόλη του και αν έρθει εκείνη
η στιγμή φαντάζεται πως θα του είναι πολύ δύσκολο.

Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος και η χώρα γενικότερα θέλει
ΣΑΜΑΤΑ πρέπει να ξεφύγουμε από τις πιέσεις της καθημερινότητας και

να κάνει ο καθένας το δικό του σαματά. Να αναστατώσει τον εαυτό του να δημιουργήσει.. να παράγει.. με γνώμονα τα παραπάνω δημιουργήθηκε
το τραγούδι του «ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΑΜΑΤΑΣ» που παίζει δυνατά στα νυχτερινά μαγαζιά της Ελλάδος απο γνωστούς DJs.

Ακούστε το νέο τραγούδι του Σπύρου Πέτρου παρακάτω:

Να βρεις κάποιον που όταν τον νευριάζεις αντί να φεύγει σε αρπάζει και σε φιλάει | Radioexodos.gr

Η ησυχία. Η ησυχία στον έρωτα είναι απ’ τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορούν να συμβούν ποτέ κατά τη διάρκεια αυτού. Η ησυχία σημαίνει πλήξη και η πλήξη συχνά κι ως επί το πλείστον, σημαίνει θάνατος. Με λίγα λόγια, η ησυχία σκοτώνει τον έρωτα.

Οι άνθρωποι, ωστόσο, ερωτεύονται για να καταλήξουν ν’ αγαπήσουν και να βρουν θαλπωρή κι ηρεμία. Κάπου-κάπου, η θαλπωρή κι η ηρεμία αρχίζουν και κουράζουν κι εκεί έρχονται και τα πρωτοβρόχια. Δεν ήταν εξαρχής συνηθισμένοι στην ένταση, τι περιμένεις;

Με τα πρωτοβρόχια έρχονται και τα πρώτα τα ξεσπάσματα και ‘κει το γυαλί ραγίζει. Τσακώνεσαι, φωνάζεις, οδύρεσαι, τελικώς το γυαλί σπάει κι ύστερα λες, «Αυτό ήτανε;». Αν χώριζαν έτσι, εύκολα οι άνθρωποι, τότε γιατί μιλούν για έρωτα;

Νεύρα ήταν, θα περνούσαν. Κι εντάξει, ίσως να ‘σαι κάπως απότομος κι ίσως να πες και κάνα-δυο κουβέντες, που η αλήθεια είναι, πέσανε κάπως βαριές, αλλά όχι και να φύγει. Αλλά άστο, δεν πειράζει. Εσύ τα κακά τα λόγια τα έκανες γαργάρα κι ας πληγώθηκες. Ήξερες, ήταν μόνο λόγια.

Αλλά και πάλι άστο, δεν αξίζει. Αυτοί δεν έψαχναν έρωτες. Αυτοί έψαχναν ησυχαστήριο. Εσύ να βρεις κάποιον να ευχαριστιέσαι τον καβγά. Να σου κάνει πανικό και να ζητάς τη φασαρία. Έναν που να λες «Πάει, θα φύγω» και να μένεις. Έναν που να σου λέει αυτός «Θα φύγω» και να μένει. Γιατί οι αγάπες στους καβγάδες φαίνονται. Θα μείνεις; Πιασ’ το από ‘κει και μέτρα την αγάπη σου.

Αλλιώς, πώς να στο πω. Να βρεις κάποιον που να τον νευριάζεις κι εκεί ακριβώς που λέει θα φύγει, να γυρίζει, να σ’ αρπάζει και να σε φιλάει. Κυρίως να σε φιλάει. Και να σου λέει πως δεν πειράζει, γιατί όντως δε θα τον πειράζει. Έναν που να μη στο κρατάει μανιάτικο και να μη βρεθεί ποτέ να στο χτυπήσει.

Σ’ αυτούς τους έρωτες και μ’ εκείνους τους ανθρώπους, μετράς τα πάθη. Γιατί έρωτας χωρίς ρωγμές, έρωτας δεν είναι. Άσε που το πάθος στον καβγά αυξάνεται. Αν είναι πάθος κι όχι κάποιο κακό αντίγραφό του.

Να βρεις εσύ, μόνος σου ένα πάθος αυθεντικό και γνήσιο. Με τις φωτιές και με τις στάχτες του. Να σε καίει και να φοβάσαι κι ύστερα να λες πως μόνο φόβος ήτανε κι ήρθε να περάσει. Να νευριάσεις, να πεις χοντρές κουβέντες και να ταπεινωθείς μες στο ρεζίλι σου.

Να βρεις τον άνθρωπο που θα ανέχεται τα ζόρια σου κι εσύ τ’ αντίστοιχα δικά του. Εκείνον που κι αν αρχίσεις να φωνάζεις, ύστερα θα βάλετε τα γέλια. Αυτόν που για να σου κλείσει το στόμα, θα σ’ αρχίσει στα φιλιά. Αυτόν που κι αν σε καταπίνουνε τα νεύρα, θα βρει την όρεξη να σε πειράξει.

Την πήρες την ιδέα. Μετά απ’ αυτό, τι να ζητήσεις; Οι έρωτες, βλέπεις, δεν είναι προορισμένοι για να ‘ναι ήσυχοι. Ήσυχος, μπορείς μόνο να είσαι εσύ μέσα σ’ αυτόν. Ωστόσο, θα ‘ρθουνε στιγμές, μόνο και μόνο επειδή είσαι άνθρωπος, που η ησυχία σου θα γίνει φασαρία.

Γι’ αυτές σου τις στιγμές, ποιον εμπιστεύεσαι και ποιον διαλέγεις;

Συντάκτης: Αναστασία Θεοφανίδου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
http://www.pillowfights.gr

Να μείνεις μακριά μου | Radioexodos.gr

Αν με ρωτούσες πριν λίγες ημέρες τι είναι αυτό που χρειάζομαι και εμπιστεύομαι αυτή τη στιγμή περισσότερο από το οτιδήποτε στη ζωή μου για να είμαι όπως νιώθω εγώ καλύτερα, θα σου απαντούσα εσένα. Κοίτα να δεις όμως, πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα μετά από ένα τηλεφώνημα.

Κάποτε, πίστευα με πολύ πάθος και σε σημείο απόλυτο ότι το καλύτερο είναι να ξεκινάς μια επαφή με έναν άνθρωπο, αφού πρώτα τον έχεις γνωρίσει ως φίλο. Ξέρεις, έχετε αράξει μαζί, έχετε βγει έξω μαζί, έχετε μοιραστεί ο ένας κομμάτια και καταστάσεις του άλλου που δεν τα λέτε στον οποιοδήποτε και είστε ο ένας για τον άλλον κάτι παραπάνω από σχέση. Μάλλον, μάλλον λέω, κάπου εδώ πρέπει να σηκωθώ από τον καναπέ και να κατευθυνθώ ευθεία μπροστά στον τοίχο που τόσο προκλητικά με καλεί κοντά του για να χτυπήσω το κεφάλι μου, να ανοίξει στα δύο και να δω τι σκατά υπάρχει μέσα του. Ή θα μπορούσα να χτυπήσω το δικό σου, έτσι για αλλαγή, γιατί βαρέθηκα να είμαι κυρία. Αφού την κυρία δεν την εκτιμάς.

Όταν έχεις γνωρίσει τον άλλον άνθρωπο ως φίλο είναι πολύ πιο εύκολο να τον ερωτευτείς, να τον αγαπήσεις και να τον θέλεις γι’ αυτό ακριβώς που είναι. Δεν υπάρχουν μάσκες για να πέσουν. Έχουν πέσει εδώ και καιρό. Έχεις ξεγυμνωθεί μπροστά του και δε σε απασχολεί και καθόλου. Είσαι ο εαυτός σου από την αρχή, χαλαρός και ακομπλεξάριστος. Έχεις σκουπίσει τις μύξες σου στη μπλούζα του ένα βράδυ που σε έπιασε το παράπονο, έχεις μιλήσει γι’ αυτά που σε κουράσανε κι έχεις ξυπνήσει στο ίδιο κρεβάτι μαζί του, χωρίς να σε νοιάζει αν το μαλλί σου μοιάζει με του Ταρζάν ή αν η μπλούζα σου είναι γεμάτη με λάδια από τη χθεσινοβραδινή λιγούρα.

Ναι, όλα αυτά είναι όμορφα και μοναδικά. Αλλά όταν μπαίνει το σεξ στη μέση, αλλάζουν όλα. Γνωρίζεις έναν άλλον άνθρωπο. Από την αρχή. Είσαι σαφώς λίγο πιο άνετος, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι διαφορετική πλέον η φάση σας. Άλλο εσύ σε σχέση, άλλο εσύ σε φιλία.

Αυτό λοιπόν είχα μαζί σου. Είχα τη χαλαρότητα και την ευκολία να πιστέψω πως θα είσαι διαφορετικός. Γιατί με έχεις ζήσει. Με έχεις δει και στα καλά μου και στα άσχημά μου. Πόσο ηλίθια νιώθω που πίστευα ότι θα ήταν διαφορετικά. Καμία διαφορά δεν είχε. Ίσα-ίσα που νομίζω ότι είναι και χειρότερα, μιας και παραγνωριστήκαμε στο τέλος και χαλάσανε όλα.

Καλό ήταν όσο κράτησε «φίλε» μου, αλλά εγώ μέχρι εδώ πάω. Δε θέλω να έρθεις ξανά μεθυσμένος και να μου πεις συγγνώμη. Δε θέλω να με φιλάς και να με αγκαλιάζεις επειδή σου λείπω εγώ ή κάποια τριτοτέταρτη γκόμενα. Δε θέλω να μου μιλάς γι’ αυτά που μόνο σε εμένα μπορείς να πεις, γιατί εγώ πλέον δεν έχω τη διάθεση να ακούσω τίποτα.

Βαρέθηκα να σε δικαιολογώ πλέον. Και τι να δικαιολογήσω δηλαδή που άπαξ και πω σε κανέναν όλες τις μαλακίες που μου έχεις αραδιάσει όλο αυτό τον καιρό, που μια είμαστε και μια δεν είμαστε, θα με χαρακτηρίσει το λιγότερο «ελαφριά γκόμενα με σύνδρομο κατωτερότητας».

Εγώ δεν ήμουν έτσι. Εσύ με έκανες. Εγώ δεν είχα ανασφάλειες ούτε για μία τρίχα από το κεφάλι μου κι εσύ με κάνεις να κοιτάω τις τρίχες στα μαλλιά μου κάθε πέντε δεύτερα. Εγώ περπατούσα και πατούσα στη γη. Είχα αύρα και αέρα. Και μαζί σου μεταμορφώνομαι σε κοριτσάκι και όχι με την καλή την έννοια. Μ’ εκείνη που βρίζω τις φίλες μου όταν έρχονται και μου λένε πως τους φέρεται ο γκόμενός τους. Αλλά, να. Αυτή είναι η αλήθεια. Γκόμενος είσαι. Δεν είσαι σύντροφος. Δεν είσαι σχέση. Δεν είσαι άνθρωπος πάνω απ’ όλα. Το «μαλάκας», είναι λίγο για να περιγράψω τι είσαι.

Δε θα κοιτάω πλέον τα μάτια σου για να σε καταλάβω. Τα μάτια σου να κοιτάνε εκεί που πρέπει να κοιτάνε. Απέναντί μου δηλαδή. Τον τοίχο μου που τόσο καιρό τον έσπρωχνες για να πέσει και σε μια στιγμή τον σήκωσες πιο ψηλό απ’ ότι ήταν όταν τον γκρέμισες. Να πας στα γκομενάκια σου, να πας στις τριτοτέταρτές σου, αλλά μακριά από εμένα.

Μακριά γιατί μαζί σου βρομίστηκα. Λερώθηκε η μπλούζα μου και η στάμπα που μου άφησες δε βγαίνει με τίποτα. Προς το παρόν βέβαια, γιατί κάποια στιγμή θα το βαρεθώ κι αυτό το μπλουζάκι και θα το πετάξω. Αφού θες να βάζεις στο κρεβάτι μας και τρίτες, σου εύχομαι να βρεις και περισσότερες. Μικρές, μεγάλες, κοντές ή ψηλές. Δε μ’ ενδιαφέρει. Μόνο σεβάσου λίγο τα χρόνια της «φιλίας» μας και μη φέρεις καμία μπροστά μου, γιατί τα χέρια μου πολλές φορές ξεκολλάνε εύκολα από το σώμα μου και δε θα προλάβεις ούτε «σταμάτα» να πεις. Kαι να δω μετά τι δικαιολογία θα ξεφουρνίσεις στο γκομενάκι, έτσι όπως θα σου έχω σακατέψει το όμορφό σου προσωπάκι.

 

Bedroom