15/2 : Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου – Εθελοντική αιμοδοσία | Radioexodos.gr

international_childhood_cancer_day

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO), για την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για τις παιδικές νεοπλασίες (καρκίνο).

250.000 παιδιά σε όλο τον κόσμο πάσχουν από διάφορες μορφές καρκίνου, το 80% των οποίων στις χώρες μέσου και χαμηλού εισοδήματος. Στη χώρα μας, περίπου 300 παιδιά προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο, κυρίως από λευχαιμία. Το 70% από αυτά θεραπεύεται, λόγω της επάρκειας φαρμάκων και καταρτισμένου επιστημονικού προσωπικού. Αντίθετα, στις χώρες του τρίτου κόσμου τα ποσοστά θνησιμότητας είναι πολύ υψηλά.

Η ομάδα του Radioexodos.gr διοργανώνει εθελοντική αιμοδοσία στο Νοσοκομείο Παπανικολάου.
Σύντομα περισσότερες πληροφορίες.

 

5/2/17 & 12:00 π.μ ζωγραφίζουμε όλοι μια χαμογελαστή φατσουλα για καλό σκοπό | Radioexodos.gr

Κάποια προβλήματα στην ζωή γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να τα λύσουμε, σίγουρα όμως αξίζει να προσπαθουμε για το καλύτερο.
Την Κυριακή, λοιπόν, στις 5 Φεβρουαρίου και ώρα 12 το πρωί θα ξεκινήσουμε να κάνουμε τατουάζ την χαμογελαστή φατσουλα μας μέχρι να εξαντληθούμε.
Αυτή την φορά θα είμαστε όλοι οι καλλιτέχνες από το στούντιο οπότε θα μπορέσουμε να κάνουμε οσο περισσότερα τατουάζ γίνεται.
Όλα τα έσοδα θα διατεθούν για αγορά ιατρικού εξοπλισμού για την παιδιατρική του ΑΧΕΠΑ.
Θα ήθελα να πω από πλευράς μου πως η συγκεκριμένη δράση δεν λύνει σε καμία περιπτωση τα τεραστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η κλινική λόγω απουσίας κράτους.
Μπορεί, ωστόσο, να δώσει χειροπιαστη βοήθεια στο θέμα της έλλειψης εξοπλισμού, που δυσκολεύει τόσο το έργο των γιατρών, όσο και την νοσηλεία των παιδιών.
Ραντεβού την Κυριακή στο γνωστό μέρος! 🙂✌️
Η ελάχιστη τιμή του τατουάζ θα είναι 20 ευρώ.

George Mavridis

mayridis

 

Το «να ‘σαι καλά έστω και μακριά μου» πάντα θα κρύβει μια τεράστια δόση ψέματος | Radioexodos.gr

Μετά από  ένα χωρισμό, οι κουβέντες που συνήθως ακούγονται είναι σκληρές. Όσα δεν είπαμε όταν έπρεπε, ξεγλιστράν τώρα. Όσα τότε κατάπιαμε, ό,τι έγινε και μας πόνεσε κι ας μην το δείξαμε ποτέ, τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Μιλάμε χωρίς να βουτάμε τη γλώσσα στο μυαλό. Θα ξεσπάσουμε γι’ όσες φορές κάναμε τα στραβά μάτια. Και καλά θα κάνουμε, δηλαδή, μπας και φύγει λίγο απ’ αυτό το βάρος μέσα μας.

Κι αφού πλέον είναι σίγουρο ότι μέλλον μ’ αυτό το άτομο δεν υπάρχει, ρίχνουμε το επίπεδο ως εκεί που δεν πάει άλλο -έτσι, ρε παιδί μου, για να ευχαριστηθούμε τουλάχιστον το χωρισμό μας. Θα υπερβάλλουμε, ναι, απλά και μόνο για να έχουμε κάτι να του χτυπάμε. Ναι, αν χρειαστεί θα σκαρφιστούμε και ψέματα, αρκεί να είναι εις βάρος του. Αν ξεσπάσαμε, χαλάλι η ξεφτίλα, είμαστε τουλάχιστον ένα στάδιο πιο κοντά στο να τον ξεπεράσουμε.

Κι έρχομαι τώρα στους υπολοίπους που δεν αντιμετωπίζουν ένα χωρισμό μ΄ αυτόν τον τρόπο. Είναι εκείνα τα άτομα που φέρονται πολιτισμένα -και που πάντα με έκαναν να απορώ με την ψυχραιμία τους και να τα θεωρώ ακόμα κι άλλο είδος, σίγουρα πιο εξελιγμένο! Δε φωνάζουν, δεν κατηγορούν τον άλλο και γενικά δε δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας. Σέβονται όσα έζησαν σε αυτή τη σχέση και δε ρίχνουν το επίπεδο.

Κι ενώ τα πάντα στη συμπεριφορά τους είναι αξιοθαύμαστα, είναι αυτές οι ίδιες περιπτώσεις στις οποίες το νούμερο ένα ψέμα μετά το χωρισμό, το top ψέμα που δε χάνει το θρόνο του από κανένα άλλο και για κανένα λόγο, ακούγεται περισσότερο κι απ’ ό,τι ακούγεται το «και» σε περιγραφή τρίχρονου. Ναι, ναι, είναι αυτή  η ευχή που δίνουμε στο άλλο πρόσωπο, με τόση καλοσύνη κι ειλικρίνεια, να περνάει καλά, έστω και μακριά μας.

Αυτό το -κλασικό πλέον- «να ‘σαι ευτυχισμένος, έστω και μακριά μου», για κάποιο λόγο θεωρείται ότι λέγεται με αξιοπρέπεια κι όχι με τόνο εγωισμού. Μα ποιος είπε αυτά τα λόγια και τα εννοούσε στο εκατό τοις εκατό; Ποιος θέλει να βλέπει κάποιον που αγάπησε πραγματικά, να γελάει χωρίς να είναι ο ίδιος η αιτία; Ποιος θέλει να βλέπει αυτόν που ερωτεύτηκε να λιώνει τώρα για ένα άλλο άτομο; Λίγη ειλικρίνεια, ρε παιδιά.

Δεν το πάω στο άλλο άκρο, μην παρεξηγηθώ. Σαφώς και δε θέλουμε ο άλλος να δυστυχήσει απλά και μόνο επειδή δεν είμαστε μαζί του. Αν μη τι άλλο, αυτό θα σήμαινε ότι ουδέποτε υπήρξε αγάπη. Να περνάει καλά, συμφωνούμε, αλλά το άλλο μισό σκέλος, αυτό το «έστω και μακριά μου», είναι μεγάλη κουβέντα. Αυτό που μάλλον θα θέλαμε να πούμε είναι «Μαζί θα περνάγαμε καλύτερα και τώρα που έμεινες μόνος, να ‘σαι καλά, αλλά να με βλέπεις να περνάω ακόμη καλύτερα».

Ποιος μπορεί να δεχτεί ότι ο χωρισμός θα γίνει ανάσα για τον άλλο; Θα του δώσει όσα, όλο αυτό το διάστημα  που ήσασταν σε σχέση, στερούταν; Ποιος μπορεί να δεχθεί ότι η απομάκρυνσή του θα κάνει τον πρώην σύντροφό του ευτυχισμένο; Ή έστω, πιο ευτυχισμένο απ’ όταν ήταν μαζί του; Δε δεχόμαστε ότι ήμασταν βάρος κι η αντικατάστασή μας θα φέρει ανακούφιση. Γι’ αυτό κι είναι ανόητο να ευχόμαστε κάτι που δεν εννοούμε. Είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε τι κρύβεται πίσω απ’ αυτό το «μακριά μου».

Είναι δύσκολο, ναι, κι ίσως λέμε αυτή τη φράση, ακριβώς γιατί ποτέ δεν έχουμε κάτσει να σκεφτούμε σοβαρά τι ακριβώς ευχόμαστε. Δεν αντέχουμε όλοι την ευτυχία του άλλου, όταν ξέρουμε ότι δεν έχουμε την παραμικρή θέση σ’ αυτήν. Είναι εκεί που θέλουμε να πούμε «μείνε εδώ», αλλά λέμε «φύγε και δεν πειράζει». Κι αφού το είπαμε, ρίχνουμε και την ευχή μας για να δείξουμε και την ανωτερότητά μας.

Είναι πολλά αυτά που θα θέλαμε να μπορούμε να κάνουμε και διαφέρουν απ’ αυτά που όντως είμαστε σε θέση να φέρουμε εις πέρας. Έτσι κι αυτή η φράση, πρέπει να μπει σ’ αυτές που θα θέλαμε να μπορούσαμε να εννοούμε. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να ξεσπάμε μετά το χωρισμό κι όχι να το παίζουμε ανώτεροι. Το παιχνίδι της ανωτερότητας έχει ήδη παιχθεί εντός της σχέσης, τώρα το να ξεσπάσεις είναι θέμα επιβίωσης.

Συντάκτης: Δήμητρα Λογοθέτη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
πηγή: pillowfights.gr

Θα ‘θελα να είσαι δική μου για πάντα | Radioexodos.gr

Τι ωραία έκφραση να κρύψει κάνεις το θέλω, τι όμορφη έκφραση να κρύψει κάνεις τη δύναμη αυτή που κραυγάζει η λέξη αυτή. Μια λαχτάρα, μια δίψα κι ένα παράπονο. Θα ‘θελα λοιπόν να είσαι όσο πιο καλά γίνεται. Να ξυπνάς κάθε πρωί και να χαμογελάς, να σουφρώνεις πρώτα τα χείλη, γιατί δε θες να σηκωθείς, έτσι όπως έκανες όταν σε πίεζα να πιεις όλο το γάλα το πρωί.

Να τα σουφρώνεις τα χείλη σου, όπως ακριβώς τότε που ετοιμαζόμουν να τα ρουφήξω, γιατί πάντα ήταν καλύτερα από οποιαδήποτε τζούρα καφέ κι αν είχα δοκιμάσει. Γλυκά, απαλά και πάντα μα πάντα ζεστά και ταυτόχρονα άγρια σαν το χαρακτήρα σου, άγρια σαν εσένα, άγρια σαν την αγάπη σου. Να χαμογελάς δυνατά, όταν θα βλέπεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη, να χαίρεσαι με την ομορφιά σου.

Αχ! Αυτή η ομορφιά σου. Μοναδική, παράξενη και ταυτόχρονα γλυκιά σαν τα χείλη σου, που όποια στιγμή κι αν τα φιλούσα, είχαν πάντα την ίδια υπέροχη γεύση, αυτήν της ανάσας σου, αυτή, τη δικιά σου. Τότε που μύριζα και γευόμουν εσένα και παρακαλούσα να μην είχα ανάσα για να μη σταματήσω. Τότε που άνοιγα τα μάτια μου μόνο και μόνο για να κοιτάξω πώς έκλεινες τα δικά σου, όταν με φιλούσες.

Σου έβγαζα το πάθος, μου έλεγες, και δε με χόρταινες ποτέ, μου έλεγες. Τότε που κοίταζα τα μάτια σου, αυτά τα περίεργα που παρά το μελί τους χρώμα, πρασίνιζαν όταν σε φιλούσα, όταν με κοίταζες μ’ αυτό το βλέμμα σου που ήταν λες και χαμογέλαγε.

Θα ‘θελα να σου φιλώ κάθε μέρα τα μάτια και το μέτωπο και τα μάγουλα και το αυτάκι σου και πάντα μα πάντα να τελειώνω με τα χείλη σου. Να χάνομαι στο χαμόγελό σου και να το φιλάω. Θα ‘θελα να μην μπορέσει να φιλήσει ποτέ κανείς αυτό το χαμόγελο, το δικό μου χαμόγελο, τα χείλη που θεωρούσα δικά μου, τα μάτια που πρασίνιζαν για μένα.

Θα ‘θελα κάνεις να μην ανασάνει ποτέ στο λαιμό σου, να μην ακουμπήσει κανένας τα αυτάκια σου, να μην μπορέσει κανένας να ψιθυρίσει μέσα τους πως σε θέλει τόσο πολύ. Αυτό ήταν δική μου δουλειά. Να σε θέλω ήταν δική μου δουλειά, τ’ ακούς; Κανενός άλλου και το να σε φιλάω και να μη σε χορταίνω ήταν δική μου δουλειά, και να φιλώ τα μάτια σου δουλειά μου ήταν, και να σε λατρεύω δουλειά μου ήταν, και να σε αγκαλιάζω και να σου φιλώ τα χέρια και το κεφάλι ήταν κι αυτά δική μου δουλειά.

Δε θέλω ποτέ κανένας άλλος να δουλέψει για μένα. Δε θέλω ποτέ κανένας άλλος να τολμήσει να φιλήσει το χαμόγελό σου. Δεν τους πέφτει λόγος. Δε γουστάρω να χαμογελάς γι’ άλλον. Να ανασαίνεις για άλλον, να ξυπνάς για άλλον, να λαχταράς κάποιον άλλο. Δεν είναι κανενός υπόθεση να σε λατρεύει. Μόνο δικιά μου και θα κάνω τα πάντα να στο αποδείξω, εσύ αρκεί απλώς να μου χαμογελάς.

Να χαμογελάς για να χάνω τον κόσμο και να βρίσκω εσένα. Να βρίσκω εσένα και να γεύομαι την αγάπη.

Συντάκτης: Θεοδόσιος Ραβανός
Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου
πηγη: pillowfights.gr

ΝΑ ΡΙΣΚΑΡΕΙΣ ΚΙ ΑΝ ΠΕΣΕΙΣ ΘΑ ΞΑΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ | RADIOEXODOS.GR

Έτσι σιγά-σιγά μάθαμε να χτίζουμε τα δικά μας, προσωπικά τείχη. Ο καθένας τα ορίζει όπως θέλει και πάντα εκείνος επιλέγει κατά πόσο θα τα περάσει κάνεις. Άλλοι διαλέγουν να είναι ανοιχτοί σε ό,τι τους φέρνει η ζωή, να μην κλείνουν πόρτες. Να δίνουν πάντα μία ευκαιρία χωρίς να το σκεφτούν πολύ. Άλλοι όμως επιλέγουν να μένουν κρυμμένοι στο καβούκι τους. Μεταξύ μας, οι περισσότεροι θα ήθελαν να ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. Αυτό που αποφασίζεις να είσαι σχεδόν αισιόδοξος, χωρίς να προκαταβάλλεις καταστάσεις, να δίνεις στους ανθρώπους ευκαιρίες.

Όμως όχι. Όσο και να το θέλουμε, δε γίνεται. Δεν μπορούμε να μην έχουμε τείχη σαν άνθρωποι, είναι σχεδόν αδιανόητο. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε πάντα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να προστατεύσουμε τον εαυτός μας, έτσι μαθαίνουμε ή τουλάχιστον αναγκαστήκαμε να μάθουμε λόγω των καταστάσεων που ζούμε.

Αυτό όμως γίνεται τρόπος ζωής. Κι έτσι μαθαίνεις. Δεν αφήνεις κανέναν να δει κάτι παραπάνω από αυτό που δείχνεις. Κι αν περνάει κι απ’ το χέρι σου δε δείχνεις και τίποτα.  Όσο περνάει ο καιρός συνηθίζουμε σε αυτό και πιστεύουμε πως έχουμε χτίσει τόσο καλά τα τείχη γύρω μας που θεωρούμε τον εαυτό μας άτρωτο. Δε μας ενδιαφέρει που δε ζούμε ορισμένα πράγματα, δίνουμε βάση μόνο στο να μην περάσει κάνεις αυτό που έχουμε φτιάξει. Κλείνουμε μόνοι μας τον εαυτό μας στον ψηλό πύργο, νομίζοντας πως δε θα έχουμε ανάγκη κανέναν να μας βγάλει από εκεί.

Έτσι περνάνε οι άνθρωποι απ’ τη ζωή μας, τους γνωρίζουμε και τους συγκρίνουμε με άλλους που κατάφεραν να περάσουν τα τείχη μας. Πόσες ευκαιρίες χάσαμε όμως. Πόσες φορές αποφύγαμε την ευτυχία που τόσο κυνηγάμε. Με την πρόφαση της προστασίας πληγώνουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Ουσιαστικά αποφασίζουμε από μόνοι μας να μη ζούμε. Κι ο χρόνος περνάει. Συγκρίνουμε με τους προηγούμενους και χάνουν οι επόμενοι. Είναι αστείο πόσα πράγματα δε βλέπουμε, πόσα συναισθήματα αποφεύγουμε να νιώσουμε.

Και κάποια στιγμή έρχεται κάτι εντελώς καινούργιο, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τα προηγούμενα. Προσπαθείς να βρεις με τι να το συγκρίνεις κι αποτυγχάνεις γιατί ξέρεις ότι δεν υπάρχει κάτι σαν αυτό. Δεν είναι κάτι σπουδαίο, ούτε αξιοπρόσεκτο. Είναι καινούργιο. Είναι σαν να έχεις προγραμματίσει ένα μηχάνημα να μη δέχεται εκατό πράγματα και κάποια στιγμή να έρχεται το ένα που απλώς περνάει μόνο του, χωρίς να προσπαθήσει καν και να τα κάνει όλα πουτάνα.

Εκεί τι κάνεις; Θυμώνεις με εκείνο ή με εσένα; Θεωρείσαι ανίκανος να σε προστατέψεις ή έτυχε μία περίπτωση που απλώς δεν τα κατάφερες; Δύσκολα να τα βάλεις με τον εαυτό σου. Θυμώνεις που κάποιος κατάφερε να γκρεμίσει αυτό που εσύ τόσο καιρό έχτιζες. Μετά ο θυμός ξεθυμαίνει. Ο καθένας χρειάζεται το χρόνο του για να το συνειδητοποιήσει. Προσπαθείς να φερθείς λογικά, θα τα καταφέρεις όμως; Άλλοι το δέχονται, άλλοι το απορρίπτουν.

Ποιος δε θέλει το καινούργιο; Ναι, ο φόβος υπάρχει, αλλά τι νόημα έχει να ζεις μέσα σε ένα καβούκι; Πώς μπορείς μετά να αποκαλείς αυτό που κάνεις «ζωή»; Και τα μούτρα σου να φας, τουλάχιστον ξέρεις ότι έχεις ζήσει. Ότι έχεις αφήσει τον εαυτό σου. Ότι δε δείλιασες, δεν τα παράτησες.

Είναι σαν το πρώτο μπάνιο του χρόνου. Μπαίνεις σιγά-σιγά, δοκιμάζεις αν μπορείς να αντέξεις το κρύο. Άλλοι τρέχουν απ’ την άμμο και μπαίνουν αμέσως, λες και δε θα νιώσουν το κρύο να εξαπλώνεται στο σώμα τους. Άλλοι παίρνουν το χρόνο τους, προσπαθούν να το συνηθίσουν. Ένα βήμα τη φορά.

Θαρραλέοι άνθρωποι υπήρχαν και θα υπάρχουν, είναι αυτοί που δεν υπολογίζουν τίποτα κι απλώς ορμάνε. Καλύτερα όμως να ανήκεις στην κατηγορία που μπαίνει με σταδιακό ρυθμό γιατί αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να κρυώσεις πάρα πολύ.

Όσο δύσκολο κι αν ακούγεται, πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε αυτά που μας φέρνει η ζωή. Ξέρω, δε γίνεται απ’ την μία μέρα στην άλλη, αλλά τουλάχιστον έτσι θα δώσουμε χώρο στη ζωή μας σε ανθρώπους που το αξίζουν ή μπορεί κι όχι, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Εξάλλου η ζωή είναι ένα ρίσκο από μόνη της. Απλά προσπαθείς και βλέπεις. Κι αν πέσεις και κάτω, βρε αδερφέ, το σίγουρο είναι ότι θα σηκωθείς ξανά.

Συντάκτης: Χριστίνα Νικολοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
ΠΗΓΗ:Pillowfights.gr

 

Ήξερα απ’ την αρχή το τέλος μας | Radioexodos.gr

Κι αν σου λένε ότι σημαίνεις κάτι για εκείνους δεν είναι, ξέρεις, πάντα απαραίτητο να το εννοούν. Θυμήσου το κλισεδάκι αυτό που λέει πως οι πράξεις αποδεικνύουν ό,τι τα λόγια ισχυρίζονται. Κι εσύ, μάτια μου, υπήρξες η πιο περίτρανη απόδειξη μετά τον ίδιο μου τον εαυτό πως ακόμη και τα μάτια ψεύδονται, ακόμη κι οι αγκαλιές. Πόσο μάλλον τα λόγια. Ευτυχώς για μένα είμαι ήδη εκπαιδευμένη να ξεχωρίζω όσα εγώ η ίδια κάνω στους άλλους χρόνια τώρα. Ευτυχώς γιατί αλλιώς θα σου έδινα τη χαρά να με πονέσεις ξανά κι αυτό θα ήταν λιγάκι άδικο, δε νομίζεις;

Όσες φορές ήμουν εκεί σε πισωγυρίσματα ή τα προκαλούσα ήταν πάντα για χάρη της ιδέας σου. Για χάρη των αναμνήσεων. Για χάρη εκείνης που γνώρισα και δεν ξαναείδα από τότε ποτέ. Κι εκείνη, ναι, δε φοβήθηκα να παραδεχτώ ούτε μια στιγμή πως την ερωτεύτηκα στ’ αλήθεια. Έδινα ή ήθελα να δώσω, λοιπόν, συνειδητά μια ευκαιρία μήπως το ψέμα γίνει πραγματικότητα κι επιστρέψει κάποτε εκείνη τελικά -νομίζεις θα έπαιζες αλλιώς τόσο άνετα στη γειτονιά μου αν δε σου επέτρεπα εγώ να το κάνεις; Μέσα μου ήξερα όμως ότι κάτι τέτοιο δεν είναι παρά μια μεγάλη άτοπη προσδοκία. Ή ούτε καν. Μια φρούδα ελπίδα στην οποία δεν πίστευα ούτε η ίδια καλά-καλά.

Το ότι είχα συνείδηση, που λες, με έσωσε. Δεν ήρθα για να μου δώσεις κάτι. Ήρθα για να πάρω εγώ η ίδια απ’ το ψέμα σου ό,τι στην πράξη αληθινό είχε απομείνει πριν φύγεις ξανά και σε αφήσω πάλι να την κάνεις για να πάω στα επόμενα. Ήρθα επειδή εγώ το θέλησα. Με κάλεσες και σκέφτηκα ότι αυτή τη φορά θα πλησιάσω στον γκρεμό μα δε θα πέσω μέσα. Θα κάτσω να απολαύσω τη θέα του γιατί ποτέ δε χάνω όσες ευκαιρίες μου δίνονται απέναντι σε εκπληρώσεις διαφόρων επιθυμιών κι έπειτα πάλι τι είχα, τι έχασα.

Για τόσο άντεξες. Αναμενόμενο. Προβλέψιμο, θα έλεγα καλύτερα. Αδυνατείς να κάνεις την έκπληξη ακόμη και στον τρόπο που χειρίζεσαι τα πράγματα ψάχνοντας με κάτι ν’ ασχοληθείς ή να σε επιβεβαιώσει. Αδυνατείς να κάνεις την έκπληξη ακόμη και στον τρόπο που κωλώνεις να είσαι ειλικρινής. Δεν είναι ότι υποσχέθηκες κάτι, όχι. Ούτε κι εγώ το ‘χω με τις υποσχέσεις για να λέμε τα πράγματα ως έχουν. Μα δε στάθηκες ικανή ούτε τη στιγμή να επιβεβαιώσεις. Ούτε το τώρα μας που τόσο υποστήριζες.

Δεν ξέρω αν πιστεύεις ότι είμαι αφελής επειδή δεν έχω μάθει να περιμένω τίποτε ειδικά από σένα κι έτσι δε μίλησα ποτέ, όμως θα ήταν χαζό να πιστεύεις ότι θεώρησα έστω για μια στιγμή πως ήσουν όντως εκεί για μένα στο τώρα μου. Μου το είχες πει εξάλλου ένα βράδυ μαζί με κάποια συναισθηματικά περίεργα λόγια που δεν πίστεψα. Μου το είχες πει έμμεσα πως δε σε κέρδισα τελικά. Πως εσύ δε θέλεις κανέναν, θυμάσαι; Αυτό δεν είχες πει;

Γιατί να μείνω σαν άλλη «πιστή» Πηνελόπη, λοιπόν, να περιμένω κάποιον που με κάνει να αναρωτιέμαι το γνωστό «ποιες ώρες σε βολεύει να υπάρχω»; Εγώ υπάρχω μόνο για μένα, μάτια μου. Για μένα. Όλες τις ώρες και πάντα ενεργή. Ενεργή για να παίρνω αυτό που θέλω στο τέλος χωρίς να παρακαλάω για τίποτε περισσότερο. Ενεργή για όσους τολμούν να λένε ξεκάθαρα μπροστά μου «σε γουστάρω» και να το εννοούν. Πρόσεξέ με. Με πράξεις. Από λόγια μπουχτίσαμε. Δε βολεύω κανέναν. Μόνο ξεβολεύω όσους τολμηρούς είναι έτοιμοι να γαμήσουν τα πάντα και να σταθούν δίπλα μου μέχρι να βαρεθούμε κι οι δυο το μαζί.

Δεν ξέρω αν και πάλι ένιωσες θυμό, απογοήτευση, ίσως και στεναχώρια σε περίπτωση που διάβασες αυτές τις γραμμές. Κι έχω τελικά τόσο ξεχωριστή θέση στο μυαλό σου που δε θα μάθω, υποθέτω, ποτέ. Όπως δε μαθαίνω ποτέ όλα όσα κρύβονται πίσω απ’ τις διάφορες αλλοπρόσαλλες αντιδράσεις σου. Κι αυτή είναι ίσως η μοναδική μας διαφορά, ξέρεις, τώρα που το σκέφτομαι. Γιατί εγώ τις μαλακίες που κάνω και τον τρόπο που φέρομαι δεν έχω μάθει να τα καλύπτω ή να τα δικαιολογώ. Ως μαλάκας συστήνομαι κι έχω τ’ αρχίδια να τουλάχιστον σε αυτό να είμαι ειλικρινής.

Να με συγχωρείς ή κι όχι αν σε «στεναχωρώ», λοιπόν, όμως μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω τουλάχιστον, δεν έχεις κάνει το παραμικρό για να μου δείξεις πως έχω άδικο σε κάτι από αυτά. Δε νομίζω να σε ενδιέφερε κιόλας να το κάνεις οπότε προς τι τα νεύρα κι η στεναχώρια; Αν ήσουν εκείνη που νόμιζα θα σήμαινε πως είχες νιώσει όντως κάτι. Μα αν είχες νιώσει όντως κάτι δε θα υπήρχε περίπτωση να μπορέσεις να φερθείς όπως έχεις μάθει να κάνεις γενικά. Οπότε τι να λέμε. Ας πω εγώ ένα γεια, λοιπόν, έτσι για να μη μένει ούτε μία εκκρεμότητα ευγενείας στον αέρα και πάμε παρακάτω. Αυτό δε θέλησες εξάλλου; Αν όχι, ας ήσουνα εδώ.

Συντάκτης: Έλλη Πράντζου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
πηγή: pillowfights.gr

Ήρθες και πίστεψα στον έρωτα | Radioexodos.gr

Μία νύχτα κι ένα τσιγάρο. Μόνο αυτά χρειάζεται ένας άνθρωπος κι οι αναμνήσεις αρχίζουν να χτυπούν ανελέητα χωρίς καν να ρωτήσουν. Μία νύχτα και ένα τσιγάρο χρειάστηκα κι εγώ για να συνειδητοποιήσω πού ήμουν και πώς κατέληξα -όχι εγώ, αλλά ολόκληρη η ζωή μου. Τα έβαλα όλα κάτω, στη σειρά κι άρχισα να μετράω στιγμές, ξεχώρισα τις ουσιώδεις και πέταξα στα σκουπίδια τις υπόλοιπες. Τις πιο έντονες τις έκρυψα καλά, για να μην τις ξεχάσω ποτέ.

Άλλωστε, τις πιο έντονες τις χρωστάω σ’ αυτήν κι είναι αυτές τις οποίες συνεχίζω να ζω εξαιτίας της. Μαζί με τις στιγμές, ξεχώρισα και συναισθήματα. Συνειδητοποιημένος πλέον, κράτησα μόνο ό,τι με είχε γεμίσει. Κι ό,τι με είχε γεμίσει όλως παραδόξως ήταν μόνο οι στιγμές μου μαζί της. Μία νύχτα κι ένα τσιγάρο λοιπόν.

Στην πρώτη ρουφηξιά, πέρασαν από μπροστά μου εικόνες με κοπέλες. Ο αριθμός τους, μεγάλος, αλλά η αξία μηδενική. Τουλάχιστον για μένα. Γιατί όσο πρόθυμες κι αν φάνηκαν ορισμένες να μου αλλάξουν τη ζωή, ο ίδιος δεν είχα κανένα ενδιαφέρον για διαφορετική πορεία.  Η μόνη διαφορά που είχαν μεταξύ τους όλες αυτές ήταν στην εμφάνιση, γιατί από χαρακτήρα όλες συνηθισμένες, κοινές. Γι’ αυτό κι εγώ έκανα τη δουλειά μου κι έφευγα. Κάθε βράδυ τα ίδια. Ξενύχτια, κάβλα και ποτά ήταν η ζωή μου.

Οι φίλοι με ήξεραν πια, με είχαν μάθει. Το όνομά μου είχε καταγραφεί στα αντώνυμα της λέξης «σοβαρός» ή «παιδί για σχέση». Κι αυτό ίσως ήταν το μεγαλύτερό μου λάθος. Άφησα γνωστούς και φίλους με τις δικές τους απόψεις και δε δικαιολογήθηκα ποτέ και για τίποτα. Το τι είχα περάσει το γνώριζα μόνο εγώ. Και το τι είχα περάσει ήταν ο λόγος που έμενα μακριά από κάθε δέσμευση. Και το κατάφερνα, μέχρι που γνώρισα εκείνη.

Ήταν μια φθινοπωρινή μέρα του Νοέμβρη, ο καιρός είχε αρχίσει να κάνει τις αλλαγές του κι απ’ ό,τι φαίνεται στα σχέδια ήταν και η ζωή μου. Μετά από μια δύσκολη νύχτα -συγκριτικά με τις προηγούμενες- κι ένα αρκετά απαιτητικό πρωινό, ήρθε το μεσημέρι για να με αποζημιώσει για όλα τα δεινά τις μέχρι εκείνη τη στιγμή ημέρας αλλά και ζωής μου.

Δεν ήμουν απ’ τους άντρες που χαμογελούσαν εύκολα. Για την ακρίβεια, δε χαμογελούσα σχεδόν ποτέ. Πάντα βλοσυρός και μετρημένος. Κατασταλαγμένος με τη μετριότητα της ζωής μου, αλλά ποτέ προετοιμασμένος για τη συνέχεια.

Κι η συνέχεια δεν αφορά τίποτα άλλο, πέρα απ’ την είσοδό της στη ζωή μου. Δεν είχε να κάνει μόνο με το γεγονός πως ήταν -κι ακόμα είναι- πανέμορφη, είχε να κάνει με όλη την αύρα της. Αλλά προπάντων με το χαμόγελό της. Αυτό, που μόλις μου το χάρισε, έγινα δέσμιός του. Λάτρης του. Και κάθε ιδιοσυγκρασία μου χάθηκε όταν ξεκίνησε να γελάει. Μου κόπηκαν τα γόνατα. Τα έχασα με τον εαυτό μου, όταν συνειδητοποίησα πως γελούσα κι εγώ μαζί της, πως δεν ήμουν σε θέση να διαχειριστώ τον εαυτό μου, να τον ελέγξω. Με είχε παρασύρει και με είχε προκαλέσει ταυτόχρονα: Αυτή η κοπέλα θα γινόταν δική μου.

Κι έγινε. Η ζωή δε με είχε ξεχάσει και μου έστειλε τον πιο όμορφο άνθρωπο που είχε, για να μου θυμίσει πως ο έρωτας υπάρχει και τον βρίσκεις μόνο όταν είσαι έτοιμος να τον αποδεχθείς. Κάθε ενδοιασμός για τη διαφορά ηλικίας χάθηκε και μέρα με τη μέρα η εικόνα της γέμισε μ’ ένα μοναδικό τρόπο τη ζωή και τις αναμνήσεις μου.

Κάθε μέρα την ερωτευόμουν περισσότερο, της ανοιγόμουν περισσότερο και παρά την απόσταση, καταφέραμε να καταρρίψουμε κάθε προκατάληψη σχετικά με την κατάστασή μας. Γιατί ναι, η απόσταση ίσως είναι τροχοπέδη σε μια σχέση, αλλά ποτέ αν η θέληση είναι μεγάλη. Κι εγώ ήμουν σίγουρος πως το ήθελα πολύ. Και θα έκανα τα πάντα για τον άνθρωπο που μου έμαθε ν’ αγαπάω και πολύ περισσότερο: μου θύμισε να ζω.

Έγινε ο δάσκαλός μου κι η μεγαλύτερή μου αδυναμία. Της χρωστάω άλλωστε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Αυτήν που μόνο αυτή κατάφερε να βγάλει στην επιφάνεια. Και δε θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένος παρά μόνο με εκείνη.

Ωστόσο, οι δυσκολίες υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν για τον καθένα μας ξεχωριστά. Έτσι και με εμάς. Είμαι διατεθειμένος κάθε πρόβλημα να το ξεπεράσω, αρκεί αυτή, η μικρή του πριγκίπισσα, να μου κρατάει το χέρι και να στέκεται στο πλευρό μου. Αφού η δύναμή μας μαζί είναι πάντα ισχυρότερη απ’ οτιδήποτε άλλο. Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσει ποτέ κανείς.

Για τη μικρή μου πριγκίπισσα, Β.

Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου
pillowfights.gr

Είμαι κολλημένη με κάποιον που σίγουρα δε μου αξίζει | Radioexodos.gr

Λοιπόν… όλα ξεκίνησαν πριν από 7-8 χρονιά όταν θεώρησα ότι γνώρισα το άλλο μου μισό. Ήμουν μικρή κι εκείνος λίγο μεγαλύτερος με αποτέλεσμα να περάσουμε τα πάνδεινα για να είμαστε μαζί κι όμως δεν το βάλαμε κάτω. Είχαμε σχέση εξ αποστάσεως κι όμως τα καταφέρναμε, μέχρι που πριν από δυο χρόνια το καλοκαίρι μετακόμισε στην Αθηνά για εμένα. Το εκτίμησα και το εκτιμάω πάρα πολύ αυτό, Σουσού μου, γιατί τα παράτησε όλα για έμενα όπως θα έκανα και εγώ για αυτόν. Μέσα σε όλα αυτά θέλω να σε ενημερώσω ότι στη σχέση μας πάντα υπήρχαν βρισιές στους τσακωμούς μας και γενικά καταστάσεις που δε βιώνουν κανονικά ζευγάρια.

Νοικιάσαμε σπίτι λοιπόν και μου πρότεινε να μείνω μαζί του ξέροντας ακόμη ότι δεν έχω εισόδημα από κάπου … Τον πρώτο καιρό ήμασταν πιο ερωτευμένοι από ποτέ και είχα πειστεί ότι δε θα βρεθεί ποτέ λόγος να μας χωρίσει γιατί στην ουσία αυτό ήταν που ονειρευόμασταν πάντα. Μετά από καιρό όμως κατάλαβα κι εγώ, αλλά και ο περίγυρός μου ότι άρχισε να μου μιλάει άσχημα και να μη μου συμπεριφέρεται καλά σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Δε λέω, είχαμε και τις όμορφες στιγμές μας, αλλά πιο πολλές φορές με θυμάμαι να κλαίω. Δεν μπορούσα να το σταματήσω όμως γιατί όπως σου είπα ήμουν λιγάκι συνηθισμένη σε τέτοια συμπεριφορά.

Και φτάνει λοιπόν η στιγμή που ξεχείλισε το ποτήρι! Τσακωθήκαμε στο σπίτι των γονιών μου για πάρα πολύ αστείο λόγο, με έβρισε κι έφυγε. Δεν ξέρω πώς σκέφτηκα εκείνη την ώρα, άλλα θόλωσα κι από τότε δεν έχω ξαναγυρίσει σπίτι… Έχουν περάσει σχεδόν 4 μήνες και δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουμε χωρίσει σε όλα έκτος απ’ τον τομέα του σεξ. Κι αυτό γίνεται πάντα όταν με ζητάει αυτός. Γιατί εγώ αν θέλω να επικοινωνήσω μαζί του όσες κλήσεις κι όσα μηνύματα να στείλω είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Δεν μπορώ και δε θέλω να πιστέψω ότι χωρίσαμε.

Πώς γίνεται λοιπόν να θέλω και να αγαπάω με όλη μου την καρδιά έναν άνθρωπο που σιχαίνομαι τη συμπεριφορά του αν και το μονό που μου προσφέρει είναι κλάμα και πικρά; Ενώ για όλους τους υπόλοιπους είναι το καλύτερο παιδί και το παιδί-υπόδειγμα; Τι να κάνω;

ΥΓ: Με λες χαζή, κολλημένη ακόμα κι απεγνωσμένη αφού διαβάσεις την ιστορία μου, με κάτι που δε μου αξίζει ούτε έμενα, αλλά ούτε στο ελάχιστο και σε κάποια κοπέλα εκεί έξω κι ειλικρινά πιστεύω ότι θέλω να ακούσω την άποψη σου πάνω στο θέμα..

 

Αγαπημενότατη Άγνωστή μου Χ,

Λοιπόν… Δε νομίζω ότι χρειάζεται και πολύ κουβέντιασμα, το λες και μόνη σου. Τις πιο πολλές φορές θυμάσαι τον εαυτό σου να κλαις. Και μόνο αυτό, αρκεί για να μην πούμε κάτι παραπάνω. Δεν τον αγαπάς με όλη σου την καρδιά, ματάκια μου, τον έχεις συνηθίσει στη ζωή σου μετά από τόσα χρόνια σχέσης και νομίζεις ότι το να τον κόψεις απ’ τη ζωή σου ισούται με ακρωτηριασμό.

Τη λύση δε θα στη δώσει η λογική, αγαπάκι μου, γιατί αν είχες λογική θα τον είχες αποτινάξει απ’ τον πρώτο χρόνο. Δε θα σου απαντήσω λοιπόν με λογική, αλλά με ένα πρόβλημα με έναν άγνωστο, σαν εκείνα που μας μάθαιναν στο δημοτικό σχολείο με τα μήλα και τα καλάθια. Για πες μου λοιπόν, αν στα 7-8 χρόνια σου ασκεί ψυχολογική βία και σε κάνει να κλαις κάθε λίγο και λιγάκι, στα 17-18 χρόνια, πόσα κατάγματα θα έχεις;

 

ΥΓ: Φυσικά κι είναι το καλύτερο παιδί για όλους τους υπόλοιπους. Όλοι οι θρασύδειλοι ψευτόμαγκες που ασκούν ψυχολογική ή σωματική βία στους ανθρώπους τους, είναι οι μεγαλύτεροι υποκριτές. Πάντα υπεράνω πάσης υποψίας, πάντα πέφτουν όλοι απ’ τα σύννεφα όταν γίνεται γνωστό τι καθάρματα είναι.

ΥΓ: Κοπέλα του σίγουρα δεν είσαι. Και δε θα σου πω τι του είσαι όταν σε ζητά για να κάνει σεξ και κάθε φορά τρέχεις να τον ικανοποιήσεις και μετά να σε ξαναπετάξει στο δρόμο. Το ξέρεις από μόνη σου.

ΥΓ: Στεναχωριέσαι που δε θέλει να είναι ο άνθρωπός σου. Πραγματικά θες να μου πεις ότι ονειρεύεσαι ακόμα τη ζωή σου πλάι σε ένα τέτοιο τομάρι;

ΥΓ: Τον τηλεφωνικό αριθμό 15900 τον γνωρίζεις; Σημείωσέ τον κάπου, γιατί αν μείνεις λίγο ακόμα στην επιρροή του, θα σου χρειαστεί.

ΥΓ: Μακριά. Για το καλό σου, και το καλό των δικών σου.

 

Φιλιά στα μούτρα,
Η Σουσού σου
Συντάκτης: Μαντάμ Σουσού
Pillowfights.gr

«Barbarella» με Κώστα Μαρτάκη και Αμαρυλλίς | Radioexodos.gr

Σε «Φασαρία» μπλέχτηκε πάλι ο Κώστας Δόξας | Radioexodos.gr

Ο Κώστας Δόξας φαίνεται πως μπλέχτηκε σε “Φασαρία” την οποία όμως και απολαμβάνει.
Και φυσικά δεν μιλάμε για κανονική φασαρία. Έτσι τιτλοφορείται το νέο τραγούδι του Κώστα Δόξα.
Έλαβε χώρα άγριος τσακωμός μεταξύ Λευτέρη Ελευθερίου και Μιχάλη Ιατρόπουλου.
Ο λόγος είναι η ύπαρξη της όμορφης Μαρίας Κορινθίου και το ολοκαίνουριο video clip του αγαπημένου μας Κώστα Δόξα.
Για τις ανάγκες των γυρισμάτων του νέου τραγουδιού του Κώστα Δόξα με τίτλο “Φασαρία” τσακώνονται οι δύο ηθοποιοί.
Κάτω από τη στέγη της EPIC MUSIC και της GABI MUSIC, o Κώστας Δόξας κυκλοφορεί ένα ολοκαίνουριο τραγούδι που αναμένεται να προκαλέσει μεγάλη αίσθηση
Το ίδιο μεγάλη αίσθηση αναμένεται να προκαλέσει και το επίσημο video clip που κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες.
Ο Λευτέρης Ελευθερίου, ο Μιχάλης Ιατρόπουλος, η Μαρία Κορινθίου, η Σύλβια Δεληκούρα και η Ναταλία Δήμου πρωταγωνιστούν σε ένα ευχάριστο και χιουμοριστικό video clip που γυρίστηκε πριν από λίγες ημέρες με σκηνοθέτη τον Βαγγέλη Τσαουσόπουλο που μας παρουσιάζει ακόμα μία υπέροχη δουλειά του.
Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στον “Κάβουρα” στα Εξάρχεια και το αποτέλεσμα θα είναι στις οθόνες μας σε λίγες ημέρες.
Το τραγούδι υπογράφει τόσο σε μουσική όσο και σε στίχους ο Κώστας Πίτσος .
Κυκλοφορεί σύντομα από την EPIC music

%ce%ba%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%b4%cf%8c%ce%be%ce%b1%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b1-2 %ce%ba%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%b4%cf%8c%ce%be%ce%b1%cf%82-%cf%86%ce%b1%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b1-3

 

Σε «Φασαρία» μπλέχτηκε πάλι ο Κώστας Δόξας

 

https://www.youtube.com/watch?v=KS1PoHYphzk

 

πηγή: https://www.getgreekmusic.gr